bloeiendonkruid

Rexfcnie Kweekschool Winschoten

Hoezo, malaise in onderwijsland? Ziet deze blije gezichten van "zo maar" een groep op een rexfcnie van de Rijkskweekschool in Winschoten, jaren negentig (denk ik)! O, dit is niet representatief voor de huidige situatie? Jeugdsentiment? Gelegenheidsmelancholie? Residu uit de vorige eeuw? Ach, klasgenoten…. Hoe oud ook, ze voelen zich prettig, zo lijkt het, in elkaars nabijheid, ter gelegenheid van…. En aan het eind gaat iedereen immers weer zijn eigen weg, neemt de foto mee, voor in het album, of de la, voor later….
Later is nú, voor mij: Wat opvalt? De imposante verschijning van Roelf Koning, helemaal rechts, als een soort beschermheer van de hele groep. Roelf is niet meer, helaas. Herinnering….
Samensmelting van twee klassen, ik ken niet eens alle namen… (Geheugen, spreek!) Wel van mijn eigen klas, natuurlijk: Ab, beide Greetjes, Wiepie, Bart, Biena, Jakob, Tineke, Ina, Eef, Roelof, Henk, Piet…. Ontdek jezelf, ontdek ze zelf. Meesters, juffen. Een enkeling nog steeds actief in het onderwijs, "old soldiers never die…" De meesten hebben de school, al of niet opgelucht, de rug toegekeerd. "Das war einmal…"

Paashoop, fraai bungelend tegen sneeuwrijke achtergrond.
De winterse oprisping geeft het feest der opstanding
een neerwaarts accent. Hoop doet leven, ook overleven.
Binnenkort bloeit deze struik, deze boom, deze bloem.
Is de sneeuw op het dak gesmolten, het bungelen voorbij.
Leve de verrassing, ondanks de seizoenencyclus, steeds
ánders. Schoonheid alom, ook op de vierkante meter,
voor wie wil zién, dichterbij dan menigeen meent.

foto: xa9janblaauw, 24 maart 2008    Moeshorn Noordhorn

Waarachtig wit vanmorgen en toch een stralend zonnetje, al vroeg op! (Ik ook….) Nou ja, wit, wit…… Niet de dikke deken die we stiekem hadden verwacht, ten voordele van spelende kinderen en het spelende kind in volwassenen. Beetje vrieswit, met "real ice" op de waterplassen in het perk aan de overkant. Bonkijs, onbetrouwbaar ijs, kunstzinnig ijs, ijs dat zo lekker knispert en knaspert onder de voeten van rondslenterende Noordmannen in de buurt van Boerakker, op zoek naar en later op bezoek bij schrijver Harm de Jonge.
Als je dat ijs heel laat en eens nader bekijkt, zie je machtig mooie structuren en figuren. Des te langer je kijkt, des te meer zié je, zeker weten! (Ja, een heel klein beetje fantasie heb je wel nodig, maar dat is op zo’n stralende Paaszondagmorgen toch wel op te brengen….) Neem nou maar eens de volgende:

Wat is hier duidelijk in te zien? Zeg het maar…. Voor mij in ieder geval een opvliegende vogel, kop en snavel rechtsboven. Hals wat uitgerekt, naar de lonkende verte. Wat zeg je? Een mislukte weertekening van Gerrit Hiemstra? Of de pan met rijstepap die overkookt?
En deze dan? Ik vind dat sterk lijken op een ijsbeer die door de knieën gaat, kop links, om wat sneeuw te happen, of ijs te likken. Wie weet wil ie wel wat ander lekkers verschalken.  Een Waddeneiland dat lek is aan de onderkant en leegloopt? Een Googleopname van de Hoornse Plas? Het nieuwe bestemmingsplan van Zuidhorn: Oost-Oost? Een grote vis die een ijsbeer imiteert? Nee, geen bevroren Paashaas, ook niet uit de diepvries….
Attent van deze vroege lente om ons te vergasten op zo’n winterse Paassurprise. Het bevordert de creativiteit en ontnuchtert al te optimistische tuinlui, wacht nog maar even met de begeunia’s en de peteunia’s. Of er eieren zitten onder het ijsoppervlak? Hé, zou kunnen, ik heb dáár niet gezocht…
En dit?

Een rennende hond die zich vastbijt in iemands jaspand en wordt meegesleurd…..

