bloeiendonkruid

Een laatste bord met winterkost maart 2008,
nauwelijks bevroren waterbak met lichte sneeuw.
Duidelijk niet de meest winterse van deze eeuw,
nog even en de lijdensweg is zonder eer volbracht.

Een winter haast ongemerkt vorst- en sneeuwvrij
voorbij, geen 11stedentrip noch bevroren ledematen.
De meeste mensen hebben het vast niet in de gaten:
de winter is vertraagd, Arrivaart pas in mei…….

foto: xa9janblaauw, maart 2008

Nieuw boek van Myra Rxf6mer

Op vrijdag 28 maart is er een feestelijke boekpresentatie in het Cultureel Centrum, Jellemaweg 3 te Zuidhorn. Dan wordt het nieuwe boek van Myra Rxf6mer "Het geheim van Gracia" gepresenteerd tijdens een bijeenkomst die duurt van 16.00-18.00 uur. De bijeenkomst begint met ontvangst en inloop met koffie en thee, er is een welkomstwoord van Marjella van der Werff, locatiemanager van de Openbare Bibliotheek Zuidhorn en Herbert Rxf6mer, broer van de auteur, zingt 3 liedjes in het Papiamentu. Vervolgens houdt Rob de Vries, voormalig adjunct-hoofdredacteur van het Nieuwsblad van het Noorden, een korte inleiding, waarna Myra zelf zal voorlezen uit haar nieuwe boek en het eerste exemplaar zal aanbieden. Rond 17.00 uur volgt de informele afsluiting. Myra Rxf6mer zal aangeschafte exemplaren signeren, terwijl van een hapje en een drankje kan worden genoten.  Als u wilt dat er een gesigneerd exemplaar in het Cultureel Centrum voor u klaarligt, dan kunt u dat doorgeven via e-mail naar hetgeheimvangracia@home.nl of telefonisch (0594-502891), tot uiterlijk 20 maart.

Myra Rxf6mer werd geboren op Curaxe7ao, vertrok op 18-jarige leeftijd naar Nederland en studeerde in Tilburg en Groningen. Ze is jarenlang in het voortgezet onderwijs werkzaam geweest (Nienoordcollege, Leek). Myra is al jarenlang een gerespecteerde inwoner van Noordhorn, huwelijkspartner van Pierre Eijgelshoven, moeder van Matthijs en Tobias. In 2005 verscheen bij uitgeverij Atlas "Verhalen van Fita", verhalen die zich afspelen op Curaxe7ao.  Nu dus "Het geheim van Gracia", opnieuw een Atlas-uitgave, als paperback, 160 bladzijden. Verkoopprijs x80 16,90. (ISBN 9045000664)

Op donderdag 6 maart neemt Albert Zwiers, sinds 1970 leerkracht bij het openbaar onderwijs in Zuidhorn, officieel afscheid. Gestopt is hij dacht ik al enkele maanden geleden. Hij vindt het welletjes na 38 jaar en hoopt in Dalen, op zijn geboortestee, nog geruime tijd aangenaam te kunnen boeren. Merkwaardig genoeg heb ik geen enkele foto van Albert kunnen vinden, een voorgrondfiguur is hij nooit geweest. Wel een bijzonder iemand, integer, toegewijd, belangstellend. Als collega van hem op de Zuidhorner OLS heb ik dat tot augustus 1972 in zijn directe nabijheid kunnen ervaren. Beiden denken we ook vaak terug aan Dries Pepping, helaas te jong overleden. Met zijn drieën vormden we toen de verjonging aan de Frankrijkerlaan. Ook na mijn vertrek naar Noordhorn verloren we elkaar niet uit het oog, al werd het contact vanzelfsprekend minder intensief. Kort geleden hebben we nog even bijgepraat, samen met Gé en Geesje.
Albert en Geesje, het ga jullie goed op jullie stee, direct buiten Dalen! Hopelijk overtuigen we ons daarvan nog meerdere keren! En Albert, hulde voor je trouw aan en je geweldige inzet voor de school in Zuidhorn!

