bloeiendonkruid

Vesna Veltrop, oud-leerlinge van de OBS De Molshoop, later OBS De Borgh, nu vmbo-scholiere in Groningen, heeft haar debuut gemaakt in het interlandvoetbal. Met Oranje (onder 15) was ze te gast in Schotland en begon in de basis. De formatie van bondscoach Vera Pauw gaf de Schotten geen schijn van kans, met 0-7 was het Oranjeteam glorieus winnaar. Voor Vesna (en haar teamgenoten) de eerste interland, het smaakt ongetwijfeld naar méér. Op 24 mei speelt dit jonge team in Almere een oefeninterland tegen Ierland. Wie weet is Vesna, speelster van Zuidhorn C1, wederom van de partij, we duimen voor haar!

foto: Dagblad van het Noorden 17 mei 2008, Jan Willem van Vliet

Het Nederlands elftal voor speelsters onder 15 jaar heeft in de oefeninterland tegen Schotland een verpletterende overwinning geboekt. In Perth versloegen de jonge talenten de thuisploeg met maar liefst 0-7. Bondscoach Vera Pauw was onder de indruk: ,,Het was fantastisch om te zien. Schotland had helemaal niets in te brengen.’’

Schotland – Nederland 0-7 (0-4)

Scoreverloop: 3. Coolen 0-1; 15. M. van Dongen 0-2; 24. Coolen 0-3; 36. Bruinenberg 0-4; 47. K. van Dongen 0-5; 50. De Vries 0-6; 75. Coolen 0-7.

Opstelling Nederland: Laura Carriere (DVS ’33), Ingrid Schuiten (Helpman), Manon Micka (ODB), Mandy Glaudemans (WSC), Vesna Veltrop (Zuidhorn), Lieke Wijnands (RKMSV), Nadia Coolen (FC Geleen Zuid), Merel van Dongen (Pancratius), Eshly Bakker (Pantcratius), Dominique Bruinenberg (Margriet), Karishma van Dongen (Longa)

Wissels: 41. Glaudemans vervangen door Claudia Vullers (RKSVO), Wijnands vervangen door Marthe Munsterman (ATC ’65), Bakker vervangen door Kim de Vries (SVBO); 53. K. van Dongen vervangen door Tessa Klein Braskamp (EGVV); 57. Veltrop vervangen door Maxime Tubalawony (sc ’t Zand), Schuiten vervangen door Robien Laisina (cvv Zwervers); 61. Bakker vervangen door Kristie Venhorst (DVO ’60)

(Bron: officiële KNVB-website)

Net als andere plaatsen viert Noordhorn de bloeimaand mei uitbundig. Het jaar 2008 is tot nu toe nogal onvoorspelbaar, haast ongezeglijk. Eerst wekenlang aan de al te frisse kant, nu weer veertien dagen met een ongekende dosis zonneschijn, een "Het kan niet op"- sfeer….. (Dat zullen we dan komend weekeinde wel merken….) Voor diverse planten, heesters, struiken, bomen, in welke verschijningsvorm ze zich ook aan onze gulzige ogen tonen, een tijdperk van "Hier ben ik, zie mij eens!" Niet alleen dichtbij huis in de meer gecultiveerde tuin- en plantsoensfeer.   Een bijzondere hortensia bij de overburen bijvoorbeeld, de meidoorn die volop bloeit in rode en witte versies, de paardenkastanje met zijn fraaie kaarsen. Zelfs de kersverse struiken en boompjes in het voormalige klimboomperk wagen zich schuchter in de rijen der bloemrijken. Helaas, de bloesem haast zich, de bijen en andere insecten vliegen van hot naar her, het verleppen is op sommige plekken maar al te merkbaar.
Buiten, aan de rand van het dorp, is het nog mooier, natuurlijker. Met al die boterbloemenpracht, het fluitekruid, de zuring…. Zelfs de snelweg N355 (die niet snel weg zal zijn…..) wordt opgevrolijkt door de meikleuren. Niet lang, geniet er dus van, zou ‘k zo zeggen…

foto’s: xa9janblaauw, 15 mei 2008

Opnieuw een terugblik naar het begin van de jaren zestig, toen we vele vrije uurtjes doorbrachten in of bij de jeugdherberg "Esbxf6rg" in Scheemda. Over de trip naar Bunnik, naar de jeugdherberg "Rhijnauwen" heb ik al eens eerder verteld. Op bezoek bij de jeugdherbergouders Van Gerven die Scheemda hadden verruild voor Bunnik nabij Utrecht. Niet alles staat me haarscherp bij, goed dat er foto’s zijn ter herinnering. Waarschijnlijk was het een uitstapje met een bus, een verlaat Nieuwjaarsbezoek. Er was weinig te doen in de jeugdherberg zelf, we vermaakten ons ook nog even in het nabijgelegen theehuis.

