bloeiendonkruid

Als bouwers, bureaucraten en andere betrokkenen blijkbaar weinig haast hebben of maken met het daadwerkelijk invullen van het uitbreidingsplan Hamsterpad III aan de oostkant van Noordhorn, ontstaat er verrommeling. Een deel van die verrommeling is uitermate boeiend en kleurrijk. De langdurig leegblijvende stukken land tonen een verscheidenheid aan wilde planten die nu een zee van bloemen aanbieden. Voor wie er oog voor heeft een prachtig gezicht, voor anderen die fanatiek tot de families Keurig en Netjes behoren al gauw een zooitje…… Ieder wat wils dus.
Zelf vind ik het jammer dat ook hier altijd weer die onvermijdelijke reclameborden opduiken. Wezensvreemde elementen in een landschap dat die elementen liever kwijt dan rijk is. Soms helpt de wind door een bedrukt zeildoek de sloot in te werken (of was het toch het werk van vernielzuchtige jeugd?). Bedrijvige handen haalden het verloren voorwerp weer uit de sloot, streken het zo goed mogelijk glad en gaven het zijn plek terug op de hoek van de Meidoornstraat-Kastanjestraat. Wat bezielt een bedrijf eigenlijk om aan de rand van Noordhorns Nowhere zo’n reclameuiting te plaatsen? Ik snap trouwens toch al niet waarom firma’s op plaatsen waar wordt gebouwd dat bouwen met opvallende reclameborden onderstrepen. Zo, en hiér zijn wij actief! (Net een pissende hond die zijn territorium afbakent…)

foto’s: xa9janblaauw, 30 juni 2008

Wat me opviel, vanmorgen. Pagina 2, Dagblad van het Noorden 30 juni 2008: ‘Er is een radicaler midden nodig’ en Oud-inwoner Scheemda Jaffe Vink wil zijn eigen tijd begrijpen.  Dan kijk je naar de bijgeplaatste foto,

denkt: "Hé, die ken ik…." Niks Jaffe Vink, Jaap Vink bij de jeugd van de vv Scheemda, begin jaren zestig. Jongste van drie kinderen, de enige zoon. En daar komen ze weer, de herinneringen. Ook aan Jaaps oudste zus Doetje, die met Sienus de Wal trouwde, de meest getalenteerde uit de De Wal-stal, bakermat van voetballers. Sienus die later van Scheemda naar het roemruchte WVV in Winschoten verhuisde. Herinneringen aan zus Mieke en haar vriendinnen Chieneke en Anneke, de Esbxf6rg-activiteiten, het zwembad….. Jaap, als veelbelovende pupil, met wie ik toen als jeugdcommissielid te maken had….

Jaap Vink, voorste rij, helemaal links

En dan ga je het artikel van Marloes de Koning lezen: PROFIEL. Geboeid, maar toch weer afdwalend naar het verleden, bijna vijftig jaar geleden. Een citaat uit het artikel:
‘In zijn jeugd was hij niet zo’n uitgesproken prater. Wel een studiebol, een verlegen beta-jongen die thuis Bob Dylan draaide en op de fiets het Groninger landschap doorkruiste. Van Scheemda naar het gymnasium in Winschoten. Langs het standbeeld van graaf Adolf in Heiligerlee. Langs de grote boerderijen en door Lutje Rusland, het arbeidersbuurtje. ‘Daar vlakbij stond een fabriek van verduurzaamde (gedroogde) groenten. Als je dan door Lutje Rusland fietste, werden daar ’s ochtends de jute zakken met uien afgeleverd en die vrouwen gingen dan de hele dag uien schillen. Die werden ’s avonds weer opgehaald. Daar hing altijd zo’n penetrante uienlucht. Mijn vader was houthandelaar en aan de VVD verbonden. Hij kon het altijd goed vinden met de communisten. Dat waren rondborstige lui. Niet met de PvdA.’ Over de herkomst van zijn eigen koppigheid doet hij niet moeilijk. ‘Dat zit in het Groningse karakter.’
Jaap Vink….. NU dus Jaffe Vink, vijftig jaar later. Jeugdvoetballer toén, filosoof nú. Het kan verkeren…

foto boven: xa9GPD/Phil Nijhuis
foto onder: xa9janblaauw, plm. 1960

‘ZOZ’ is het tijdschrift van Omslag, Werkplaats voor Duurzame Ontwikkeling.  Het blad verschijnt elke twee maanden. Nummer 86 (juli/augustus 2008) is net uit met 49 boeiende bladzijden. Omslag brengt mensen bijeen rond de thema’s milieu, vrede, cultuur, werk, economie en solidariteit.  Direct verantwoordelijk voor ‘ZOZ’ zijn Anita Hermens, Marta Resink en Dick Verheul. Een abonnement op ‘ZOZ’ kost x80 10,- per jaar (zes nummers). Meer informatie is te vinden op www.omslag.nl.
 