Niesoordlaan 59 was het adres, waar ik woonde vanaf 1953 tot 1968. Jaren waarin winters nog regelmatig winters waren, zoals hier in februari 1966. Het kan dus nog, bovendien voorziet Piet P. maartse buien (die beduien dat de zomer aan komt kruien….). In dit dubbel huis en er rondom liggen vele herinneringen, variërend van intense vreugde tot groot verdriet. Mijn opa "Drijbxf6rg" overleed er in 1957, we misten de gebogen Bechterevgestalte en de wijsheid die hij uitstraalde en uitsprak. (Hij was vier jaar lang bij ons in huis). Het behalen van mijn MULO-diploma werd er gevierd, evenals het slagen voor de beide kweekschoolexamens. Mijn voetbaltechniek werd er bijgeschaafd, zowel tegen een gedeelte blinde achtermuur, als op straat, vaak met Otto van der Holt of Freddy Ufkes.   Je speelde blikspuit, zag de poes dode jongen vervoeren die elders waren geboren, mocht het buitenhok van de kippen omgraven, pakte als je trek had een steel rabarber….. Op het stoppelland werd gevliegerd, of, als de hokken er nog stonden, verstoppertje gespeeld, of doktertje. Ik leerde het verschil tussen jong gras en jonge spinazie, al hoefde ik na een desastreuze hulpbeurt niet meer te wieden. Sneeuw bleek ook geschikt materiaal om te leren gooien, tenminste als het goedje wilde plakken, "bakken". Schaatsen heb ik nauwelijks geleerd, het was een eind lopen van Nijssiesoord naar de ijsbaan van Eigen Kracht tegenover de Ennemaborgh. En niet alle winters waren winters genoeg, blijkbaar. Binnen speelde je Monopoly, desnoods in je eentje, of ontwierp je Tour-de-France-wedstrijden met eigen regels, kwam het TT-spel op tafel met het oude lange circuit en de snelle Gilera van Duke. Je genoot van de arretjescake, als er bij de buren een kindje was geboren, was woedend op overbuurman Tichelaar, wanneer hij de bal inpikte, die stom toevallig op zijn tuin was beland. Kende de buurt en de buren Everhardus, Tuin, Bamberg, Loer, Leupen. Soms moest je in het donker naar huis, kreeg de benauwdheid je te pakken, het spook dat je achtervolgde, de boevengestalten die bomen bleken zodra je beter keek.   Late winter 1966, sneeuw in februari, een wit Midwolda, meer dan 40 jaar geleden. Ik kijk door het raam, voel mijn vingers tintelen, ril even. Waar zijn mijn laarzen, mijn "hansen", mijn jas met wollen das?

foto’s: xa9 janblaauw, 1966

Prachtige pose van Rob Nanuru, pleegzoon in het gezin Huiberts, foto uit 1960, 1961, dan zit ik aardig in de buurt. Een van mijn eerste foto’s, gemaakt met de Agfa Click in het stugleren tasje. Plaats van handeling: Het voormalige openluchtbad in Eexta (Scheemda), vertrouwde (hang)plek voor ons, opgroeiende jongeren, oudere ULO-scholieren en aanhang. En nog enige tijd daarna. Toen kon je nog met kleren aan op de steigers, al was het alleen maar voor de foto. Gezaghebbende badmeester De Vries keek even de andere kant op of kneep een oogje dicht. Op de achtergrond de befaamde witte wand en zandstrook, waar je alle stadia van lichtrood naar donkerbruin doormaakte, als de zomer meezat. Rob hoefde dat niet, die bracht zijn bruine kleur mee, zijn donkere haren, zijn lach, zijn speelsheid ook wat voetballen betreft. Een opvallende verschijning die bij de vv.Scheemda opzien baarde door zijn balvaardigheid, maar in het krachtvoetbal vaak werd gemangeld. Op school was hij innemend aanwezig, geen vooringenomenheid, althans, ik herinner het me niet.
Inmiddels bijna vijftig jaar geleden. Rob, een zonnige herinnering!

