bloeiendonkruid

Al eerder heb ik de aandacht gevraagd voor bijgaande groepsfoto, waarop vele turners, jong en ouder, staan afgebeeld uit Noord- en Zuidhorn. Een groepsfoto, een tableau de la troupe, van de gymnastiekvereniging ‘De Vogels’, die de club ‘UDI’ als voorloper had. UDI (= Uitspanning door Inspanning, ik blijf in dit verband het woord ‘uitspanning’ raar vinden, al stond ooit meester Hut aan de wieg van deze club) heeft op verschillende plaatsen geoefend en uitvoeringen gerealiseerd. ‘De Vogels’ hadden het gymgebouw aan de Westergast in Zuidhorn als thuisbasis. Halverwege de jaren ’70 was het over en uit voor deze vereniging, ging ze "over de kop"….. (Kon de kersverse tafeltennisclub Hoos ’74 de ruimte in het sportgebouw benutten, de een zijn dood…..)
Wié staan er op de foto????? Wie herkent zichzelf of anderen? Graag een reactie naar: jan_b@hetnet.nl  of op een briefje in de bus bij de Verlengde Oosterweg 33, Noordhorn. (En wilt u een grotere, betere afdruk?? Dat kan! Laat maar even weten!)

Foto: album mevr.Tineke Bakker-Overkamp (Zuidhorn)

Eigenlijk (schande!) was ik het al haast vergeten: het JUBILEUMBOEK van GZVW! De zwemvereniging die dit jaar een halve eeuw bestaat, een felicitatie waard! (Ik heb daar eerdere blogs aan gewijd). De feestelijke rexfcnie in september heb ik gemist, maar het prachtige jubileumboek viel deze week met een indrukwekkende plof op de deurmat: "Duik in het zwemverleden van Winschoten" (in het kader van 50 jaar GZVW 1959-2009).
En dan ga je bladeren, en gaan je gedachten óók weer 50 jaar terug in de tijd. Toen was ik 14 (!) en begon gewend te raken aan het zomers verblijf in het zwembad van Scheemda. Iets ervan is terug te vinden in het jublieumboek (met dank aan de samenstellers), evenals twee fotootjes die ik in die jaren maakte met mijn eerste toestel, een Agfa Click! Een inwoner van Scheemda ben ik nooit geweest (die ‘eer’ komt Midwolda toe…), maar ik heb er wel flink wat jaren ‘rondgehangen’. Niet alleen de vier MULO-jaren (1957-1961), ook daarna, al zat ik toen inmiddels op de Rijkskweekschool in Winschoten. Als lagere-schoolkind kwam ik niet zo vaak in het bad. Mijn ouders hadden het zomers veel te druk met het verwerken van de tuinproducten en als we al eens een uitje maakten (zondags, als MOVV niet thuis speelde), dan ging het meestal op de fiets naar Drieborg of Nieuw-Statenzijl, ook wel eens naar de speeltuin (De Garst) in Winschoten. In het zwembad te Scheemda kwam ik wel met een zekere regelmaat door het schoolzwemmen, als het water tenminste 15 graden was. Op de fiets ‘in de groep’ met meester Zonderman, gezellig vond ik het niet en aan het (leren) zwemmen had ik een broertje dood… Die hengel van badmeester De Vries, een martelwerktuig. Zwemmen heb ik zelf geleerd op de ULO, toen gymleerkracht Smit (‘James Kastie") doorkreeg dat hij mij beter mijn eigen gang kon laten gaan in plaats van dwang toe te passen. Ik vroeg uiteindelijk zelf om de (toén…) moderne kussentjes voor armen en middel en warempel, ‘op een zeker moment’ zwóm ik! Eureka!!! Badmeester De Vries had me, zonder dat ik het door had, toch al die weken in de gaten gehouden en ik mocht van hem ‘proefzwemmen’ in het diepe. Geslaagd! Wat een overwinning!

