bloeiendonkruid

Dat is het leuke van opruimen, het blijven steken in dat opruimen…. Onverwachts zit je met de oude jeugdherbergkaart in je handen, ‘strikt persoonlijk!’ En dan gaat er weer een schatkamer aan herinneringen open… (Nee, voor mij geen afvalberg…)
Op achttienjarige leeftijd werd ik lid van de NJHC, de eerste stempel kreeg ik in de "Esbxf6rg" in Scheemda, toen voor mij (en vele andere jongeren) een belangrijke ‘hangplek’. Bepaald niet alleen maar rondhangen, we staken de handen ook uit de mouwen, hielpen bij het dekken en afruimen van de tafels (de Scheemder JH was een belangrijke pleisterplaats voor groepen, vooral uit Duitsland en Scandinavië), speelden tafeltennis, organiseerden disco’s etc. Mijn eerste officiële overnachting boekte in de aloude JH in Grou(w), "Oer ’t Hout". De plaats waar ik later, drie zomers lang (+ één voorseizoen), terugkeerde als jeugdherbergassistent.. Die eerste overnachting herinner ik me vaag. Hoogseizoen, topdrukte, noodbed op het podium achterin de zaal. Het laatst gestrekt, het eerst weer op… Dat was in augustus 1963, toen ik solo een tocht maakte rond het IJsselmeer, ruim bemeten, tegen de wijzers van de klok in…

Dus eerst naar Grouw (geen kinderachtige afstand vanaf mijn woonplaats Midwolda…), vervolgens naar "Nieuwland" (Wieringen), "Teun de Jager" (Schoorl) en "Koningsbos" (Bakkum). Schoorl was een weerzien, daar was ik zes xe0 zeven jaar eerder geweest met de hoogste klassen van de Midwolder lagere school. At ik voor het eerst diepvriesspinazie, lag het ‘gereedschap’ (mes en vork…) me nog zeer onwennig in handen… Tijdens mijn solotoer (ik had niets van te voren afgesproken) belde ik ’s morgens naar de beoogde jeugdherberg om te vragen of er een plekje voor me was, die avond. Als eenling lukte dat bijna altijd, zij het ook vaak op ‘noodplekken’. Zoals in Haarlem, in JH "Jan Gijzen". Wederom op het podium, samen met enkele buitenlanders die tot diep in de nacht schaak speelden… Na Haarlem volgde "’t Veerhuis" (Beusichem), waar ik kletsnat arriveerde, ook daar leerde je mee te leven… Van Beusichem via JH "Huis ter Maas" (Vierlingsbeek) naar "De kleine Haar" (Gorssel). Onvergetelijk het spookverhaal van de jeugdherbergvader daar, in het donker van het dagverblijf ’s avonds, met een riedel over de pianotoetsen en een vallende stoel… Van Gorssel via "De Steur" (Kampen) terug naar huis, wederom een forse afstand in kilometers. (Er staat me vaag iets bij dat ik via Emmen zou gaan, maar dat ik daar een bitse afwijzing kreeg, toen ik vroeg om een overnachting. Een stempel + plakplaatje van Emmen heb ik in ieder geval niet…)