foto: xa9janblaauw, begin jaren zestig

Van 1957 tot 1961 bezocht ik de (M)ULO in Scheemda, deed daar in juli met goed gevolg examen en ging toen naar de Rijkskweekschool aan de Engelselaan in Winschoten. Die Scheemter jaren waren uitermate belangrijk om diverse redenen. Het verruimen van je leefwereld hoorde daar in ieder geval bij. In dat opzicht heeft dorpshuis/jeugdherberg "De Esbxf6rg" aan de Winschoterweg (later Esbxf6rgstraat….) een grote rol gespeeld. Daar kregen we kansen, ruime gelegenheid contact met leeftijdgenoten te onderhouden, ideeën te bespreken en te ontwikkelen, jeugd- en jongerenwerk avant la lettre… Tafeltennissen heb ik dáár geleerd. De eerste disco’s werden dáár georganiseerd, al was het nog met mijn koffergrammofoon en geleende plaatjes (Rikus Niewold presenteerde, ik draaide de muziek). Live muziek met het dixielandorkest van Adolf Robertus deed het uitermate goed en werd een begrip in Scheemda en wijde omgeving, en later niet meer betaalbaar. We probeerden sport- en spelavonden van de grond te krijgen, er is getracht de kelderruimtes een zinvolle bestemming te geven met o.a. een draaischijf  en een hangruimte. Een oudere generatie met Piet Brouwer, Derk Maarten Drenth en Hans Smit vormde de bron van inspiratie en initiatief. Jongeren deden mee, ook in de organisatie. Dat is al begonnen "onder" het beheerdersechtpaar Van Gerven. Toen vader en moeder Van Gerven verkasten naar Bunnik (JH "Rhijnauwen"), werd het versterkt voortgezet door Gerrit en Binie Kuipers. Sommigen van ons, ikzelf ook, waren enkele jaren "kind aan huis" in de Esbxf6rg. Waar het kon, hielp je mee, met name als er grote groepen arriveerden en er in korte tijd veel werk moest worden verzet. In de keuken bood je de helpende hand, tafels moesten worden gedekt, vaak viel er wel iets af te wassen, kortom, alles waar je thuis de pest aan had, deed je in de Esbxf6rg gráág! Bovendien "zat" je wel eens ergens mee, waarmee je thuis niet uit de voeten kon, maar de huiskamer bij de familie Kuipers bleek geliefd voor het luchten van je hart. Voor mij was de Esbxf6rg een belangrijke schakel in mijn ontwikkeling. Via de familie Kuipers belandde ik ook als assistent in de jeugdherberg in Grou(w). Drie jaar lang vakantiewerk, maar dat is een ánder verhaal…

foto boven: Prentbriefkaart Jeugdherberg "Esbxf6rg" Scheemda
foto midden: Regelmatige jeugdherbergbezoekers, onder wie Gerard Brouwer, Mieke Vink, Betty Drenth: mijn kuif is ook nog zichtbaar
foto onder: Rikus Niewold, Jakob Stijkel en Koert Schreuder bij de draaischijf. Jakob Stijkel is vorig jaar overleden.

Mensen zijn verschillend. Zo, die open deur is al vast ingetrapt. Sommigen kunnen hun ongeduld nauwelijks bedwingen om nieuwe spullen in gebruik te nemen; anderen kijken eerst de kat uit de boom, moeten nog wennen aan het kersvers verkregene. Ja, ik hoor tot die laatste categorie, hoe raadt u het….  Het is geen uitzondering dat een nieuw kledingstuk langdurig op een hang- of ligplek blijft. Nieuwe hulpmiddelen hebben een gebruiksaanwijzing die eerst nauwkeurig moet worden gelezen. Weet iemand waar dat ding is??? Nu heb ik een nieuw fototoestel, waar ik langzamerhand greep op krijg. De eerste schroom is er af, de digitale resultaten vallen mee, soms ook tegen, zo gaat dat. Een uitdaging: de dichte mist, niet zo lang geleden. En nog koud ook…. Op stap in Noordhorn, ongetwijfeld hoofdschuddend nagestaard vanachter geraniums, langs raamposters, door berookte vitrages. "Ben je met dit mooie weer aan het foto’s maken?" Sipkes ongeloof is hoorbaar op de volkstuintjes. Ik beaam het, al beginnen mijn vingers toch wel te tintelen. Na kerk en molen in een mistige entourage te hebben vastgelegd, vind ik het welletjes. Het wordt ook steeds moeilijker het toestel stabiel te hanteren, zonder statief. Ten bewijze hierbij enkele resultaten: Mist in Noordhorn, uitdagend!