Zoiets stimuleert, dokter Kamps kwam op het juiste moment met zijn zwemclubbevorderende acties. Zijn ‘geen-woorden-maar-daden"-instelling sloeg aan bij de groep en dat leidde tot extra activiteiten, ook in het Scheemder bad. Trainingen, trainingsmateriaal maken, oefenen op eigen gelegenheid, polodoeltje plaatsen en doelwerpen…
Nee, een gewaardeerd lid van de zwemclub (GZVW, de nieuwe fusieclub; dokter Kamps was een van de initiatoren en jarenlang kaderlid) ben ik niet geworden, een zwemmer was ik nu eenmaal niet echt…. Mijn hele ziel en zaligheid legde ik in het voetballen, dat was mijn sport (tot de hernia roet in het eten gooide…) Neemt niet weg dat ik nog steeds graag terugdenk aan die zwembadtijd (jaarlijks van mei tot september): de sportieve activiteiten, maar vooral ook het ‘rondhangen’, de sociale contacten, de verliefdheden, het plagen, het helpen met schoonmaken aan het eind van een zwemdag, het luisteren naar de radio tijdens de Tour de France, etc. Iets daarvan staat nu geboekstaafd in het GZVW-jubileumboek. Een schitterend lees- en kijkboek, een sfeeroproepend boek, een sportief geschiedenisboek. GZVW, nogmaals gelukgewenst!"

"Duik in het zwemverleden van Winschoten"
Auteur: BEN SMIT
Uitgave: Gecombineerde Zwemvereniging Winschoten
Ontwerp omslag: Henk van der Heide
ISBN: 90 81488013

Elk jaar weer blijkt de aankomst van Sinterklaas een publiekstrekker (en verdwijnt de Goedheiligman op zijn verjaardag geruisloos….). Noordhorn vormt hierop geen uitzondering. Verzamelplaats is het gedeelte van het Van Starkenborghkanaal bij Transportbedrijf Koopman, dat voor deze speciale gelegenheid verkeersluw is gemaakt. Zaterdag 21 november jongstleden (Quizvraag: Hoeveel Sinterklazen zijn er op deze dag ergens in Nederland ‘áángekomen’?) stroomt de landingsplaats tegen half twaalf ’s morgens vol met ‘kinderen’ (in alle leeftijden….). Ladyspeaker Iris Versteeg verwelkomt iedereen, speciaal burgemeester Fennema, die als vertegenwoordiger van de gemeente Zuidhorn Sint-Nicolaas welkom zal heten. Het wachten op de grote kindervriend en zijn kleurrijke knechtenschare wordt spoedig beloond, de stoomboot nadert vanuit het oosten (route via zeehaven Delfzijl) en de Sint kan probleemloos afmeren in een voorjaarsachtige sfeer. Talrijk de ouders met jonge kinderen, van wie sommigen het hogerop zoeken, een betere uitkijk realiseren. (Pappa’s hebben sterke schouders…) Het podium in de Van-der-Veenvrachtwagen wordt druk bevolkt, een jonge Piet in opleiding ontfermt zich over de staf, Sint ondergaat uitermate rustig alle hulde, gezang, muzikale inbreng van "Ons Ideaal", vragen….. De paarden van Kuipers staan al te trappelen van ongeduld, tijd voor de rijtoer door een groot deel van het dorp. Minzaam knikt en wuift Zijne Heiligheid, ondersteund door de HoofdPiet en presentatrice Iris Versteeg. Eindbestemming is het nieuwe dorpshuis "De Dxf6rpsstee" aan de Noorderweg, voor het eerst de plaats voor het finalefeest, een prima accomodatie. Het programma rond de staf van Sinterklaas wordt gezellig afgerond, er zijn tekeningen, de Sint mag een hand(je) worden gegeven en fotograferende ouders gaan hun gang, als hun spruit voor eventjes (al of niet…) Sint-schootkind is. Met een prima gevoel wordt de middag afgesloten, alle kinderen krijgen een letter en een mandarijn mee naar huis, over pepernoten hadden ze eerder al niet te klagen…
Op naar het heerlijk avondje, voor je het weet, is het al weer voorbij en staat de Kerstman ongeduldig op de deur te kloppen. En eerlijk gezegd is het binnen de kortste keren wéér Sinterklaasfeest, in 2010, met een geslaagde aankomst en enthousiaste kinderen en ouders, vrijwilligers die gráág het feest mogelijk maken. Een ijzersterke traditie, indrukwekkend, zonder al te veel poespas. Klasse!

