bloeiendonkruid

HET IS ZOMER! Wie daar nog aan twijfelt, is een druiloor, of een verstokte twijfelaar. Op diverse plaatsen langs ’s Heren Wegen wordt het buiten leven benadrukt, ook in Noordhorn. Wandelaars, fietsers, automobilisten met het raampje open (niet ieder heeft airco….), ze zien langs de Rijksstraatweg verzorgde verkoopstalletjes, klein, maar fijn.

En met heerlijke producten, zoals courgettes en pruimen! Zelfs door kinderen artistiek beverfde stokken! Wie het kleine niet eert….. Mooi, deze kleinoden. Rustpunten in een jachtig bestaan, broodnodige vitaminen om vakantiestress tegen te gaan….

foto’s: xa9janblaauw, 30 juli 2008

Daar zit je dan, beken het maar, áángeslagen.

Wat heetx85. Opnieuw onovertroffen de sigaar,

gehávend, bloederig gat rechts in de mond,

Brofen Bruis

600 in

mijn lijf, niets te klagen.

De tandarts, uit het allerbeste hout gesneden,

kweet zich uitstekend van zijn trekkerstaak.

Geen tropische temperatuur kon zijn prikken,

zuigen, slijpen, glimlachen weerstaan. Tevreden

kwam ik uit de behandelzetel, een gaasje klem
tussen gehecht gat en betamelijk gaaf bovengebit.
Dat was dat. De pijn te dragen, de nota onderweg,
ruimtex85x85 Wat overblijft: dona nobis pacem!

In deze onnatuurlijk warme dagen (en nachten…) is alleen al het denken aan een openluchtbad verfrissend. Noordhorn heeft al meer dan dertig jaar die voorziening niet meer, Zuidhorn gaat ook een eind in die richting.
In onze jeugd (lang, lang geleden….) waren we sterk gericht op het zwemad in Eexta (Scheemda).

Op de lagere school moest ik niet veel hebben van die vijandige accomodatie, maar direct daarna tijdens de MULO-periode en later ook nog wel de kweekschooltijd werd het zwemad een centrale plek. Was het niet om te zwemmen, dan wel om te ‘ontmoeten’. Kletsen met elkaar, ravotten, rondhangen, praatje maken met vrouw Lindeman bij de klerenhangers, of met vrouw Schuur, de beheerster. Ook luisterde je hier naar muziek en naar de uitslagen van de Tour de France. Een hangplek voor dat woord ingang had gevonden….
Met sommige trouwe bezoekers had je een speciale band, zoiets groeide zonder woorden. Met klasgenoten, met badmeester De Vries (tegen wie je opkeek….), met de wichter, vooral die ene waar je (meestal in stilte) smoorverliefd op was…. Soms was zo’n speciale band niet verder te benoemen, zoals die met Ria van Delden, jongste dochter van de huisschilder aan de Stationsstraat. Een waterrat, die het liefst langdurig in en om het water van het zwembad verbleef, of op de hoge springtoren….

Die band was bijzonder, ook al was zij vele jaren jonger. Het had niets met verliefdheid te maken en met erotiek al helemaal niet. Die band bestond gewoon, uniek. Haal maar een psycholoog voor de dag: onbewuste wens naar een jong zusje? Ik weet het niet, ik herinner me het wel uit ‘mijn Scheemder periode’, long, long ago….

foto’s: xa9janblaauw, plm.1960/1961?

Er zit een merelmannetje hoog boven mij verheven
op een moderne lantaarnpaal.  Het is een zomeravond
in juli, het vogelkoor heeft zijn uitbundigheid verloren,
alleen de zanglijster laat nog menig triller horen. Even

lijkt het of de merel, verwant, bewonderend luistert
naar het gezang van zijn gespikkelde neef. Ook houdt
hij mij terloops in de gaten, lager gaand wezen op wie
hij neerkijkt. Kreeg hij superioriteit ingefluisterd?

Dan vliegt hij weg, elders is er blijkbaar hulp te bieden
aan vrouw in nood of jong door zwart witte kat belaagd.
Mijn vertraagde gang, door warmte en nieuwsgierigheid,
wordt iets sneller. Achter mij merels alarmroep, ziedend.

foto’s: xa9janblaauw, 24 juli 2008

Nee, niet alle vakantieweken worden doorgebracht aan de Costa Brava, in de Wedderbergen of trekkend door Toscane. Vakantie thuis is zowel onvermijdelijk als uitdagend. Je maakt er gewoon iets van, iets gewoons van, of iets óngewoons… Deze twee meiden bijvoorbeeld, heerlijk met een schepnet op avontuur in het water van de niet al te schone vijver in de Noordhorner Borgwijk. Is daar iets spannends te zien?

Voorzichtig! Snel!!!! Hebbes!!!

Een forse kikker is gevangen in het schepnet, spartelt af en toe, kijkt ondoorgrondelijk. Kinderhanden willen de kikvors beetpakken, maar dat valt tegen. Als het al een keer lukt, weet het gladde beest toch weer te ontsnappen, is met een paar sprongen verdwenen in het donkere vijverwater. De meiden zijn van het doorzettende soort, ze blijven speuren. Zie jij iets???
foto’s: xa9janblaauw, 23 juli 2008