(Ja, een béétje fantasie zei ik…. Nou zelf maar hoor!)

foto’s: xa9janblaauw, 23 maart 2008

Zo, hebben we ook weer gehad. Nee, op deze plek geen theologische verhandeling, daarvoor zijn er andere sites en blogs voldoende. Een summiere terugblik op een natte dag, die menig bloemetjeskoopman zal heugen en de reputatie van Groningen als voorjaarsplantenstad geen goed doet. Wat een hemelwater. Begin van de lente met dikke wanten aan…. Zelfs bij de vermaarde koekfabriek van Knol aan het Hoendiep was het onwerkelijk rustig. En dat heet dan Goéde Vrijdag….. Gelukkig, niet al te veel wind, kon de paraplu eindelijk van dienst zijn zonder rechtstreeks te solliciteren naar de afvalbak. Hoe vreugdevol was de thuiskomst!
 
Dat wil zeggen, het enige positieve was dat nieuwe plantjes geen water behoefden…. Een verzopen achtertuin, waarin de hoger staande waterbak welhaast een gotspe vormt. En "riestern" mit Poaske? Je mag de walnoten wel voorzien van zwemvesten…. Of zouden het toch miniski’s worden?

foto’s: xa9janblaauw, maart2008

Als ‘vluchten kan niet meer’ werkelijkheid wordt
in je eigen hoofd je bent immers al gevlucht
gedachten in kringetjes doldraaien steeds maar
door vrienden en goedwillendheid wankel gestut

uitzichtloosheid je dwingt naar de krochten
van het gebouw waar gastvrijheid kwelt door
naderend afscheid kortsluiting ontstaat vuur
in de vroege ochtend alarmbel doet rinkelen

te laat immense vraagtekens projecterend
op deur die niet meer opengaat is ‘het leven
gaat verder’ een sidderend stilstaand beeld
inclusief emoties onmachtig tot herinnering

r.i.p. E. – 19 maart 2008

Kastanje in tegenlicht
Hoek Moeshorn-Oosterweg Noordhorn

Zijne Majesteit Kastanjeboom, hoek Oosterweg.
Uw kroon zij geprezen, U mag er wel wezen,
ook in tegenlicht staat U historisch recht.
Boom der bomen, levend monument, écht!

foto: xa9janblaauw, feb2008

In 1957 mocht/moest ik een vakantieweek naar het Flevokamp in Huizen (NH), een vakantieoord van de Algemene Bedrijfsgroepen Centrale (onderdeel N.V.V.), waarvan mijn vader vakbondslid was. Enkele honderden jongens (of er ook zo iets voor meisjes was? Mijn geheugen laat me in de steek…..) werden er groepsgewijs ondergebracht, begeleid door vrijwilligers. Natuurlijk werd er van elke groep een foto gemaakt:

Nee, moeilijk is het niet mij eruit te vissen: bovenste rij, vierde van links. Als enige uit het Oost-Groninger Midwolda, onder de hoede van Harm Tichelaar (bovenste rij links). Wel een paar bekende gezichten, zoals Rikus Niewold uit Scheemdermeer (viel onder Scheemda), middelste rij, tweede van rechts. Naast hem zit ook iemand uit Scheemda (Boneschansker?) en er moet ook een jongen uit Oostwold op staan (Antjo Lich?) Verder allemaal "vreemde" 12-jarigen uit het hele land, onder superleiding van een (bijna) overjarige AJC’er in korte broek, een man die ik een week lang niet echt mocht (en hij mij ook niet…) Een heerlijke vakantieweek? Zo heb ik het in ieder geval niét ervaren, daarvoor was ik te "bleu". Dat werd er niet beter op, toen ik al op de eerste dag voor de hele zaal naar voren moest komen, omdat ik de pech had die dag jarig te zijn. Je moest per se op een stoel staan, terwijl de meute werd aangevuurd het LIED te zingen. Ik een "kop as n bólle"….. Gepest werd er ondanks de solidariteitsgedachte volop, ik was lang niet opgewassen tegen die weerbare westerlingen. Eén activiteit herinner ik me nog, ergens op een strand: als groep iets cretiefs doen met zand. Besloot die super-padvinder een groot kasteel te bouwen, waarvoor wij het zand dienden te leveren. Dacht daarmee de eerste prijs in de wacht te slepen. Mooi niet dus…. Jury-oordeel: hier is te weinig sprake van een groepsprestatie. Ja, ja…. Ach, het zal niet zo erg geweest zijn, Rikus Niewold kijkt er prettiger op terug. Ik niet, ik vond die massaliteit verschrikkelijk en de grotere verbale vaardigheid van de jongens uit vooral de grote steden bedreigend. Eéns, maar (gelukkig) nooit weer….

