bloeiendonkruid

Vanmiddag heb ik gedebuteerd als senior bij Pathé in Groningen. Op aandrang van mijn vrouw (ze gebruikte o.a. het koffie-en-koek-argument) ging ik mee naar de seniorenbios op dinsdagmiddag, aanvang 13.30 uur. Voor 5 euro een meer dan volwaardige speelfilm en in de pauze koffie met koek van bijzondere kwaliteit. Het Zuiderdiep is op geringe loopafstand van het NS-station, een comfortabele verbinding. Op het programma de mozaiekfilm "BABEL", ophefmakend, vereerd en verguisd, Oscar-genomineerd. In de volle zaal 3 bleek "Babel" een indrukwekkende film, niet altijd simpel toegankelijk, maar wel intrigerend. Vier verschillende lokaties (Marokko, Japan, Mexico/USA), diverse nationaliteiten, onbegrip en onvermogen, toeval, kleine oorzaken en grote gevolgen…. In ieder geval: mensen die in onverwachte, precaire situaties belanden, reageren niet altijd voorspelbaar. Niet elk geweerschot in een islamitisch land is een terroristische daad en Amerikaanse grenspatrouilles blinken niet uit door menslievendheid of gevoel voor nuances. (Welke gexfcniformeerden in grensgebieden trouwens wel….) Voor de rest: eerst maar laten bezinken en zo mogelijk nog eens bekijken. Nu werd ik af en toe bedolven onder een lawine van bewegende beelden, duiding ging me niet op elk moment goed af. In mijn ogen is de film wel een aanrader (zeker ook door de aanwezigheid van acteurs als Brad Pitt), voor mensen tenminste die niet per se een avondje ongecompliceerd uit willen. Of een middagje, zoals in de seniorenbios van Pathé op maandag of dinsdag.

Zaterdag 3 november was het de dag van de vrijwilligers. (Ja, ik weet het, ook daar is een Engelstalige naam voor gekozen, maar die noem ik wijselijk niet…) Een van de belangrijkste, opvallendste en toch bescheiden Noordhorner vrijwilligers is ongetwijfeld good-old Harko Bijma. Sinds jaar en dag zamelt deze blauwgejaste Grunneger oud papier in voor de OBS De Molshoop en hij heeft inmiddels een fantastisch netwerk ontwikkeld. Menig Noordhorner huisgezin kan rekenen op de komst van Harko die geregeld het oude papier afvoert in zijn fietskar. Hoeveel containers hij intussen al niet gevuld heeft???? Harko is deze keer voor mij DE VRIJWILLIGER VAN 2007!! Superklasse! Ik hoop dat hij nog jaren fit genoeg blijft om onder de mensen te zijn en zijn vrijwilligerswerk ten gunste van de Molshoopkinderen kan voortzetten. Chapeau, Harko! Petje of veur die!

foto’s xa9janblaauw, oktober 2007

foto GBSWillemLodewijk, april2007, toekomstige Dxf6rpsstee                                                    Een ontspannen weekbesluit, met mijn oude vertrouwde Canon Eos350, zonder D, te voet stukjes Noordhorn verkennen. Heerlijk herfstweer, half bewolkt, aangename temperatuur. Na de druilerigheid van gisteren en vanmorgen is dit een verademing. Filmrolletje volschieten en dan wegbrengen, foto’s ook op een schijfje laten zetten. Kan ik ze toch via de computer gebruiken voor de weblogs (duurt alleen onaangenaam lang….) Gestruind rond de oude gereformeerde school, die in de nabije toekomst tot dorpshuis wordt gepromoveerd. Nu staat het gebouw vooral zielig te wezen, de aftakeling gaat snel. Natuurlijk compenseren de herfstkleuren veel, maar de teloorgang kunnen ze niet echt verbloemen. Tuinier Andries actief op de volkstuin, al maakt hij zich geenszins druk om wat dan ook, bewonderenswaardig. Met een beeld van de voormalige bejaardenhuisjes is het rrrrrtttttt, afgelopen met het rolletje van 36. Naar huis, kop thee en toch maar een nieuw Kodak-rolletje in het toestel. Nu naar Oost-Noordhorn met beelden van Daltonschool "’t Kompas" , de hertenkampbuurt, het Hamsterpad, waar aankomende vijftigers Jan Geertsema en Bert Postema even de afgelopen week doornemen. Jonkie Arnoud de Vries luistert respectvol. Aan het eind van de straat nog even gesproken met boer J.Tempel, vanzelfsprekend ook over het allesbeheersende thema: RONDWEG. Wat hem betreft komt die rondweg er de eerste honderd jaar niet, ik kan het me voorstellen. (Dat gevoel had ik ook al aan de noordkant bij de toekomstige Dxf6rpsstee). Onmogelijk dilemma…… Een eindje het betonpad opgelopen, terug via de Van Giffenweg, moeiteloos het nieuwe rolletje volgeknipt. Beide ook nog maar even weggebracht, ben benieuwd naar de resultaten (wordt dus vervolgd).