In 1964, 1965 en 1966 ben ik in het seizoen assistent geweest in "Oer ’t Hout" in Grou(w). Vader en moeder Kees en Mieke de Weerd en een (toen nog…) groeiende kinderschare: Nico, Erwin, Anja, Marcel en Ivar, dierbare herinneringen! Vooral het tweede seizoen heugt me, toen was ik daar ook twee weken in het voorseizoen (Met Pasen en Pinksteren).
In 1968 heb ik samen met vriendin Gé en haar bijna vier jaar jonger zusje Ina en broertje Henk (een tweeling) een (geplande) tocht langs jeugdherbergen gemaakt. Toen zijn we wel in Emmen begonnen, in "De Hunehoek". Prachtig weer, volop zomers, picknicken met vers brood en kleine potjes jam aan de slootkant; de verbazing later over het niét lusten van tomaten, het vies zijn van de anderen als er uit een fles melk werd gedronken, fles aan de mond… Van Emmen op snikhete dagen naar JH "Doevenbree" (Nijverdal), waar we midden in Amsterdamse en Rotterdamse twisten belandden, en "’t Plankenhuus" (Putten), voor altijd verbonden met een heel late avondwandeling en een sit-in met gitaarmuziek, middenin het bos… De tocht voerde ons vervolgens naar "De Karekiet" (Kortenhoef). De befaamde kleine jeugdherberg op palen in het water… Waar een jeugdherbergmoeder zonder vader de scepter zwaaide, daarbij enigszins loensde, zodat je niet altijd zeker wist dat ze het tegen joú had… Gé en Ina moesten toen bij particulieren slapen; Henk en ik sliepen wel in de jeugdherberg, nou ja, slapen… We lagen in een soort bakken op de plankenvloer, met een dun matrasje. Vanaf dat moment was het gedaan met het fraaie vakantieweer. De tocht naar JH "Slot Assumburg" (Heemskerk) was prachtig, vooral langs de Ankeveense Plassen, maar ook bijzonder regenrijk… In Beverwijk stonden we als verzopen katten bij een bakkerij om toch nog maar wat etenswaar in te slaan… Overigens had dat verblijf in het oude kasteel wel iets extra’s, o.a. de gesprekken met een oudere Ier die op zijn racefietsje een deel van Europa doortrok, via jeugdherbergen.  Wederom gingen we via "Teun de Jager" (Schoorl) en "Nieuwland" (Wieringen). Vanuit die laatste plaats maakten we een heuse tocht op zee, ondanks de fikse deining. (Ina ging niet mee, die voelde zich van te voren al zeeziek…) In de loop van die nacht werd het steeds stormachtiger en de volgende morgen hebben we nog geweifeld of we wel op de fiets over de Afsluitdijk zouden gaan. (Toevallig ontmoete jongeren uit Scheemda, onder wie Reint Steenwijk, de zoon van de groenteboer, en Nantko Post, die het later zo ver zou schoppen met de verkoop van pallets…, lieten pa Steenwijk met de vrachtwagen komen). We lieten ons niet kennen en zie, de wind was ingrijpend van richting veranderd, joég ons als het ware de Afsluitdijk over (waar de vrachtwagen van Steenwijk ons passeerde, wij triomfantelijk zwaaiend). Precies aan het eind van de dijk kregen we een fikse onweersbui over ons heen, de lege benzinevaten rolden ons tegemoet, en wij werden opnieuw kletsnat, tot op de huid.. (Waren we iets te vroeg in Sneek bij de nieuwe JH "Wigledam", mochten we nog niet naar binnen…) De laatste tussenstop was vanaf Sneek "De Zwerfsteen" in de buurt van Roden. Aparte sfeer, niet ongezellig, wel wat onwennig met al die paardenliefhebbers, wij voelden ons toch als vreemde eenden in de bijt met onze ‘stalen rossen’.
Nog meer herinneringen aan jeugdherbergen? Ja! Met Gé ben ik in 1969 twee weken op Terschelling geweest in jeugdherberg "Hanskedune". Prachtige weken, van begin tot eind zonnig, Gé is nog nooit zo ‘bruin’ geweest als in die vakantie en méér ijs dan in die zomer hebben we ook nooit meer gegeten… (Jammer dat ook die jeugdherberg geteisterd werd door provocerende grootstedelingen uit de randstad, kwam de sfeer niet altijd ten goede. Maar ja, de zestiger jaren…)
In diezelfde lange zomervakantie (toen ik al werkte als schoolmeester op de OLS Frankrijkerlaan in Zuidhorn) ging ik nog twee weken met Gé haar broertje Henk naar de jeugdherbergen "De Grote Beer" (Apeldoorn) en "De Mijlpaal" (Vught). Aanvankelijk ging het goed, maar na een weekje kreeg Henk hinderlijk last van slaaptekort en heimwee, en zelf wilde ik ook wel weer naar huis. Dat kwam ook door de sfeer in de twee gekozen jeugdherbergen. In Apeldoorn veel verblijvers die alleen maar kwamen voor de avondlijke disco’s, in Vught de willekeur van een jeugdherbergoom die zijn gasten verdeelde in vriendjes en sloofjes. Bij de eersten hoorde ik niet, bij de laatsten wilde ik niet horen, vandaar ons besluit eerder weer naar huis terug te keren, met de trein.
Ik ben nog jaren lid gebleven van de NJHC zonder er gebruik van te maken. Later stapte ik over naar het NIVON met zijn natuurvriendenhuizen. Maar dat is een ánder verhaal…

Blz.113/114:
(..)
"Waarom brak Jezus het brood, waarom hadden ze geen messen? Waarom waren de discipelen zomaar gaan slapen, in plaats van op te blijven met Jezus, die zo’n groot verdriet had? Waarom hebben ze hem allemaal verlaten en zijn ze gevlucht? Had Jezus werkelijk zulke waardeloze vrienden? Waarom maakt Jezus blinden ziend en wil hij dan dat ze er niet over spreken? Waarom zegt hij: ‘Wie oren heeft, die hore!’ Waren er toen ook mensen zonder oren? En Heinrich, de leerling naast Quast, gaf hem alweer een por en begon te fluisteren. Hij wilde absoluut zeeslagje spelen.
Herbst, de godsdienstleraar, sloeg met zijn liniaal op de katheder, voor de derde maal al, en kraste: "Stilte daar achter! " Maar Heinrich was niet stil. Heinrich spartelde en giechelde. En zo gebeurde het.