Nog een elftalfoto, deze keer van het "veteranenteam" van de v.v. Zuidhorn (zondag), hoogstwaarschijnlijk genomen in 1973. Toegestuurd door Ginie Bakker-Ploeg, een prachtige plaat. Je krijgt meteen een brok in je keel, als je naar deze oud-collega’s kijkt (al heb ik in dxect team niet gespeeld).

Een echt veteranenteam hield de v.v. Zuidhorn er toen niet op na, Dick Bakker kwam erbij, toen hij 29 jaar was. De ploeg heeft ook niet gespeeld in de speciale veteranenklasse, maar in de "gewone" derde klasse van de afdeling Groningen van de KNVB.  Soms spelend tegen andere "oudjes", maar ook wel uitkomend tegen jonkies, die harder liepen, maar minder goed voetbalden. In latere jaren heb ik wel deel uitgemaakt van dit elftal, deels met spelers van het afgebeelde team. Met weemoed denk ik aan de jongens die veel te vroeg zijn overleden: Dickie Bakker in de eerste plaats, Jan Hansma, Gerrit Sturing….. Harry Nanninga leeft ook niet meer, evenmin als leider Kees de Jager. Ook al is het jaren geleden, je vindt jezelf zo maar terug op het veld, in de zaal, in de kleedkamers, onder de douches… Wie staan er op bovenstaande foto?
Staand v.l.n.r.: Tinus Mulder, Jan Hut, Harry Nanninga, Pop Teuben, Alze Noordveld, Dick Bakker, leider Kees de Jager, Jaap Smith.
Knielend v.l.n.r.: Henk Hiemstra, Hans Pompe, Hendrik Miedema, Jan Hansma, Gerrit Sturing.

Nostalgie? Ongetwijfeld. Bij het klimmen der jaren is dat een realiteit, geen vluchtweg. Af en toe even aandacht voor kameraden dij oet tied kommen binnen, houdt vergeten op afstand.

Voetbal, een sport voor het leven…. Vanaf het moment dat ik schoenen droeg, heb ik blijkbaar een balletje getrapt en ook nu kan ik die neiging nauwelijks bedwingen. Vaak zijn op straat liggende steentjes de dupe, én, als ik niet oppas, mijn spieren. In de zeventiger jaren droeg ik bij aan het welzijn van de v.v. Zuidhorn. Meeste energie en tijd ging zitten in het behartigen van de jeugdbelangen. Eigen inzet op de late dinsdagavond in de sporthal en ook nog enkele jaren bij de ouderen zoals Addie en Henk Hiemstra, Dick Bakker, goalie Hendrik Miedema, Henk Robbe, Jan Hansma…… Op verzoek van mijn toenmalige buurman Jan van Woudenberg maakte ik ook eens een foto van een Zuidhorner zaterdagelftal.
   
Aan de westkant werden toen door zelfwerkzaamheid broodnodige kleedkamers gebouwd, vandaar de hopen stenen. Niet alle namen schieten me zo een, twee, drie te binnen, maar de meeste ken ik: Jannie Postma, Gerrit Dijkstra, Piet Riemersma, Jan de Haan, Ties Katerberg, Jan Peter Smit, Jan van Woudenberg natuurlijk, Marten Kuiper en behendige Rikus….. Zelf aanvullen a.u.b.