Noordhorn-Noord; boerderij Schuiringa + voormalig arbeidershuisje

foto’s xa9janblaauw, april2007

Fotograferen is jongleren
met licht en tegenlicht. Zie,
zó mooi is fotografie!

foto’s xa9janblaauw, oktober2007

Het Dagblad van het Noorden (31-10-2007) meldt nieuw uitstel voor wat betreft een besluit over het tracé van de vernieuwde N355 (brief GS Groningen).

foto Noordhorn Noord-West – bedreigd gebied? (xa9janblaauw, 2007)

Uitnodigend oktoberweer. Grillige wolken, maar ook zonnige perioden. Herfstlandschap, in vuur en vlam gezet. Even erop uit, ik moet toch nog iets afgeven bij Kooi, neem mijn fototoestel mee. Geeft zién een extra dimensie.

Lopend langs het Van Starkenborghkanaal NZ richting Koopman kijk ik naar een immense bak met bulten grond, voortgedreven door een hooggebouwde duwboot. Knipwerk op een presenteerblaadje…. Ik zie twee opvarenden bij de opbouw naar boven klimmen, ze slaan de handen om de randen van het dak. De snelheid vermindert, de bak drijft onder de geopende brug door. Zou de duwboot…? Centimeterwerk.
De motor stoot plotsklaps een enorme zwarte rookwolk uit, de boot schuift nét onder de brug door.  Een langskomende buurtbewoner ziet het gedoe hoofdschuddend aan. "Het is toch ook schandalig, dat die verouderde brug hier nog steeds ligt. Leggen ze bij Eiberburen een gloednieuwe, grote brug; daar komt nauwelijks verkeer langs. En hier maar blijven knoeien…." Hij loopt naar huis, ik ga richting spoorbrug, waar het tegenlicht uitdaagt tot gewaagd fotograferen.
Ben benieuwd, vaak vallen de resultaten niet mee. Een eind verderop blijf ik een poos staan, wachtend op de trein uit de richting Groningen. Een visser komt mijn kant op, slenterend. Hij wil wel even praten. "Wat zet je d’r zoal op?" Ik mompel iets over kenmerkende landschapsplekjes, koppeling van het verleden aan de actualiteit, schepen door Schipsloot vanaf het Hoendiep…. De gemoedelijke man komt uit Twijzel, "hebben we ook zoiets, de Twijzelervaart." Hij vertelt over de oorlogstijd, toen er vanuit het Friese gebied voedsel per boot werd gehaald uit Groningen. "Ooit voer een plaatsgenoot met een bijna lege boot langs de sluis in Gaarkeuken, daar stonden een paar Landwachters te controleren. Ze wilden weten wat er op het schip stond. Toen ze tegen een van de twee kasten schopten, vloog er direct een wolk bijen naar buiten. De zwarthemden vlogen ook, alle kanten op. Toen de boot, te herkennen aan de zelfgemaakte huif, later terugkwam, volgeladen, gebaarden de Landwachters snel door te varen. Van bijensteken moesten ze duidelijk niets hebben."
De trein is inmiddels voorbij, op weg naar Leeuwarden. "Weet je dat bijen uitstekende weersvoorspellers zijn? Daar kan geen Paulusma tegenop!" De man vertelt dat hij eens een buurman-boer heeft gewaarschuwd als de wiedeweerga zijn hooi binnen te halen. Die wilde er eerst niks van weten, "Piet Paulusma z…." Op advies van zijn ervaren vader, die de buurman die morgen druk met zijn bijen "in de weer" had gezien, maakte hij toch maar haast. De laatste vracht kon nog net droog worden binnengehaald. Op minder dan een half uur nauwkeurig kwam de weersvoorspelling uit, verteld door de bijen: een immense onweersbui loste toen zijn ongewenste lading boven het Friese land. Na nog een bijenanekdote uit de oorlog gaat de visser terug naar zijn hengel, ik maak het ommetje over de Mokkenburgweg. De zon gaat langzaam onder, kiekkansen danig gereduceerd. Maar wel enkele verhalen rijker, met dank aan de vissersman!