"Quast, kom naar voren!" Quast bleef zitten. Hij dacht dat de leraar Heinrich bedoelde. "Komt er nog wat van?" Inderdaad, het ging om hem, Quast. Hij sprong verward op, liep haastig naar de katheder. Waarom hij? "Quast, ik had kletsen verboden. Maar jij hebt gekletst!" – ‘Ik heb niet gekletst!’ – "Dat is het toppunt! Jij bent niet alleen ongehoorzaam, je liegt bovendien!" – ‘Ik lieg niet, en ik ben niet ongehoorzaam!’ – "Zo, jongetje, dus brutaal ben je ook nog!"
Het gezicht van leraar Herbst, rossig, met hatelijke, vurige oogjes en vale wimpers, naderde het gezicht van Quast, die zich vol walging afwendde. Herbst had een wrat op zijn mondhoek. Je kon spleetachtige neusgaten zien met haren erin. De neusvleugels hadden roodachtig blauwe aderen. En Herbst had een slechte adem.
"Quast, kijk me aan! Je bent weerspannig, je bent brutaal. Je wilt je leraar tegenspreken. Uitgerekend tijdens de godsdienstles!" Herbst richtte zich op, smal en mager. Zijn lippen trilden. "En – daar – ik laat je zien wat we met zulke leerlingen doen. En – daar, daar, daar!" Bij iedere ‘daar’ sloeg zijn knokige hand met gele nagels en rossig vlashaar Quast op zijn gezicht. Quasts hoofd vloog heen en weer. Tranen van machteloze woede sprongen hem in de oden. Hij bleef roerloos staan, met gebalde vuisten. Hij kon het gewoon niet begrijpen.
Buiten op de gang begon de bel te ratelen. Herbst liet zijn hand zakken. En tegelijk met de bel riep Quast uit: ‘Amen!’ Vervolgens wankelde hij naar zijn plaats, pakte het godsdienstboek, dat warm van de zon was en zo verdovend geurde. Hij klapte het dicht en fluisterde: ‘Tot in de eeuwigheid!’ Want: wat was dat voor een god die toestond dat zulke bullebakken als die Herbst HEM vertegenwoordigden?Wat was dat voor een geloof dat de mensen beter maakte doordat de machtigen de machtelozen in het gezicht sloegen?’

Uit: "Soldaat Herbert Quast" – HASSO G. STACHOW  Uitgeverij: A.W.Bruna & Zoon, 1981 – ISBN 9022975622

Vorig jaar schreef ik een blog: "Bekkering, fenomeen". Die blog behoeft aanvulling. Helaas heb ik Daniëlles sportief bestaan niet gedetailleerd bijgehouden, maar weet wel dat ook het pad van een succesvolle sportvrouw niet altijd over rozen gaat. Ondanks aansprekende prestaties op de schaats en op de fiets werd Daniëlle niet langer in de DSB-gelederen geduld. Leeftijdsdiscriminatie? Hoe het ook zij, in de 4e wielerronde van Noordhorn, een criterium over 60 km (50 selectieve rondjes van 1,2 km) bleek weer eens waartoe de gemotiveerde, ervaren en beresterke Hamster topper in staat is: ondanks fikse tegenstand uiteindelijk toch op een imponerende wijze de belangrijkste podiumplaats pakken!

Daniëlle reed, net als zus Eyelien, min of meer een thuiswedstrijd. Wielerdorp Noordhorn wordt in cyclistenkringen niet voor niets de achtertuin van Bekkering genoemd. Natuurlijk merk je dat ook aan de sfeer en de aanmoedigingen rond het bochtige parcours, dat selectief werkte (zowel bij de nieuwelingen/junioren als bij de elite vrouwen/vrouwen B).

Dat neemt echter niet weg dat er deze keer nogal wat kapers op de kust waren die graag Daniëlle een spaak in het wiel wilden steken. Zo maakte de verrassende Juliette Wigbold indruk met een lange solo, terwijl tegen het einde de getalenteerde Anna van der Breggen van zich deed spreken.

