bloeiendonkruid

De uitvoering zelf, in de grote zaal van hotel-café-restaurant "Het Gemeentehuis" (familie Van Eerde) aan de Hoofdweg in Midwolda, was vanzelfsprekend een gebeurtenis van formaat. Kinderen nerveus, meester zenuwachtig, ’n bult volk’, mevrouw Zonderman onverstoorbaar kledend en schminkend….. althans in mijn beleving. Wie er verder nog hielpen? Ongetwijfeld wat dames uit de oudercommissie (Mevr.Renken? Mevr.Dethmers?) Het dorsvlegelmoment speelde zich blijkbaar af vóór het gordijn:

Waarschijnlijk tijdens de generale repetitie op de foto gezet gezien het aantal kinderen dat vooraan in de zaal zit. Mijn gezicht staat helaas op slecht weer…. (Of had ik net weer op de kop gekregen van meester Zonderman, die vond dat ik met meer "Schwung" moest dorsen….?)

Van 1951 tot 1957 heb ik de Openbare Lagere School bezocht aan de Hoofdweg in Midwolda (Old.) Lopend. Eerst vanaf de Woningbaauwloane, ook wel ‘Blaauw’s Loane" genoemd, naar de garage vooraan bij de Hoofdweg. Officiële naam: de Schortinghuisstraat. Na de verhuizing in 1953 vanaf de Niesoordlaan, een nog langere tocht van oost naar west door het streekdorp. In de 5e en 6e klas bij meester Zonderman was het de gewoonte jaarlijks een toneelstuk op te voeren, het kan ook 2-jaarlijks zijn geweest. In ieder geval herinner ik me "Het Vrouwtje van Stavoren" met allerlei aanvullende stukjes. Het script was van meester Zonderman zelf, hij was de grote initiator. Ook de decors werden onder zijn leiding door de kinderen zelf geschilderd (al deed meester de moeilijke stukken zelf…) In dat hele gebeuren had ik enkele rollen, onder andere als dorsende boer, met een dorsvlegel. Ik stond samen met Lideke Zijlker op het toneel, een klasgenootje, dochter van een landbouwer. We moesten ook een liedje zingen, een verschrikking voor deze niet al te vlotte jongen…. Soms lopen de rillingen me nog over de rug.

Van ‘Paardje beslaan’ tot ‘Peerd van Ome Loeks is dood’, van "Er hangt een paardenhoofdstel aan de muur" tot "Het paard van de waard in Bolsward"…. Páárden spreken tot de verbeelding, tot mijn verbeelding, ook al heb ik nog nooit op een paardenrug gezeten, een paard geborsteld of gemend. Alhoewel, dat laatste klopt niet helemaal. Vroeger mocht je van Arie Schrik, knecht bij Oortwijn Botjes, wel eens naast hem zitten voor op de wagen met koren en dan mocht je ook wel eens even drie tellen de leidsels vasthouden. Glorieus moment! Maar verder…. Paarden , daar keek en kijk je naar! Om hun lijnen, hun kleur, hun ondoorgrondelijke uitkijk…

Zoals dit exemplaar, in het weiland langs de Noordhorner Mokkenburgweg bij de spoorbaan. In de zomerhitte, geplaagd door vliegen die met je staart of het schudden van je k…, pardon, van je hoofd nauwelijks zijn te verwijderen.

Of dit paard in het weiland bij het nieuwe huis van Zwama’s aan de Meidoornstraat in Noordhorn.  Nieuwsgierig kijkend wat die kieker uitspookt, maar ondertussen doorgaand met het consumeren van vers groen. Kenmerkende bles, oren gespitst.

Of het maatje in datzelfde weiland bij de Zwama’s, heel anders van kleur, steeds op zoek naar plukjes behapbaar gras.
Paarden…. In Noordhorn vind je ze gelukkig op vele plaatsen: de Tempelpaarden, de Kazemierpony’s, de paarden van Piet Bos op het terrein van het oude zwembad bij de Noordhorner Tocht. Alleen:
Alleen: Paardje beslaan, wie heeft dat gedaan? De smid vol roet, die kan dat zo goed…. Die smid is nergens meer te vinden. Of hoeft dat niet meer, paarden beslaan? Ontbreekt het daarom onze huidige wereld aan geluksgevoel door het verdwijnen van de hoefijzers?

foto’s: xa9janblaauw, augustus 2008

Soms moet je verjaardagscadeaus verdiénen! Zelfs als ze zijn vertraagd…. Zoals afgelopen zaterdagmiddag 9 augustus toen de kinderen onze gastvrijheid genoten achter in de tuin, al vast aan de appeltaart waren begonnen in afwachting van de terugkeer van de heer des huizes die het weer eens nodig had gevonden er met zijn Canon op uit te trekken. Tijd om ook van de appeltaart te genieten was er nauwelijks, er kwam vrijwel direct een opdracht ter tafel. Dé opdracht: vijftien letters op kartonnetjes die in een bepaalde volgorde dienden te worden gelegd voor de zingeving. (Ja, eerst kreeg ik er maar 14, een extra-handicap…Of pesterij?) Ik wilde me niet laten kennen (een onmogelijke zaak) en begon goedmoedig mopperend de letters in diverse richtingen te schuiven.

Een licht paniekgevoel bekroop me, maar gelukkig liet ik daarvan niets merken (dacht ik). Na meerdere schuifminuten en een enkele, zogenaamd behulpzame aanwijzing slaagde ik er tenslotte in de oplossing op kartonkaartjes leesbaar te maken. O wat voor de hand liggend en wat deed ik er lang over…. Shame on me! Als beloning kreeg ik alles keurig op Portugese tegeltjes, prachtig! (Waar die tegeltjes een plek krijgen is nog onderwerp van huiselijk beraad…) Zó verdién je dus je verjaardagscadeau, vertraagd, want ik ben natuurlijk al ‘lang’ weer op onzekere weg naar de volgende. Och, eigenlijk heeft het wel wat!

foto’s: xa9janblaauw, 9 augustus 2008

Het mooie van koeien is niet
slechts dat ze zelden loeien, maar
onverstoorbaar grazen. Ik kijk
ernaar en denk: ‘Het merkwaar-
dige van zo’n beest is dat het je
aankijkt met een blik van ‘ooit
ben ik ook mens geweest…..’

foto en tekst: xa9janblaauw, 09 08 2008