bloeiendonkruid

Vroeger, en dat is in dit geval tijdens mijn kinderjaren, de jaren vijftig vooral, werd er in Oost-Groningen gras binnengehaald en reden er vele wagens naar de grasdrogerij in Oostwold. Of het gras kreeg de tijd, als het weer meeviel, om te veranderen in geurend hooi en werd pas dan naar de grote schuren gebracht. (Er viel nog wel eens een boerderij ten prooi aan hooibroei). Het woord oogsten werd dacht ik uitsluitend gebruikt voor het maaien, doen rijpen en binnenhalen van het koren: tarwe, rogge, gerst, haver… En dan was er werk aan de winkel voor de machtige dorsmachine!

Nu wonen we al jaren in westelijk Groningen, niet bepaald de korenschuur van de provincie (nou ja, dat is Oost-Groningen ook al lang niet meer….). Hier is veel weiland, gelukkig ook nog op vele plaatsen kudden koeien ter vervolmaking van het landschap. Prachtig gezicht. En er wordt veel gras geoogst op een veel modernere manier dan vroeger. Minder handwerk, meer machines, sterkere tractoren, maar nog steeds indrukwekkend om te zixc3xa9n, als je er maar de tijd voor neemt. Het zijn drukke dagen tussen Noordhorn en Den Ham, en niet alleen dxc3¡xc3¡r. Ook aan de westkant van Noordhorn, in de Oxwerdstreek. Het maaien van grote percelen lijkt in een handomdraai gebeurd. Het keren van het gras en het in op te halen rijen schuiven, wat is er een schitterende machinerie voor ontworpen.

En dan het in hapklare brokken klaarleggen…. Hapklare brokken voor een ingenieus inpakapparaat dat in een ommezien en gelukkig vaak vxc3xb3xc3xb3r de regen landbouwplastic wikkelt om de pakketten die vervolgens snel worden opgehaald en gestapeld bij de boerderij. De oogst lijkt goed, in mijn lekenogen. Maar dat mag ook wel, want van de hoge melkprijs krijgt de boer zelf maar een heel beperkt deel…..

foto boven: graanoogst nabij Noordhorn, 1954 (collectie wijlen L.J.Lodewegen)
foto midden: gras keren en in rijen leggen, landerij bij Spanjaardsdijk Noord xc2xa9janblaauw, 23 mei 2008
foto onder: gras inpakken, landerij bij Mokkenburgweg xc2xa9janblaauw, 24 mei 2008

Katten, ze hebben in mijn leven tot nu toe een rol gespeeld, niet over het hoofd te zien. Opgegroeid met minstens één kat tegelijkertijd in het ouderlijke huis, moest ik niets hebben van kattenhaters. Het knuffelgehalte was bijzonder hoog, het dier had de mooiste en soms de gekste plaatsen om zijn aaibaarheidsfactor te doen gelden. In de nek, op de tafel, op het bed (bij moekes afwezigheidx85), je favoriete stoel bezet houdend. Voor het roversinstinct had je weinig oog, dat hoorde er nu eenmaal bij, zat nu eenmaal in zo’n kat. 
Tegenwoordig ligt het genuanceerder nu er in eigen huis geen kat zijn rechten opeist, we niezen nu al ruim voldoende door allerlei andere oorzaken. Nog steeds vind ik het prachtige dieren, tien maanden per jaar. In mei en juni verguis ik ze af en toe, gooi met water, stampvoet, jaag de beesten van onze “landerijen”. Dan staat de ontplooiing van vele bloemrijke planten centraal en genieten we van divers gebekte vogels die elk jaar weer met veel verantwoordelijkheidsgevoel proberen hun jongen groot te brengen. Als ik dan de wind wat veertjes zie doen opstuiven, denk ik meteen aan kattenslachtoffers. Bovendien woelt mijn gade graag in de grond en houdt daarbij geenszins van kattenstront. In deze maanden op eigen terrein geen geaai en geen geslijm, wégwezen!!
Katten nemen ook een uitzonderlijke positie in. Geen enkel ander dier kan zich de verworven rechten van poezen permitteren. Is er een koe uitgebroken? Alarm! Terug in de wei! Honden mogen al sinds jaar en dag in verreweg de meeste Nederlandse gemeentes niet onaangelijnd rondlopen, je ziet ook niet vaak een hond vrij rondlopen, ze hebben altijd wel een baas of baasje aan de lijn. Konijn ontsnapt? Zoeken en terugbrengen, vooruit in je hok of andere, afgebakende ruimte! (Behalve wellicht in Niezijlx85) Parkieten of zebravinken in onze vrije natuur? De overlevingskansen zijn niet groot, we doen er veel aan ze terug te krijgen in de volière. Maar een poes??? Die is boven alle wetten en regels verheven, die mag blijkbaar perceelgrenzen straffeloos overschrijden, bij voorkeur zelfs de tuin van de buren onveilig maken en vogels de doodschrik op hun bevederd lijf jagen. Ze zijn onberekenbaar, daar we ze de status van wild dier niet gunnen, dan beginnen we ze af te schieten (net als Sebaldebuurster damhertenx85) Nu eens zitten ze als de onschuld zelve in de vensterbank, hun neus ophalend voor de neerdalende regendruppels. Dan weer gaan ze sluipend op avontuur en weten ze instinctief precies wat ze met hun klauwen en kaken moeten. Misschien is er in mei en juni toch iets op te vinden, al ben ik niet zo creatief in dit opzicht. Ritolindrankjes, voorjaarsmoeheid bevorderende kuren? Gemanipuleerde hapklare brokken? Toch dat glas water maar even bij de hand houdenx85.