Bovendien leek tegen de helft van de koers materiaalpech een rol te gaan spelen, maar Daniëlle is dan ervaren genoeg om haar recht op een jurycorrectie op te eisen. Na het verhelpen van het mankement (los wiel?) kwam DB ijzersterk terug en reed in enkele ronden naar voren. Zus Eyelien controleerde in het peloton, net als de sterke Janneke Ensing, ook een ploeggenoot van Hitec Products Uck. Daar Anna van der Breggen en Juliette Wigbold voorin kansrijk bleven, waren er nog twee ploegen (met o.a. Loes Markerink, Judith Visser en Jacobien Kanis) die er weinig voor voelden haast te maken. Daniëlle bleek enkele keren flink op de pedalen te moeten om uitlooppogingen van Anna van der Breggen het hoofd te bieden. Uiteindelijk lukte dat en bleek DB aan de meet toch de sterkste met een machtige sprint. Een nieuwe palmares dus voor de Hamster sportvrouw, de derde in het vierjarige bestaan van de Noordhorner wielerronde.

Toejuichingen en contente gezichten genoeg na afloop, al bleef de sfeer ook naar de andere rijdsters toe bijzonder sportief. Deze vierde Noordhorner wielerronde was de mooiste van allemaal. Bij de meisjes spanning van begin tot eind, ook daar werd pittig gereden met hoofdrollen voor  soliste Helena van Reijen en winnares Marte Lenferink.
Opvallend, van de vier Noordhorner rondes miste ik er één, vanwege vakantie elders. Toén won Daniëlle Bekkering niét….
PS. Geen beelden van de eindsprint en de huldiging, een volle geheugenkaart speelde me parten. Al doende leert men, ik óók… (Hoop ik…)

xa9foto’s en tekst: jan blaauw, 16/16 mei 2009

Vadertrots…. Gepast? In ieder geval ‘ontegenzeglijk’, ‘volmondig toegegeven’, ‘het bloed kruipt…’en ‘ontroerend’… Va-der-trots… Géén mooi woord, maar toch…
Waar gaat het om? Donderdagmiddag 14 mei jongstleden, 16.30 uur. Bijeenkomst op de vijfde verdieping van de Universiteitsbibliotheek aan het Academieplein in Groningen. Biebchef Alex Klugkist opent, heet het in ruime mate opgekomen gehoor van harte welkom en somt een rijtje ‘sprekers’ op. Dit allemaal ter gelegenheid van "50 jaar tekenaar Kees Willemen", tentoonstelling + boek + documentaire… De eerste die aan bod komt, is (ónze) zoonlief Jan Blaauw. Hij heeft een forse bijdrage aan het geheel geleverd, niet alleen als UK-redacteur, meer nog als schrijver van het boek "Getekend door een academisch leven – Een halve eeuw Kees Willemen" (Aksant – 2009 – ISBN 90 5260 349 0 – inclusief DVD met documentaire van Remy Vlek.) Daar staat ie dan, hij kan er wat van! (Uit het hoofd, knap, al is hij even het vierde kernwoord vergeten…) Schrijven en ook een speechje voor publiek ten gehore brengen. Het eerste exemplaar van het boek (met veel tekenwerk van de gelauwerde tekenaar) is voor Janita Naaijer, UK-schrijfster, studente, pleitbezorgster voor uitdágend onderwijs, een jonge geestverwante van Kees. En een boeiend verhaal heeft zij ook! Filmer Rémy Vlek introduceert zijn documentaire en moet spijtig constateren dat de techniek 5hoog feilbaar is. Voor het kijken naar zijn filmwerk wordt verwezen naar een (te) kleine collegezaal. UK-hoofdredacteur Hanneke Boonstra heeft tien vragen aan Willemen; Kees, gevat, heeft tien stemmig getoonzette antwoorden… Rosa Timmer (studente, UK-schrijfster) tenslotte is een ‘het-oog-wil-ook-wat’-stand-in voor de afwezige RM Frans Zwart (of is het Zwarts? Zo’n hoge baas verliest wel eens een s’je…), ze weet dat treffend te verwoorden. En dan… hapjes, drankjes, of, zoals wij, weg wezen, frisse lucht…

PS. Zojuist op TV Noord de uitzending gezien van "Cunera op vrijdag" met o.a. Kees Willemen als gast. Kees komt ruimschoots aan het woord, al ligt zijn tempo Cunera te laag, gezien haar binnensluipende gejaagdheid. Waarom het t.g.v. de tentoonstelling uitgebrachte boek niet even wordt genoemd? Ach, de vádertrots is er niet minder om! Boek + DVD voor nog geen 20 euro: AANBEVOLEN! (vanaf vrijdag 15 mei in de winkel!)
En de tentoonstelling op de vierde etage van de Universiteitsbibliotheek is te bezoeken tot en met 5 juli 2009. Openingstijden: ma t/m vrij 8.30-22.00 uur; za en zo 10.00 – 17.00 uur! (website www.rug.nl/bibliotheek/lustrum)