Toegegeven, de gemeentewerkers van Zuidhorn kennen het gezegde: "Wie A zegt…." Ondanks stormalarm en onweersdreiging wordt vlot het tweede hoofdstuk gebreid aan het kaalslagverhaal. Een grote Mechielsengrijper klaart de klus, de stobben worden vlot afgevoerd, evenals de plaat piepschuim, de P-plekken aangeveegd. Zwartgemaakt ligt het perk te wachten op het vervolg. Wortelresten durven nauwelijks hun kop boven de modder te steken. Het grote grijpding heeft indruk gemaakt. Nee, daar kunnen de buurjongens met hun schep niet tegen op… En nu?

foto: xa9janblaauw, 12maart2008

Complete kaalslag
De morgenstond heeft niet alleen goud in de mond, maar ook oorverdovend lawaai van motorzagen, gehanteerd door Publieke Werkers van de gemeente Zuidhorn. Plaats van handeling: Noordhorn, perk bij pad tussen Verlengde Oosterweg en Nieuwstraat. Een viertal keurig gehelmde en in beschermende, opvallende jacks gestoken gemeentewerkers scheurt de ochtendstilte aan flarden en wekt de woede van aanwonenden, kinderen en ouders. Met bruut geweld wordt al het groen (heesters en bomen) afgezaagd en afgevoerd. Ook de bij kinderen zo populaire klimboom, eveneens de groot gegroeide goudels, wijkplaats van menige, gevederde vriend. Daar zit je dan onthutst  naar buiten te staren: binnen drie kwartier is het overheidsvandalisme gepleegd en heeft een vijfde medewerker ijlings per vrachtauto plus grijper de takken en stammen opgeladen en weggebracht. Daarbij een plaat piepschuim als betaalmiddel achterlatend…. Een complete overrompeling, waarbij ik me niet direct naar buiten waag in verband met de al te hoog oplopende bloeddruk. Later pak ik dan toch maar de Canon en kiek wat om me heen, complete treurnis. Goed, het perk was geen toonbeeld van keurig onderhouden groen, maar is dat nou zo erg? (Bovendien, wie was daar eigenlijk voor verantwoordelijk?) Is communicatie ineens een vies woord, hoeven aanwonenden, op zijn minst, niet even te worden ingelicht over wat er staat te gebeuren en wat het vervolg zal zijn? Onaangekondigd bomen en struiken omzagen, dat doet zeer, al denk ik niet dat een van de zagers of beleidsbepalers daar een seconde van wakker ligt. Zo gaat dat dus, anno 2008.

Weg gekoer van tortels, gekrijs van Vlaamse gaaien, beweeglijkheid van mezen, argwaan van merels…. Weg klimmende, klauterende, kletsende kinderen, die hun plekje abrupt zagen verdwijnen…. Overigens, kan een overheid zo maar bomen "kappen"? (Of is zagen geen kappen?) Of wilden ze de verwachte westerstorm voor zijn?
Nou ja, mijn ongenoegen weblogt wel langzaam weg. IK hoop dat heel wat kinderen en ouders zo hard aan de bel trekken, dat zelfs de meest dove Publieke Werker in welke rang of functie dan ook deze wandaad nog lang zal heugen.

foto’s: xa9janblaauw, 2008

Eigenlijk ben ik dol op katten. Tegelijkertijd wil ik ze wel wégkijken, af en toe. Die tijd is bijna weer aangebroken, nu het naderend voorjaar sterke signalen uitzendt en het vogelvolkje zich druk maakt om het veilig stellen van broedplaatsen en het verkrijgen van nageslacht. Het bezweren van gevaren wordt dan wel eens uit het oog verloren, soms met fatale gevolgen. Verantwoordelijk daarvoor is een gedeelte van de buur(t)katten, het jachtinstinct ban je niet uit met voedzame brokjes of stukjes tonijn in saus. Ik kan het niet laten mij af en toe met een beker water in de strijd te werpen, meewarig (op afstand, dat wel) gadegeslagen door de zwart witte kat van de buren van onze buren. Het helpt, voor even, die beker water, al gooi ik zelden raak. Toch zijn poezen prachtige dieren, zoals Witje en Dutjes van ex-buurvrouw Meia. Ziék was ik, toen een van die twee, tijdens mijn oppasperiode, spoorloos verdween en intensieve navorsingen, tot óp Zuidhorns Oostrand, vruchteloos bleken….

Op deze foto communiceer ik met de witte, gehalsbande buurkat, die klagend op de vensterbank zit, binnenskamers. Weliswaar naast een kunstobject van Beale, 2001, maar echt vertroostend lijkt die omstandigheid niet. Later dunde de combinatie van moeder Wit en kind Rooie ons jonge-vogelbestand wel erg drastisch uit, de slachtoffers keurig op een rijtje achter de containers verzamelend. Hoe natuurlijk wreed is dat en wat is daarin de rol van de huisman en de huiskat?

foto: xa9janblaauw, 2002