bloeiendonkruid

Feestelijke opening huize "Zwoslodera"

Als ik me niet vergis, komt deze foto uit 1965, begin van het drukke zomerseizoen in jeugdherberg "Oer t Hout" in Grou (oude versie, de jeugdherberg bedoel ik). Achter het gebouw is een nieuw houten onderkomen verrezen voor de beide assistenten van mannelijke kunne (Sam Orsel en ikzelf). De oude groene keet met noodbedden achterin de tuin is er niet meer; extra gasten kunnen eventueel worden ondergebracht in een leegstaand huis van een der bestuursleden van de stichting. (Om beurten gaan we, indien nodig, mee ter begeleiding, sjouwen matrassen/luchtbedden, proberen de avondlijke geluiden binnen de normen te houden enz.). We geven ons slaapverblijf de naam "Zwoslodera" (= Zwoegers en slovers der aarde, ontleend aan een der avonturenverhalen van Havank). Blijkbaar hebben we toen een klein feestje gebouwd met wijn en al, ik kan me niet herinneren dat er ooit, in drie jaar assistententijd, wijn is geschonken, laat staan gedronken… De foto is het bewijs (of zat er cassis in de wijnglazen?). Helaas, ik ken niet alle namen meer. Wel herken ik Sam (oet Pekel), Ineke Hamming (later getrouwd met een zeilinstructeur en hotelier geworden in Someren), Gerda, Pia, mijzelf….. Vergeef me, verder kom ik niet. Gedenkwaardig vakantiewerk, van tafels dekken tot vloeren reinigen, van bardiensten tot rondleidingen in Grou op de zondagavond, van muziek draaien tot corvee controleren….. Jeugdherbergwerk, de naam "Stay Okay", daar heb ik weinig mee, zelfs geen herinneringen.

Ja, het is lente, ook zonder tandartsassistente. De zon wint aan kracht, het groen wordt groener, de schapen hoeden hun lammeren. (Bij gebrek aan een scheper die thuis voor de buis het closetrollenrookfestival in de Euroborg aanschouwt…) Waarom toch zijn sommige menselijke wezens zo hersenloos op beslissende momenten? Waarom niet meer oog voor het gewone, wonderbaarlijk genoeg, om je heen? Twee lammeren van verschillende kleur die broederlijk/zusterlijk op zoek zijn naar iets eetbaars, alleen maar moedermelk is ook niet alles, zonder elkaar meteen te verdoemen of anderszins naar het leven te staan. Iets menselijks hebben ze, dat stomme gele ding in hun oren, zo jong nog en al zo onnatuurlijk computergestuurd. Toch, het is wéér lente, hernieuwd geluid. Ook in het gebied tussen Noordhorn en Den Ham, bij de Spanjaardsdijk Noord. Rust, ruimte, onschuldige schapen…. Zonder rondweg of onderdoorweg. Welk rapportcijfer zou Gedeputeerde Henk Bleker hier aan geven???

foto: xa9janblaauw, 13 april 2008

Valt dit nou ook onder verrommeling?
Of is dit directe levering van boer
aan consument? Benodigde informatie
opvallend geplakt op een open deur
die al danig is ingetrapt gezien de staat
van gebruikt hout en groene kleur?
Reclame langs de weg op deurplaat
in het kader van anti-verkommering?

foto xa9janblaauw, 2008

Deze eerste volle aprilweek is goed gevuld met zon. De wind heeft een weekje vrijaf, de regen laat het voorlopig afweten, natte sneeuw en hagel verdwalen op de Oceaan of boven de Noordzee. Zo lijkt het…. ’s Nachts is het koud, daalt toch het kwik tot onder 0, voor beginnende bloei riskante omstandigheden. Kan het bloesemfeest tenvolle uitbarsten in dit schrikkeljaar 2008, of komen bloemen van een koude kermis thuis? De schóónheid is er wel, een enkel takje, op springen staande prunusknoppen, bijvoorbeeld. April, eigenzinnige maand, soms provocerend een witte hoed opzettend. Merels en zanglijsters houden jongen extra warm, spreeuwen lijken geen haast te maken met vermenigvuldiging. April, vol verwáchting…..