Daarvan is deze foto een illustratie. Opvallend het grote aantal rokers, toén. Wie werden er vereeuwigd, bijna vijftig jaar geleden? Van linksaf Rikus Niewold (Scheemdermeer), van wie deze foto afkomstig is, nu woonachtig in Groningen en momenteel vakantiehoudend in zuidelijker Europa. Naast hem Gerrie de Grooth (Scheemdermeer), jongste broer van Binie Kuipers, jeugdherbergmoeder van Scheemda. En hij was bij de jeugd van de v.v.Scheemda meestal onze fanatieke keeper. Rechts daarvan Harrie Hoogstraten (Parklaan, Eexta) met wie ik toen veel optrok, ook hij voetbalde bij de v.v.Scheemda. De andere drie? Koert Schreuder (Scheemda), zoon van de kapper; Jakob Stijkel, toendertijds Hogeweg Scheemda, aannemerszoon; Folly Brijk (Eexta), eveneens voetballend bij ons in de jeugd van de v.v.Scheemda, motto: nooit opgeven, altijd doorgaan!

Soms heb ik even genoeg aan een enkel blad. Met druppels van de regen. Of heeft er iemand tranen vergoten op een moment dat ik even niet keek? Niet bij de les, gedachten elders? Onbekend verdriet, dat slechts met een zesde zintuig is waar te nemen.
Of ik vind een krans van blaadjes voldoende, zoals die van de lupine, de plant die we kennen van vroeger. In tuinen, maar ook in de provincie, langs wegen en zandpaden. Na de bloei onder te graven, wordt de grond beter van, structuur op een hoger plan.  De eenvoud zelve, het beeld schreeuwt niet, vraagt een beetje aandacht voor de wereld om ons heen. Direct binnen bereik, kijk! Een enkel blad, beregend. Of een laagje bladeren, met druppels. Párels. Wat een rijkdom!

foto’s: xa9janblaauw, april 2008

"Das war einmal…." Schoolmeester te Zuidhorn in het voor mij onbekende Westerkwartier waar ik voor die tijd alleen dóórreisde, richting Friesland. In de herfstvakantie van 1967 had ik een sollicitatiegesprek met meester Wibbens en, vooral hij, burgemeester Stronkhorst. (Wie de zwijgende andere aanwezigen waren, weet ik niet meer). Ik kon meteen na die herfstvakantie beginnen en dat gaf de doorslag. Mijn voorgangster was er bijna gillend vandoor gegaan en had allerminst de intentie terug te keren, spoed was geboden. Zó begon mijn onderwijsloopbaan pas echt, na tijdelijk werk in Bellingwolde (+++) en Heiligerlee (—). Meester Wibbens als ongekroonde koning bij klas 5/6, Jan Albronda in klas 4, vlak voor zijn overstap naar de MULO (Of heette het toen al MAVO?). Janneke Viëtor in klas 2 en Aafke Wynalda bij de jongsten, zo was mijn beginsituatie aan de Frankrijkerlaan. Tot augustus 1972 bleef ik in het oerdegelijke gebouw met zijn authentieke ganggeur actief. Samen met klas 3 naar klas 4, toen weer terug naar klas 3, vervolgens naar 5. Beetje hinkstapsprongerig, maar wel boeiend met nieuwe collega’s als Dries Pepping, Albert Zwiers en Irene Holub, later ook Aartje Krijger. Als hoogtepunt ongetwijfeld de start van de meerdaagse schoolreizen met als verblijfplaats het recreatieoord "De Pieterberg" bij Westerbork.  Ondanks de soberheid voor kinderen een uitstekende plek om te recreëren en er nog wat van op te steken ook. (Dat moest toen nog, in die jaren). Fietsen, lopen, instructieve uitstapjes naar hunebedden, musea en boswachters, spelletjes…. Sámen onvergetelijke dagen, waarin je elkaar anders leerde kennen. De mateloze eetlust van sommige kinderen bij het ontbijt, de tegenzin van een enkeling bij alles wat als warme maaltijd werd opgediend, het slapen in nogal benauwde zaaltjes met stapelbedden….. Later werd gekozen voor Natuurvriendenhuizen, maar toen was ik al verkast naar Noordhorn en dát is een ander verhaal…

Het dorp Noordhorn heeft een actieve Vereniging Dorpsbelangen, die jaarlijks o.a. een braderie organiseert. Aanvankelijk in de nieuwe buurt, later verhuisd naar de Langestraat (midden). Dit jaar werd gekozen voor ’t Golden Houkje (Langestraat Noord). Een positieve keuze, versterkt door het zomerse meiweer: volop ruimte en omringend groen. Nee, een fanatieke braderieganger ben ik allerminst. Een oordeel vellen over "het succes" kan ik niet. Toen ik ’s middags mijn slentertocht volbracht, was het niet bijster druk meer en de handel slap. Toch was er eerder die dag over belangstelling nauwelijks te klagen, maar het blijft wennen op een nieuwe plek en wellicht is de dorpsgemeenschap nog steeds niet bekomen van alle rondwegsores. Of kan het weer ook te mooi zijn  en waren er wel erg veel mensen met vakantie of een Pinksterweekendje weg? Canonkiekjes vallen er best te maken van fraai aangeklede kramen, een "kleintje rommelmarkt" en natuurlijk de oldtimers, die glimmend van trots staan te pronken.  
Niet alleen de kooplust is belangrijk, ook de sfeer van hernieuwd contact, een praatje, een schimpscheut…… "Hé, bist der ok? Heurt jim niet tussen de oldtimers???" De stamgasten van de "Dorpsbelangenkroeg" zitten breeduit bedaagd hun glazen te legen, af en toe klinkt er gelach. De ijscovrouw komt soms handen tekort, de exploitant van de kinderdraaimolen laat met lede ogen zijnattractie draaien, léég…. Klaas en Hanna van het rijwielhuis zijn druk met hun nering, Jikky heeft tijd om eigen taille te meten, Ellen staat stralend in haar schoonheidskraam: ’t is immers gauw Moederdag!
Bij de uitgang staan de "hekkers", kundig de auto’s voorbijkijkend. Noordhorn en zijn braderie, het blijft een opvallende combinatie! 