Aankomst Sint, 21/11/2009, Noordhorn. Het aanpassingsvermogen van sommige kinderen blijkt groot, evenals de creativiteit!

xa9jan blaauw, 2009

Citaat:
(:)
"Als ik geen hond kreeg, dan wilde ik een groene kikker in een glazen pot. Waarom een kikker, vroeg mijn moeder, waarom niet een kanarie of een schildpad?
Omdat er op kanaries en schildpadden geen kronen groeien, daarom. Op kikkers groeien alleen kronen als het betoverde prinsen zijn.
Dat was de invloed van de sprookjes van Grimm die mijn moeder destijds al als lectuur voor haar dochtertje afwees, omdat ze zo wreed waren. Ze kocht voor mij buitengewoon smaakvolle, kunstzinnig gexefllustreerde kinderboeken die pedagogisch verantwoord waren. Ik bladerde ze uit beleefdheid door en legde ze opzij. Wat moest ik met die onnozele rommel? Zodra mijn moeder het huis verlaten had – ze was goddank erg vaak weg – moest Alma het sprookjesboek van Grimm met zijn ezelsoren en zijn vetvlekken te voorschijn halen. En dan las ze met de kapotte nagel van haar wijsvinger de regel aanwijzend, met een monotone, over moeilijke woorden struikelende stem de ‘Kikkerkoning’, ‘Assepoester’ en de ‘Ganzenhoedster’ voor. Ook las ze het sprookje voor van het afgehakte paardehoofd dat spreken kon. Het liefst hoorden wij het sprookje van de gouden sterren die van de hemel vielen in het hemd dat een arm kind ophield. ‘Stel je eens voor, meisje, zoveel geld als er sterren aan de hemel staan!’
Geld zei mij destijds helemaal niets. Desondanks stond ik met Alma op heldere avonden op het balkon, wij hielden onze schorten op, maar er bewoog niets aan de hemel. De sterren waren op de een of andere manier vastgeplakt. En mijn kikker kreeg ook geen kroon."
(:)

Uit: "Een handvol geluk" – BARBARA NOACK – Prisma Pocket 2248 – Het Spectrum, 1985 – blz.15

Citaat:
"Gewoon gezegd: ik was de egocentriciteit van de bij mij te lang gerekte kindertijd met zijn illusies kwijt, omdat ik eindelijk de gecompliceerdheid van de door het menselijk verstand gezeefde wensen had leren kennen. De gesprekken, bij ons gevoerd, leerden iets vermoeden van het labyrinth van hoge hekken en muren, afbakeningen, waarop elk stukje goede wil en elk moedig probeersel stuitte. Opbouw zonder vernieling door opbouw leek onmogelijk."

Uit: "Dwaaltocht" – JEANNE VAN SCHAIK-WILLING –Uitg.: Nijgh&Van Ditmar – Paperbacks nr.219, 1977, bladzij 135

Citaat: bladzij 143 (slot)
"Rest me nog één plicht: Ik liet U, aan het begin van deze aantekeningen weten, hoe ik, nu 64 jaar geleden, als 17-jarig meisje me voor het eerst de vraag stelde: ‘Ben ik wel eens helemaal gelukkig geweest?"  Een vraag die ik door middel van deze herinneringen heb trachten op te lossen.
Thans, lezer, meen ik het recept te kunnen geven voor het geluk, zelfs binnen het noodweer van de tijd:
Leer het wonder van elke seconde ontdekken.

10 augustus 1976