foto’s: xa9janblaauw,onderste drie april 2007; bovenste drie oktober 2007

Soms vind ik reclame intrigerend, zoals oude folders of advertenties van járen geleden die een eigen historisch verhaal vertellen. Vaak vind ik reclame echter een doorn in het oog. De uitingen die overal opduiken, irriteren me mateloos. Hoe kan een maatschappij met zoveel weldenkende mensen zo’n overdaad aan lelijkheid accepteren???? Levensgrote lichtreclames, pompeuze posters op lichthokjes, vieze affiches op lantarenpalen en abri’s, flitsend fotomateriaal op stations en langs snelwegen. En dan praat ik nog niet eens over de eindeloosheid van al die reclameboodschappen op de diverse televisiezenders. De commerciëlen mijd ik als de pest, maar ook de publieke zenders zijn danig besmet met opdringerige wansmakelijkheid. Gelukkig zit er af en toe eentje tussen waarbij je een lach te voorschijn kunt toveren, zoals die zwabberende filiaalbeheerder van AH. Maar voor de rest, treurigstemmende geldverkwisting. Wat????? Dit heet be-schá-ving???????? Een welvaartsmaatschappij die zijn ziel verkocht heeft aan de duivel, genaamd verspilling. Kom, weldenkers en weldoeners, geef het gezonde verstand een royalere kans, STOP die grenzenloze vervuiling!

foto’s: xa9janblaauw

Tijdens mijn kinder- en jeugdjaren, in Midwolda (Old), hadden we thuis eigenlijk altijd een poes. Die hoorde bij het gezin, vonden mijn broer en ik. Onze ouders dachten daar wel eens anders over, vooral als de poes ongewenst zwanger werd en de jonkies werden geboren. Drama’s…..  Soms bleef er een jong katje bij, tot onze vreugde. Er hing dan ook in die fase aan de tafelrand een leeg garenklosje aan een touwtje, ontwikkelingsmateriaal pur sang. Een spannende bezigheid was ook een bewegend touwtje voor de neus van junior, die bereid was de dolste capriolen te maken. Helaas duurde die speeldrift nooit zo lang, in mijn geheugen. De poes werd vaak wel aanhaliger, binnen bepaalde grenzen, kat blijft kat.
De laatste hond die we thuis hadden, Tommie (zo heetten ze in mijn herinnering allemaal….), ging dood toen ik de kleuterleeftijd nog niet was ontgroeid. Ongetwijfeld hebben wij aangedrongen op de komst van een nieuw exemplaar, maar mijn ouders gingen niét overstag (hetgeen nxf9 op meer begrip van mij kan rekenen dan toén…) Katten bewonder ik nog steeds, behalve als ze veel jonge vogels verzamelen en/of in onze tuin schijten. Honden hou ik meestal wat meer op afstand, zeker sinds de beet tijdens een wandeltocht bij Smeerling. Pien, van de overburen, is natuurlijk een uitzondering, in het bijzonder als het jonge dier speelt met Jente, zijn onderbaasje. En wie is de overwinnaar?              foto boven: collectie fam.Blaauw xa9janblaauw, 2007

Vreemde dingen kom je tegen
als jonge kat! ’t Kan bewégen,
dat rare voorwerp in de goot.

Ben toch maar op mijn hoede,
je weet maar nooit…. Goede
raad: speel met je linkerpoot!

foto/tekst: xa9janblaauw, 2007

Zo, die twee bezoeken aan het UMCG zitten er weer op! Soms kom je tijden niet in een ziekenhuis, zelfs niet voor patiëntenbezoek; een volgende fase lijkt het alsof je kind aan huis bent, in die merkwaardige wereld van het universitair medisch centrum aan de Oostersingel, pardon, aan het Hanzeplein….. Gistermiddag een bloeddrukmeter opgehaald, voor een 24-uursmeting. Meterkastje aan de broekriem, drukband om de bovenarm, verbindingskabel keurig onzichtbaar onder de kleren, in deze tijd van het jaar een simpele opgave. Techniek? Prachtig! Elk half uur werd de drukband opgepompt, gaf het apparaatje precies de bloeddruk aan + de hartslag. Op dat moment even stilstaan, of zitten, of liggen, het betreft gevoelige apparatuur. "Dat wordt wat, vannacht", dacht ik. Viel nog mee ook, ‘k heb zelfs af en toe geslapen…..
Vanmiddag het hele zaakje weer teruggebracht, snelle ontkoppeling. Komende week belt de cardioloog over de resultaten en de conclusies daaruit. Een dag later naar de Algemene Interne voor een gesprek met de internist over het dikke-darmonderzoek. Het UMCG is nog niet van me af…..
Wat me het meest is bijgebleven van de UMCG-visite? Een zilvermeeuw met een aardappelschil, achtervolgd door een zwarte kraai, geobserveerd door het grote raam van de nooduitgang.
Nog iets… Op beide middagen reed Arriva alvast een leeg treinstel voor op het moment dat ik spoor 4a betrad. "Stapt u maar in, meneer!"
Arriva, ’t is niet alleen maar kommer en kwel!