foto’s: xa9janblaauw, 10 mei 2008

Kunst aan het begin van een zin
heeft altijd een grote K, ook déze:
de getekende grijnzende kop
met meer haar dan ik heb erop,
dat kan ik toch niet wezen…..

Het buur(t)kind dat dit creëerde
heeft ongetwijfeld talenten zat.
De getoonde facie is nogal plat,
dat tekent het onafgestudeerde.

foto: xa9janblaauw, mei 2008
Tekening op Verl.Oosterweg, Noordhorn

De herinneringen aan het vroegere openluchtbad in Eexta (gemeente Scheemda) koester ik met tegenstrijdige gevoelens. Als leerling van de OLS Midwolda vond ik de wekelijkse zwemles in de zomermaanden een verschrikking. Op de fiets met meester Zonderman als begeleider-all-in… De forse figuur van badmeester De Vries doemde al op voor we het grondgebied van Scheemda bereikten, kreeg haast onmenselijke afmetingen… (En ik vantevoren maar hopen dat het water nog geen 15 graden zou zijn, dan ging het tochtje niet door).
Later, de MULO-jaren, werd het zwembad een hangplek bij uitstek, ver voor het woord nog maar was uitgevonden. Daar ook schoot ik vele van mijn eerste foto’s met de Agfa Click. Bijgaande bijvoorbeeld van de jongste kinderen Drenth die op steenworp afstand van het bad woonden. (Als je goed kon gooien tenminste….) De onverstoorbare Carla. En haar likkebaardende broertje Alfred, genietend, volop, van een ijsje, toen minder gewoon dan nu. Op de achtergrond trouwens "vrouw Lindeman", die de "vestiaire" beheerde. Bij haar haalde je een haak met een genummerd polsbandje en leverde daar vervolgens de volgehangen haak weer in. (Nou ja, meestal…..) Als je dan uiteindelijk naar huis moest, leverde je het bandje met nummer bij haar weer in en kreeg je je kleren terug. Voor vrouw Lindeman actief werd in het zwembad, bleven de kleren in het, soms overvolle, badhokje hangen en wilde het wel eens gebeuren dat je iets miste (ook al had je je portemonnee+horloge bij vrouw Schuur afgegeven).

foto’s: xa9janblaauw, jaren zestig

(On)gewoon mooi! De bloemknop van de rododendron springt vertraagd open, de meizon nodigt ontegenzeggelijk uit tot ontplooien. De stoere bladeren houden zich gedeisd, verbleken bij het felle rood. De achtergrond is wazig, een onopvallend bijrolletje. Ontluikende lente, markante illustratie van de wondere wereld der (tuin)planten. Genietbaar, (on)gewoon mooi!

foto: xa9janblaauw, 2 mei 2008
Rododendron achtertuin G.D.Luth, Noordhorn

Nee, de dieren reken ik het niet aan, die doen hun behoefte op de plek, bepaald door baas of bazin (of beiden). Iets meer selecteren van die plaatsen zou de bazen sieren, ongetwijfeld. Met stijgende verbazing liep ik langs de Kastanjestraat, waaraan een basisschool ligt. Bovendien de route voor andere kinderen naar hún school, t Kompas. Er staan weliswaar keurig verbodsbordjes aan het begin en het einde, maar de hondenuitlaters beschouwen deze bordjes blijkbaar als aanwijzingen of geboden, niet als vérboden….. Wat een strontboel, met name op de strook gras tussen rijbaan en voetpad. Overdadige bemesting voor het gras, de madeliefjes en de paardenbloemen, maar een streling voor het oog en een illustratie van milieubewustheid? Is het hanteren van schepjes en plastic zakjes nou zo moeilijk? Of gaat het zoeken van een betere uitlaatplaats te ver? Hoe het ook zij, déze Kastanjestraat is voor Noordhorn, "juweel van het noorden", een triest-doffe kant, tijd om te worden opgepoetst. Hondenvrienden (of hoe u ook wilt worden genoemd), verbeter uw uitlaatgedrag, begin in de Noordhorner Kastanjestraat!

foto’s: xa9janblaauw, mei 2008