bloeiendonkruid

Al enkele keren heb ik een gedeelte gepubliceerd uit het SCHOOLREISSCHRIFT (1) dat ik aanlegde na de meerdaagse schoolreis op 13,14 en 15 juni 1956. Dwingelo en Schokland passeerden de revue, nu zitten we op het Muiderslot!

www.muiderslot.nl

"Toen we over de ophaalbrug liepen, kwamen we uit op de binnenplaats. Er was een meneer die ons heel wat grappigs vertelde. Hij moest een paar meisjes houden, waar hij prinsesjes van wilde maken, een paar jongens, die hij tot ridders wilde slaan. En als we weer uit het Muiderslot kwamen, zouden er een paar spoorloos verdwenen zijn. Die moesten de geest van graaf Floris dienen. Er was ook een kamertje waar je foto’s kon kopen. Ik heb een van het Muiderslot gekocht.
Daarnaast was een deurtje. Daar zijn we ingegaan. Er was een trap die ons naar boven voerde. We kwamen eerst in de gevangenkamer waar Floris V gevangen heeft gezeten. We zijn ook in de ridderzaal geweest. Ook in de wapenkamer. We konden het koninklijke jacht de Piet Hein zien. Er was ook een dikke kogel die ze wegschoten met blijden. Er waren ook harnassen. Eén zo’n harnas weegt wel vijftig pond. Als dan een ridder van zijn paard viel, was hij verloren. Dan kon hij niet weer opstaan. We zijn ook in de keuken geweest. Er was ook een schouw. Boven die schouw was een vierkant gat. Boven de keuken was een kamertje. Als er dan oorlog was, moest de kok teer koken en dan trokken ze het daar omhoog, door het gat. Dat kokende teer gooiden ze dan op de vijanden, als die de muren beklommen. We zijn ook in de eetkamer geweest. Er stonden maar drie stoelen bij de tafel. De kinderen beneden achttien jaar moesten dan staande eten. In een kamer stond ook een stoel voor een oude vrouw. Het was net een strandstoel. In de slaapkamer stond een beddekoets. Daar sliep men zittende in, met veel kussens in de rug. We hadden een gids. Die vertelde ons er alles van. Toen we weer op het binnenhof kwamen, kwam die meneer er ook net weer aan. "Zijn ze er allemaal", vroeg hij. "Ja hoor", zei meester. Een paar wilden nog een kaartje kopen en toen zijn we weer ingestapt.

Op 13, 14 en 15 juni 1956 maakten de klassen 5 en 6 van de OLS in Midwolda (Old.) een meerdaagse schoolreis, vervoer per bus, betaald uit de oud-papier-pot. Ik heb al enkele keren uit mijn in 1956 gemaakt schoolreisschrift geciteerd. Nu het bezoek aan het Muiderslot nabij Muiden.

Naar het Muiderslot.Van Schokland gingen we naar het Kampereiland. Toen we door het Kampereiland reden, zagen we allemaal boederijen die op verhogingen stonden, de zogenaamde terpen. We zijn ook langs Kampen gegaan. We konden de Kamperpoort zien. Over Elburg zijn we naar Harderwijk gereden. We zijn doorgegaan naar Putten. Daar zijn we bij het monument uitgestapt. Het monument stelt een vrouw voor met een zakdoek in haar hand. Voor het monument waren zes grote vakken die bestonden uit honderd kleine vakjes. Met elkaar dus zeshonderd kleine vakjes. Elk vakje was omgeven door een klein haagje. Een vakje stelde het graf van een man voor die in Duitsland zijn leven liet, 600 man in totaal dus. We zijn nog even langs het monument gegaan, daarna weer in gestapt.
Over Ermelo en Nijkerk zijn we gegaan. Ten zuiden van Spakenburg hebben we nog een vrouw in Spakenburgse klederdracht gezien. Even daarna kwamen we te Muiden aan. We moesten tussen twee muurtjes door. Het ging net. Aan het eind stond een mannetje te zwaaien. Bij het Muiderslot stalden wij de bus. (wordt vervolgd)

Gistermorgen (18 februari) overleed in zijn slaap Hendrik de Vries, een jongere broer van mijn zwager Fré (die getrouwd is met mijn zuster Gepke). Hendrik groeide, net als zijn broer Fré en zijn zussen Kea en Ria op in Scheemdermeer, aan de Wilhelminalaan. Hij is zijn hele leven vrijgezel gebleven, een ‘Ainspaanjer’. Hendrik was in onze ogen altijd een rustige, goedmoedige man, die liever niet te veel op de voorgrond trad. Hij heeft heel wat werk verzet (bij de Grondmij dacht ik) en ook zijn bijdrage geleverd aan het verenigingsleven. Zo herinner ik me hem vooral als jeugdleider bij de v.v.Scheemda en deed hij veel voor De Stem des Volks (vooral op toneelgebied). Bij het voetballen was hij vooral bekend onder zijn bijnaam "Floris". We hebben elkaar tijden uit het oog verloren, later zagen we elkaar toch nog weer met enige regelmaat. Hij wonend aan de kop van de Donellenlaan in Scheemda, wij op bezoek bij mijn schoonouders, niet zo ver daarvandaan. Later verhuisde hij naar een aanleunwoning op Nieuw Vredenhoven (of heet dat tegenwoordig anders?) en hoorden we alleen nog indirect van hem, vooral over de verslechtering van zijn gezondheid. Toch stuurde hij trouw een kaart met Oud en Nieuw, net als hij eerder deed in de vakantieperiode. Hendrik is 75 geworden. Aan de ene kant jammer, er hadden nog wel wat jaartjes bij gekund, maar waarschijnlijk is hem nu toch ook wel veel leed bespaard. (Zoals nu zijn oudere broer Fré overkomt in een verpleegtehuis in Assen). Ter herinnering hierbij een foto uit een vrolijker fase, het huwelijk van mijn zus Gepke met Fré de Vries. Een ongedwongen kiekje achter het huis van mijn ouders aan de Niesoordlaan in Midwolda, met een knipogende Hendrik (voor zijn familie: Henk) en zijn zwagers Andries en Henk (Bultje). Eind jaren vijfig, waar blijft de tijd…

xa9janblaauw 

Verwondering is een gaaf ding
ondergesneeuwd door consumptie,
carrièredrang en hypotheekcrisis.
Wat vinden de damherten daarvan?

Gewone genoegens lijken weg
te kwijnen, de spelletjescultuur
op TV, de soaps, de knevelbeelden,
baas, komt er nog wat van?

De techniek staat voor de deur
van nieuwe huizen, grote ogen
worden opgezet, monden vallen
open, de King-Kong-kraan torent

hoog boven de schepsels en creaties
van onbekende signatuur. Hoe duur
is een blik, hoe kostbaar de katjes
die onopvallend de lente annonceren?

xa9janblaauw, 15-02-2009

Citaat blz.167:

"Ik heb het niet zo op prijzen. Prijzen vervormen het werk dat wij doen, prijzen overbelichten een verdienste. Bij mijn weten krijgt een verdienstelijke bankbediende nooit ‘Le Grand Prix de la banque’. De vedettekant aan ons beroep is niet aan mij besteed. Het artificiële, het opgeklopte aan prijzen zint mij niet. Ik vind een lauwerkransje lullig staan."

Uit: "Jacques Brel – De passie en de pijn" – JOHAN ANTHIERENS – uitg.: L.J.Veen, 1998