foto’s: xa9janblaauw, april 2008

Pose als 19-jarige jeugdherbergassistent aan de rand van het Pikmeer. Op de achtergrond de boot van "vader" Kees de Weerd, die samen met zijn vrouw Mieke de scepter zwaaide in JH "Oer t Hout" in Grou. Het oúde gebouw, niet het nieuwe jeugdhotel, zoals het nu direct aan het water ligt. In 1964 bracht ik daar de hele zomervakantie door, diverse klussen opknappend, van heg knippen tot en met bardiensten, vuilnisbakken buiten zetten en corveeroosters maken. In 1965 ging ik ook met Pasen en Pinksteren een week assisteren, en daarna weer de hele zomervakantie. In die laatste vakantie debuteerde Sam Orsel als assistent, jongere kweekscholier, oet Pekel. Hij werd meteen al in zijn nette kloffie geconfronteerd met zand scheppen en tegels sjouwen…. Werk aan de winkel, van alles moest er gebeuren, drukke seizoenen in een overvolle jeugdherberg met extra slaapplaatsen elders in Grou. Nico, de oudste van de kinderen De Weerd, hielp graag een handje mee. Hij oogt ook wat enthousiaster dan Sam, die toch liever achter de bar stond…. 
Mooie jaren met een schat aan herinneringen. Vooral 1965 was geweldig. In 1966 gingen we nog eens, zowel Sam als ik. Dat liep minder goed af om uiteenlopende redenen. Het klikte niet meer, Sam haakte min of meer overwerkt af, zelf ging ik ook iets eerder naar huis dan de bedoeling was, óp. Gelukkig wel in overleg met de ouders De Weerd, prima lui. En die herinneringen? Ik zal er nog wel eens uit putten.

foto’s gemaakt met mijn toenmalige Agfa Click

Nee, Jacob Stijkel speelde géén piano destijds, hij deed alsof, dat kon hij heel goed. Soms komen de herinneringen aan hem helder in het bewustzijn. De Scheemter jaren, de jaren van de ULO, van de voetbalclub in het geelzwart, de jaren van JH "Esbxf6rg". Toen trokken we geruime tijd intensief met elkaar op. Vaak at ik er een broodje, gingen we "tussen de middag" nog gauw even een balletje trappen op het veldje van Vredenhoven, om beurten in het doel. Jacob was de prater, had meer branie, soms een echt "lefgozertje", altijd in voor een geintje. Een enkele keer gingen we samen naar de Stad, naar zijn zuster Fré, die eigenlijk minstens zo bezorgd over hem was als Jacobs moeder, schatten van mensen. Zonder blikken of blozen liet hij me daar iets van de rosse buurt zien, ging in onderhandeling met een prostituée (‘te duur…") en maakte ’s morgens een krachtontbijt van verse eieren, melk en suiker….. Zijn ouders hadden in vroegere jaren het welbekende café aan de Havenstraat/Diepswal in Scheemda. Jacobs vader ging later de bouw in, net als zijn broer. Eerst in Scheemda, later verplaatst naar Winschoten, aan de Bovenburen.
Jarenlang zagen we elkaar niet meer, ik schreef het al in een voorgaande bijdrage. Vorig jaar (of was het al eerder?) las ik zijn overlijdensbericht, na een slopende ziekte, optimistisch als altijd benaderd, maar toch….. Af en toe hoor ik zijn stem, zie ik zijn gezicht met die beginnende grijns om zijn mond. Lévende herinneringen.

Gedeputeerde Staten van Groningen, met als eerst verantwoordelijke Henk Bleker (CDA), hebben de meerderheid van de Provinciale Staten niet aan hun kant weten te krijgen voor wat betreft het realiseren van een rondweg in een wijde boog om Noordhorn heen. Tijdens de drukbezochte commissiebijeenkomst op 2 april jongstleden ging verreweg de meeste tijd zitten in de inspraak. Nou ja, inspraak…… Ieder die dat wilde, kon nog eens en nog eens zijn zegje doen, al of niet ten overvloede, zo’n veertig geluiden, een bont gekakel. Direct daarna maakten de fracties hun (voorlopig?) standpunt bekend: een meerderheid is tegen rondwegplan 5B en spreekt een voorkeur uit voor onderdoorweg 4A3. (Kun je ook meteen zien en horen dat dergelijke inspraakrondes nutteloos zijn op een beetje psychologisch belang na….) Of GS nu óók weer braaf met 4A3 aan de slag gaan, is (mij) op dit moment niet bekend. In alle verslagen, commentaren en reacties ontbreekt het geluid van het dagelijks bestuur van de provincie Groningen. Of zijn Henk Bleker, Mark Calon, Max van den Berg en hoe ze ook allemaal mogen heten, met stomheid geslagen? Ben benieuwd naar de volgende aflevering in dit eindeloze drama. Dat er voorlopig nog wel even gewacht wordt voor de beruchte brug over het Van Starkenborghkanaal is zonneklaar.

Zicht op de bedreigde huizen in plan 4A3, vanaf benzinestation Tinq. De middelste twee woningen zouden in ieder geval moeten verdwijnen, het linker en rechter huis kennen voorlopig nog vele vraagtekens. Op de volgende foto, ook van een stukje Langestraat (Noordhorn-Zuid, voormalige Gast) duidelijker de te verdwijnen huizen van Bouwien Sebens en de familie Heemstra.

foto’s: xa9janblaauw, resp. maart 2008 en oktober 2007

Dus toch! Op de laatste dag van de lentemaand is het héérlijk weer, ook in Noordhorn en omgeving. Zelfs daar…. Dorpsgenoten die anders nog dik in de winterjas zitten, lopen doodgemoedereerd in een trui buiten. Een haastige winkelklant doet haar boodschap in een T-shirt! As dat mor goud gaait….  Ik trek er op uit, toch maar een jas aan, de Canon bungelend om mijn hals. Eens kijken, wáár is dan dat veelgeroemde voorjaar? Ik hoef niet ver te lopen, de eigen tuin doet volop mee, zoals de snel veranderende krentenstruik laat zien.

