Kom ik daar in de befaamde schoenendoos met verrassende inhoud een onbeschreven ansichtkaart tegen van de Jeugdherberg “Oer ’t Hout” in Grouw, toen schreven we Grou nog met een -w-….. Het gaat om de oude jeugdherberg met zijn witte straatgevel. Wacht, ik zal eerst de kaart laten zien:

Ansichtkaart uit de jaren zestig van de 20ste eeuw, product van Van Leer’s Fotodrukindustrie N.V.

Nou heb ik enkele jaren geleden, in 2009 was het, op deze weblog uitvoerig verslag gedaan van een herbezoek aan deze voor mij zo belangrijke Friese watersportplaats. Ik ga niet helemaal in herhaling treden, maar het kan niet anders dan dat ik sommige dingen voor de tweede of de derde keer vertel…. (Verschoning dus…)
In 1964 ben ik voor het eerst als assistent naar de jeugdherberg aan de Ged. Haven gegaan. Een belangrijke rol hierbij speelde de familie Kuipers (van de jeugdherberg “Esbörg” in Scheemda) die mij hebben aanbevolen bij Kees en Mieke de Weerd (de jeugdherbergouders in Grouw). Dat eerste jaar in Grouw is voor mij, dankzij de familie De Weerd, heel goed verlopen. Ik knapte zienderogen op, kreeg weer zelfvertrouwen en ging als herboren terug naar het Groninger land. (Daarom moet ik ook niet veel hebben van al die flauwe moppen waarin Friezen als minkukels fungeren!). Het jaar daarop (1965) ging de familie De Weerd opnieuw met mij in zee. Eerst een week met Pasen, toen nog een week met Pinksteren en later tijdens de hele zomervakantie. Ook prima ervaringen, al was het af en toe zo druk dat er slaapplaatsen op dislocaties moesten worden gecreëerd. Aan het eind van mijn examenjaar ben ik in 1966 voor de derde en laatste keer assistent in de Grouster jeugdherberg geweest. Dit seizoen verliep minder bevredigend. Ik had begin juni mijn onderwijsbevoegdheid op zak en heb toen, op verzoek van kweekschooldirecteur M. de Weger, een invalbeurt van 4 weken in Bellingwolde op me genomen. (Meester Dijkmeijer was aan zijn stembanden geopereerd). Die vier invalweken verliepen prima, maar daardoor ging ik later dan gepland naar Grouw en eigenlijk ook met onvoldoende ‘conditie’.  Door enkele minder prettige voorvallen was de koek halverwege augustus op en besloot ik, in overleg met vader en moeder De Weerd, voortijdig terug te gaan naar huis. (Zelf heb ik het toch altijd als een nederlaag gezien en af en toe heb ik er nog last van…)
In totaal heb ik verdeeld over drie jaar bijna 20 weken doorgebracht als jeugdherberg-assistent in Grouw. Nu ik de ansichtkaart onder ogen heb, verdringen de herinneringen zich weer in mijn bewustzijn.

De straatkant van de JH “Oer ’t Hout” aan de Ged. Haven 26 te Grouw.

Nu ik op de foto de NJHC-vlag zie wapperen, doet me dat denken aan het ritueel ’s morgens en ’s avonds, vlag hijsen en vlag strijken! Consequent elke dag! Aan de straatkant lag de grote zaal, waar vader Kees de Weerd ’s avonds vaak een programma afwerkte, zodat de cursisten en passanten zich niet hoefden te vervelen en op straat gingen rondhangen. Tijdens een disco werden de stoelen gestapeld in een hoek, bij de ramen rechts. Ging er toch een stoel tijdens het gedreun en gestamp op de hit “Whooly Booly”(of was het “Bully”???) door het raam. Consternatie, maar allerminst paniek… Rechts van de naam op de gevel was de ingang en helemaal rechts “het kantoortje”. De plek voor vader en moeder De Weerd, verboden gebied voor gasten, maar eigenlijk ook voor ons, assistenten. Daar werd de administratie gevoerd, werden gasten ingeschreven, kosten voldaan, lijsten (o.a. corvee) opgemaakt, etc.

De grote zaal, oftewel het dagverblijf van JH “Oer ’t Hout”.

Let op de prachtige schouw achterin! Er zit in dit pand een winkel, tenminste, zo was het in 2009. In deze zaak was de schouw in ere gelaten! In deze ruimte werd ook gegeten. Dan werden de tafels aangeschoven, kleedjes en bloemetjes eraf. Wij dekten de tafels, vanaf de eerste week wist ik hoe het bestek diende te liggen, nooit meer vergeten! Er moest voldoende loopruimte blijven, want links achter de kaartenstandaard was de deur naar de keuken. Via die route konden de schalen worden gebracht (of gehaald?). Soms werden er dienbladen met toetjes op de bar gezet, vond daarvandaan de distributie plaats….  De piano is bij mijn weten in het zomervakantieseizoen niet bijster vaak (zinvol) gebruikt. In het voorseizoen lag de leeftijd van de cursisten vaak wat hoger, was het rustiger en dan was er nog wel eens iemand die ook tamelijk goed piano speelde. In de drukte ’s zomers was het eerder een last… (Heb ik nog eens woorden gehad met een instructeur die vond dat ik vervelend deed tegen een cursist die alleen maar lawaai ontlokte aan het instrument, terwijl er bij de bar iemand aan het telefoneren was… Ik hoor het hem nog zeggen: “Je moet niet zo chagrijnig doen! De cursisten hebben vakantieplezier, kom nou, maak het een beetje!”)
In het voorseizoen was het vooral ’s avonds gezellig rond de schouw of aan de bar. Hier heb ik ooit nog eens een lang experimenteel gedicht gemaakt en gedeeltelijk voorgelezen aan cursisten als Annamarie, Hetty e.a. Ontvangst? Half positief, half jennend, en zo hoorde het ook in die tijd….  (JB)