Texel blijft voor ons, voor mijzelf zeker, een favoriet onder vakantiebestemmingen. Je hoeft er geen wereldreis voor te maken, het eiland heeft iets vertrouwds, je bent toch totaal ergens anders. Eind jaren zeventig, toen beide zoons de tien nog niet hadden bereikt, gingen we een aantal jaren achter elkaar naar dit Thijsse-paradijs. Toén verbleven we, met korting, in een vakantiehuisjespark aan de zuidkant van De Koog. Later gaven we jarenlang de voorkeur aan Schiermonnikoog, nog dichterbij, nog vertrouwder, nog uitzonderlijker (en veiliger voor opgroeiende kinderen die zelfstandiger gingen opereren…) De laatste jaren zijn we opnieuw enkele keren op Texel geweest, gastvrij gebivakkeerd in Den Burg aan de Thijsselaan. Geweldig! Gewóón heerlijk! Wandelen, fietsen, lezen, schrijven, niksen….. En de planten en bloemen water geven, zoals afgesproken. Natuurlijk ook meerdere keren sfeer geproefd in Oudeschild. (Niet alleen de sfeer, ook vis, en ijs, en….)

Bijgaande foto stamt uit de zeventiger jaren, richting ’80. Of het vissersschip nog in de vaart is? De meeuwen van toén zijn vast niet meer de meeuwen van nú…..

Vrije tijd, een schaars artikel, vroéger. Dat blijkt wel uit de gesprekken die ik (on)regelmatig voer met oudere en oud-Noordhorners. Iets wat bijna alleen in de kinderjaren aanwezig was en zelfs dan in beperkte mate. Vaak moest er worden meegeholpen, brood op de plank!
En nú? Tegenwoordig is vrije tijd een economische factor. Een bron van inkomsten (en uitgaven…). Duizend-en-één mogelijkheden. Zoals schrijven bijvoorbeeld. Op weblogs, maar ook stukjes in de krant.  "Jonge Haan" doet dat de laatste maanden regelmatig. Herinneringen van een oud-leraar, in "Het Westerkwartier". Paardrijden, is dat een hobby? Of komen we hier in serieuzer vaarwater, een érnstige zaak? In ieder geval zijn er in Noordhorn heel wat liefhebbers van paarden en pony’s, ook in de bak van Leendert Kazemier, aan de noordkant van het dorp. Kundig bewegend, fraaie zit, keurige outfit.  

Tuinieren, is dat een hobby? Of kun je dat beter een uiterst zinvolle vrijetijdsbesteding noemen? Is het semi-werk, in opdracht van jezelf, of van je partner… Zo te zien heeft good-old Appie Rozema wel oog voor de luchtige kant van zijn bezigheden, het knippen van de berberisheg. (Met de electrische schaar op de achterhand…)

Het houden van duiven? Is een duivenmelker een hobbyist, of doet die term tekort aan de dagelijkse zorg voor deze prachtige vogels? Is het "dodelijke ernst" (vooral voor slecht presterende duiven?) Kalf senior is er dag in dag uit intensief mee bezig.

En het meedoen aan motorraces of motorcross? Alleen op te brengen als je het serieus benadert. Zoals Theo Durenkamp doet, de motorwereld, zxecjn wereld! 

Steeds meer variatie in vrijetijdsbesteding, al mort de bedrijfswereld wel eens en is er een hang "terug naar de 40-urige werkweek", of méér…. Onze wereld lijkt niet meer zonder intensieve vrijetijdsbesteding te kunnen, we rénnen zelfs letterlijk van hot naar her. Ouderen zien het vaak hoofdschuddend aan.

Gesignaleerd op de parkeerplaats bij de NH-kerk in Noordhorn, maandagmiddag 19 mei, even na drieën:

een rode 2CV, in puike staat (zegt mijn lekenoog). Meteen gaan mijn gedachten terug naar de jaren zeventig. In 1975 kochten we een nieuwe 2CV4, een rode, bij Oosterhoff Grijpskerk. We voelden ons de koning te rijk, zaten prinsheerlijk in het karaktervervoermiddel. Vijf jaar lang was deze CV onze metgezel, met vele ups en af en toe een down (toen in mistige omstandigheden met enige vorst de ruitenwissers het niet meer deden bijvoorbeeld). In 1980 namen we afscheid en kochten een nieuwe 2CV6, een gele, wederom bij Oosterhoff. Iets meer power, geen geklier van plagende vrachtwagenchauffeurs meer. Ook deze ging vijf jaar mee, bij ons (de wagen kreeg elders nog een tweede leven). Daarna kozen we voor een eerste autoloos tijdperk, ook toen speelden de financiën en het milieu een belangrijke rol. Wel hebben we vaak met enige weemoed teruggedacht aan onze Eenden, bijzondere jaren! En nu, 2008, zo maar weer oog in oog met een heuse 2CV…