De viooltjes richten fier hun kopjes naar de zon, de kastanjeknoppen zwellen op, glimmen van trots!
Overal waar mijn voeten mij brengen in dit van gedaante wisselend dorp, zie ik de winter verdwijnen, de lente verschijnen. Vitamines voor de mensen die het straatbeeld bepalen, vriendelijkheid troef. Kijk die rododendronknop eens, die heeft er zin in! En bij de dominee (met emeritaat) staat de hyacint geurend te pronken, narcissen completeren het kleurige beeld. Nog meer knoppen die het niet lang meer uithouden, hun victorie bijna uitschreeuwen, vruchtbomen die nog even de spanning opvoeren, daarna in volle pracht menig bewonderaar horen verzuchten: "Wat is dat mooi!"
’s Middags trek ik er opnieuw op uit, nog langer onderweg. Geniet van het volop bloeiende speenkruid, zie de eerste paardenbloemen in bloei, maak een praatje met een visser langs de waterkant, nog net voor de sluiting van het seizoen. Rozig kom ik later dan gepland weer thuis, nogal nat van het zweet, had ik die jas…… En op mijn dunne hoofdhuid het begin van zonnebrand, dat heb ik eerder en vaker gehad….

Nu ik de lente-indrukken verwerk, ploatje mit proatje…., is het 1 april. Het regent pijpenstelen, de wind verwaait elke gedachte aan heerlijk buiten zitten in het lentezonnetje. Het zo drastisch leeggehaalde gemeenteperk voor ons huis is één grote modderpoel met steeds meer waterplassen, een irritante dissonant. Ja, 1 april. Had die stomme Alva nou maar beter op zijn bril gepast….

foto’s: xa9janblaauw, 31 maart 2008

Lang, lang geleden, het was nog in de vorige eeuw,
liep ik en liep ik bijna anoniem tussen duizenden
meelopers in dat wat in de wandelmond respectvol
Vierdaagse van Nijmegen wordt genoemd. Geroemd

door wuivende, klappende, koffie drinkende toeschouwers langs
de route zoals in de straten van Wijchen (die van Eltinks Meubelen
– Radio Luxemburg – nog langer geleden). De tweede dag pas
kortgebroekt op pad naar een van de zestien kruisjes, voorbij.

foto: Bram Keuning, begin jaren negentig

Tweede boek Myra Rxf6mer (Noordhorn)

Jammer, in Noordhorn is een publiekstrekker momenteel moeilijk te organiseren, overdekt, binnenshuis. Uitwijken dan maar naar het grootdorp aan de andere kant van de brug, dat nog niet zo lang een heus Cultureel Centrum rijk is. Dat is waarschijnlijk de gedachte geweest van auteur Myra Rxf6mer en haar partner Pierre, toen er een lokatie diende te worden gekozen voor de presentatie van "Het geheim van Gracia", het tweede boek van Myra. Het moet gezegd: ’t kon minder’….. Niet alleen beschikt dat Zuidhorner CC over een mooie accomodatie met prettige stoelen en een hoog plafond, de belangstellenden kwamen in grote getale naar het evenement! Het openingswoord werd gesproken door Marjella van der Werff, sympathieke locatieleider van de Openbare Bibliotheek, waarna Herbert Rxf6mer, inderdaad, de broer van, drie prachtige liedjes vertolkte, in het Papiamentu. De warmte straalde je tegemoet, daarvan getuigde ook inleider Rob de Vries, oud adjunct van het Nieuwsblad van het Noorden en nabije buur van Myra in Noordhorn. Rob deed het prima, hoewel hij zichzelf geen begenadigd sprekert vindt. Hij liet proeven van de warmte, de Curaxe7aose zon, het eilandschoon, vooral de ménsen… Myra las zelf enkele korte stukjes uit haar boek, o.a. een fragment waarin Noordhorn aan bod komt met zijn molen, zijn kerk, zijn groenteboer… Het eerste exemplaar werd aangeboden aan Manon Bos, een van de buurmeisjes van Myra, die jarenlang lás in huize Eijgelshoven, en geroemd werd om haar doorzettingsvermogen. Dankwoorden en attenties ook voor meerdere helpers, presentjes voor Myra zelf, foto’s natuurlijk en een heuse www.myraromer.nl website! Hapjes, drankjes, gezellig napraten, terwijl Myra haar signeersessie afwerkte en partner Pierre bestelde boeken "van de hand deed". Een uitermate geslaagde presentatie van een heerlijk boek, een aanrader: "Het geheim van Gracia", uitgeverij Atlas, x80 16,50. Buiten was door de neervallende regen de Curaxe7aose sfeer snel verdwenen, noordelijke ontnuchtering. Om eerlijk te zijn, het regende niet eens zo hard… Het geheim van Gracia???

foto Molen De Fortuin Noordhorn
xa9janblaauw, januari 2008