Ja, ik ben een wielerfan, ik heb dat eerder bekend, toegegeven. (En dat cocaxefne snuiven van Tommie de Belg doet daar niets aan af!). Voor die sportievelingen die op de ranke racefietsen proberen hun tegenstanders af te troeven, net even een seconde, of een tiende van een seconde sneller te zijn, daar neem ik diep mijn hoed voor af, chapeau!!! Zo ook voor de ladies in de Omloop Middag-Humsterland 2009! Prachtig weer, misschien voor een wielerwedstrijd wel te mooi, al stond er buiten het dorp een stevige wind en bleek de brug bij Gaarkeuken een onberekenbaar obstakel… Man, ik heb me het vuur uit de sloffen gelopen om de braderie te kunnen bezingen (van shanty tot schapen scheren, van molenwieken tot ballonnenclowns…) en ook nog een paar glimpen op te kunnen vangen van de wielertoppers die Aduard hadden weten te vinden (en niet naar Bern waren afgereisd…) Wat dat betreft ben ik ook niet echt een ingewijde. De voorinschrijvingen liepen op tot bijna 200, in werkelijkheid kwamen er ‘slechts’ 133 aan de start, van wie er 77 de finish haalden. De andere 56 stapten onderweg om wat voor reden dan ook uit de koers.

Nou vind ik 77 sporters nog een heleboel als ze samen de bocht om vliegen en dan ook nog even proberen te demarreren. Ja, af en toe valt er wel eens iemand en dan gaan er prompt meer naar de grond (en echt niet vanwege de gezelligheid…). Maar de koers gaat door, the show must go on, gain gesoes! Misschien heb ik het al eens verteld, maar ik heb jaren lang een ‘vaste’ droom gehad. Dan fietste ik op mijn racefiets in een belangrijke koers en dan verdwaalde ik ALTIJD op een plein of in een gebouw met een hoge trap, waar ik dan vanaf bonkte…. Wakker….

De Omloopmeiden hadden geen trap, of stoep op hun route, gelukkig maar. Tot het eind in Aduard vertoonden ze een sterke onderlinge solidariteit, ze bleven samen! Nou ja, er is tijdens deze klassieker wel regelmatig geprobeerd weg te komen, maar grote voorsprongen werden niet opgebouwd. Ook niet door Daniëlle Bekkering, die desondanks aardig bezig was in haar achtertuin! Grote klasse, mooi om te zien, al moet je eerst weer aan dat andere shirt wennen. En tijd om goed te kijken krijg je niet, het peloton geeft je zo het nakijken… Er is helemaal iemand uit Australië gekomen om hier de winst voor de neuzen van de anderen weg te kapen: Rochelle Gilmore is haar naam! Ze werd meteen leidster in de topcompetitie. De eerste, de beste (voorlopig?). Op de meet in Auwerd werd Claudia Witteveen nummer 2, Isabelle Soderberg uit Noorwegen legde beslag op de derde plaats en daarmee was het podium vol! De anderen werden keurig bedankt voor het sportief meedoen en kwamen wel in de klassementslijst, die al snel na de wedstrijd beschikbaar kwam op internet. Ook dat is klasse! (www.icwnoord.nl).

Dan vind je na enkele seconden de naam van Eyelien Bekkering op de 21e plaats, Daniëlle als 44e, Sissy van Alebeek 60e en Suzanne Kuiper op plaats 65. Nou, en reken maar dat die Suzanne Kuiper een klasbak is, die laat nog wel van zich horen in de komende jaren! Bertine Spijkerman reed de koers ook uit, belandde op de 68e plaats, was op deze zonnige dag ook iets te beleefd: "Na U! Na U…." Hield de eer van de Spijkermanfamilie bereikbaar hoog!
De Omloop Middag-Humsterland 2009 is wederom zonnig verlopen, met dank aan al die medewerkers die tijd en energie besteedden aan het welslagen van de tocht. Appie Buiter natuurlijk, en ‘Moe Bekkering’, maar ook de vele onontbeerlijke steunpilaren bij de start, langs het parcours en bij de finish. Volgend jaar maar weer!

xa9foto’s: jan blaauw, 09 05 2009