Wat hebben jonge huismussen met de jeugdherberg "Oer ’t Hout" in het Friese Grou te maken? Dat zit zo: 
In de jaren zestig ben ik drie zomerseizoenen multi-actief geweest als assistent in de oude jeugdherberg "Oer ’t Hout" (Dat "Hout", dat kwam van een bruggetje, waarover je vroeger bij de hoofdingang kwam). Van alles heb ik daar gedaan om wat vakantiegeld te verdienen, ik heb daarover eerder geschreven. (Heggen knippen, corveelijsten bijwerken, post halen, theeketels opzetten, ochtendmuziekje draaien, bardiensten, oppasdienst in een dislocatie, tafels dekken, bed klaarzetten voor de hoogzwangere Moeder de Weerd….) In het tweede seizoen, in 1965, ben ik ook geweest in de Paas– en in de Pinkstervakantie, die bestonden toen nog, in de pre-spreidingsperiode. In die weken was het gezelliger, gemoedelijker. Veel minder druk en de gemiddelde leeftijd van de gasten, voornamelijk zeilcursisten, ietsje hoger. Tijdens een van die weken verbleef een groep meiden uit het Westen en het Midden van het land in de jeugdherberg, het werden toffe dagen. Er is veel gelachen, geplaagd, steken onder water uitgedeeld, serieus gepraat. Niet alle dagen bleken cursusdagen (of door een teveel aan regen, of door een te harde wind, soms door beide) en daardoor hield je mekaar nog wat meer bezig. Namen herinner ik me niet meer zo, wel was "Jetje" uit Nunspeet bij deze groep, dat weet ik nog. (Of heette ze ‘Hetty’?). En Annemarie van Buren, uit Amsterdam (of Amstelveen). Veel gevoel voor humor, niet op haar mondje gevallen en toch snel blozend. Ze werd door haar vriendinnen lieftallig "Tomaat" genoemd… Mij bombardeerden ze tot ‘meneer Jan’ ….. Ik was dat al weer ‘vergeten’, maar mijn moeder heeft een kaart bewaard uit die tijd met aan de voorkant de afgebeelde huismussen. Die kaart stuurde Annemarie later, waarop ze o.a. hun terugreisbelevenissen beschreef. (Op het station van Grou bleven er van hun groep per ongeluk 2 achter; in Akkrum is daarom toen de incomplete groep eerst maar weer uitgestapt…) En ze refereerde nog aan de ochtendmuziekjes en het toen populaire "Ploem Ploem Jenka", waarbij zo’n heerlijk gek dansje hoorde die voor de nodige sfeer zorgde….
Een kaart van meer dan 40 jaar geleden dus, naar aanleiding van een verblijf in Grou, in de toenmalige jeugdherberg. Met een postzegel van 10 cent…. Wie weet zijn er nog meer mensen die zich iets herinneren uit die tijd. Reageren? Graag!
Nu moest ze de eerzuchtige, jonge Suzanne Kuiper in haar nabijheid dulden, die de koers mede kleurde, ook door haar sprintvermogen. De belofte uit Delft werd uiteindelijk winnaar van het puntenklassement, zeer verdiend, want ook zij was in deze race een belangrijke smaakmaker. (Niet voor niets noemde winnares Daniëlle Bekkering haar rivale "een bikkel"). In het kwartet koplopers dat al in de vierde van vijftig ronden het peloton op achterstand zette en blijvend wegbleef, de groep zelfs dubbelde, had Daniëlle de gewaardeerde steun van zus en ploeggenote Eyelien. Helma de Jong (Groningen) wist haar stempel niet op de wedstrijd te drukken, al handhaafde ze zich knap in de kopgroep. Het eindschot van Daniëlle Bekkering bleek toch voor iedereen te machtig, waarmee ze wederom een palmares aan haar successenlijst toevoegde. Daniëlle Bekkering, een sportfenomeen! Een sportvrouw die al wielrennend, schaatsend en managend door het DSB-leven gaat, een sieraad voor het bedrijf van oud-Grijpskerker Dirk Scheringa. Geroutineerd, rijk aan inzicht en pushing power, niet op haar mondje gevallen, de sympathie genietend van het Noordhorner publiek, dat best in iets grotere getale aanwezig had mogen zijn. (Maar ja, wat er wel niet overal op deze eerste echte zomerdag werd georganiseerd…..) Daniëlle vervult, of ze dat nou wil of niet, een voorbeeldfunctie. IK hoop dat vele jongeren zich aangesproken voelen door haar prestaties, het wielrennen kan enige aanwas goed gebruiken. Bovendien, dat fietsen is toch een uitdagende bezigheid?
Nu moest ze de eerzuchtige, jonge Suzanne Kuiper in haar nabijheid dulden, die de koers mede kleurde, ook door haar sprintvermogen. De belofte uit Delft werd uiteindelijk winnaar van het puntenklassement, zeer verdiend, want ook zij was in deze race een belangrijke smaakmaker. (Niet voor niets noemde winnares Danixc3xablle Bekkering haar rivale "een bikkel"). In het kwartet koplopers dat al in de vierde van vijftig ronden het peloton op achterstand zette en blijvend wegbleef, de groep zelfs dubbelde, had Danixc3xablle de gewaardeerde steun van zus en ploeggenote Eyelien. Helma de Jong (Groningen) wist haar stempel niet op de wedstrijd te drukken, al handhaafde ze zich knap in de kopgroep. Het eindschot van Danixc3xablle Bekkering bleek toch voor iedereen te machtig, waarmee ze wederom een palmares aan haar successenlijst toevoegde. Danixc3xablle Bekkering, een sportfenomeen! Een sportvrouw die al wielrennend, schaatsend en managend door het DSB-leven gaat, een sieraad voor het bedrijf van oud-Grijpskerker Dirk Scheringa. Geroutineerd, rijk aan inzicht en pushing power, niet op haar mondje gevallen, de sympathie genietend van het Noordhorner publiek, dat best in iets grotere getale aanwezig had mogen zijn. (Maar ja, wat er wel niet overal op deze eerste echte zomerdag werd georganiseerd…..) Danixc3xablle vervult, of ze dat nou wil of niet, een voorbeeldfunctie. IK hoop dat vele jongeren zich aangesproken voelen door haar prestaties, het wielrennen kan enige aanwas goed gebruiken. Bovendien, dat fietsen is toch een uitdagende bezigheid?
bloeiendonkruid 