De verrommeling van het landschap, van het aanzien van onze leefwereld, blijft een irritante zaak. Niet eens altijd de grote verrommeling van foeilelijke stadsuitbreidingen, fantasieloze bedrijfsgebouwen of ongewilde dorpspuisten. De kleine verrommeling wekt minstens zoveel ergernis.

Wat moet je nou met déze culturele verrommeling? Een beeld van een vrouw, een evenement om ú tegen te zeggen, maar waarom moet dat overal kond worden gedaan met deze idiote borden rond lantarenpalen? De gelaatsuitdrukking van deze diva doet vermoeden dat ze zelf niet veel vertrouwen had in het gebruik van haar charmante verschijning voor reclamedoeleinden…. En dan nog volkomen verwaaid en scheef hangend ook….
Extra irritant wordt het, als de geplaatste borden niet tijdig worden verwijderd en achterhaalde informatie bevatten, het summum van overbodigheid. Wie geeft trouwens toestemming om deze horizonvervuiling te plaatsen? Sluiten gemeenten daarvoor lucratieve contracten af? Heb je als burger een verweermogelijkheid? Met elkaar moeten we veel zuiniger omgaan met de ruimte, er soberder invulling aan geven. Overdaad schaadt, zeker als het om dit soort overbodige annonces gaat. De operaliefhebbers komen heus wel op een effectievere manier aan hun informatie, de NHL weet de doelgroep ook anders wel te bereiken.
Overigens kom je achterhaalde informatie wel vaker tegen, organisaties moeten toch wat attenter blijven en hun informatie niet doen "versloeren". (Gemeentes ook niet bijvoorbeeld, als ze aankondigingen van bijeenkomsten die al geweest zijn in streekbladen plaatsen).
Bij Noordhorn is het verfomfaaide, verwaaide "TE HUUR"-bord bij het bedrijfsverzamelgebouw nog steeds een doorn in het oog, een aanfluiting. Is er nou niemand die dat aartslelijk geval kan (doen) verwijderen???!!

foto’s: xa9janblaauw, 26 juni 2008 

Wat hebben jonge huismussen met de jeugdherberg "Oer ’t Hout" in het Friese Grou te maken? Dat zit zo:

In de jaren zestig ben ik drie zomerseizoenen multi-actief geweest als assistent in de oude jeugdherberg "Oer ’t Hout" (Dat "Hout", dat kwam van een bruggetje, waarover je vroeger bij de hoofdingang kwam). Van alles heb ik daar gedaan om wat vakantiegeld te verdienen, ik heb daarover eerder geschreven. (Heggen knippen, corveelijsten bijwerken, post halen, theeketels opzetten, ochtendmuziekje draaien, bardiensten, oppasdienst in een dislocatie, tafels dekken, bed klaarzetten voor de hoogzwangere Moeder de Weerd….) In het tweede seizoen, in 1965, ben ik ook geweest in de Paas– en in de Pinkstervakantie, die bestonden toen nog, in de pre-spreidingsperiode. In die weken was het gezelliger, gemoedelijker. Veel minder druk en de gemiddelde leeftijd van de gasten, voornamelijk zeilcursisten, ietsje hoger. Tijdens een van die weken verbleef een groep meiden uit het Westen en het Midden van het land in de jeugdherberg, het werden toffe dagen. Er is veel gelachen, geplaagd, steken onder water uitgedeeld, serieus gepraat. Niet alle dagen bleken cursusdagen (of door een teveel aan regen, of door een te harde wind, soms door beide) en daardoor hield je mekaar nog wat meer bezig. Namen herinner ik me niet meer zo, wel was "Jetje" uit Nunspeet bij deze groep, dat weet ik nog. (Of heette ze ‘Hetty’?). En Annemarie van Buren, uit Amsterdam (of Amstelveen). Veel gevoel voor humor, niet op haar mondje gevallen en toch snel blozend. Ze werd door haar vriendinnen lieftallig "Tomaat" genoemd… Mij bombardeerden ze tot ‘meneer Jan’ ….. Ik was dat al weer ‘vergeten’, maar mijn moeder heeft een kaart bewaard uit die tijd met aan de voorkant de afgebeelde huismussen. Die kaart stuurde Annemarie later, waarop ze o.a. hun terugreisbelevenissen beschreef. (Op het station van Grou bleven er van hun groep per ongeluk 2 achter; in Akkrum is daarom toen de incomplete groep eerst maar weer uitgestapt…) En ze refereerde nog aan de ochtendmuziekjes en het toen populaire "Ploem Ploem Jenka", waarbij zo’n heerlijk gek dansje hoorde die voor de nodige sfeer zorgde….
Een kaart van meer dan 40 jaar geleden dus, naar aanleiding van een verblijf in Grou, in de toenmalige jeugdherberg. Met een postzegel van 10 cent…. Wie weet zijn er nog meer mensen die zich iets herinneren uit die tijd. Reageren? Graag!