Een overweldigende leeservaring! Dat is de conclusie na het uitlezen van het boek "Het Spel van de Engel" van Carlos Ruiz Safxc3xb3n. Zijn eersteling "De Schaduw van de Wind" vond ik geweldig, onovertrefbaar. De herinnering daaraan speelde te lang mee tijdens het lezen van "Het spel van de engel". Daardoor duurde het even voor de eerste paar honderd bladzijden waren geconsumeerd. Ik had moeite om greep op het verhaal te krijgen en het was ook net of ik het boek niet de kans gaf mij te boeien. Ineens was dat over, was ‘het’ er wxc3xa9l! Overrompelend, ontroerend en soms niet alles doorgrondend. Een tweede leesbeurt staat gepland, maar dat geldt ook "Schaduw in de wind". Prachtig dat er zulke boeken zijn!
Citaat:
Blz. 410: (:) Zodra de congregatie zich om het graf had verzameld, keek de pastoor met een glimlach op.
‘Bijna veertig jaar lang waren de heer Sempere en ik bevriend. In al die tijd hebben we slechts xc3xa9xc3xa9n keer over God en de mysteries van het leven gesproken. Bijna niemand weet het, maar vriend Sempere heeft geen kerk meer betreden sinds de dood van zijn vrouw Diana, aan wier zijde we hem vandaag zullen neerleggen, opdat ze voor altijd naast elkaar rusten. Misschien dat hij om deze reden bekend stond als athexc3xafst, maar toch was hij een man van geloof. Hij geloofde in zijn vrienden, in de waarheid en in iets wat hij naam noch gezicht waagde te geven – dat was volgens hem het werk van ons, geestelijken. De heer Sempere geloofde dat wij allen deel zijn van iets hogers en dat onze herinneringen en verlangens bij het verlaten van deze wereld niet verloren gaan, maar zich mengen met herinneringen en verlangens van hen die na ons komen. Hij vroeg zich af of wij God naar onze gelijkenis hadden geschapen of dat God ons had geschapen zonder goed te weten wat hij deed. Hij geloofde dat God, of wat ons hier ook had gebracht, tot leven kwam in onze handelingen, in onze woorden en zich manifesteerde in alles wat ons tot mxc3xa9xc3xa9r maakte dan simpele figuren van leem. De heer Sempere geloofde dat God ook voor een deel – of juist – leeft in boeken en daarom beschouwde hij het als zijn levenstaak ze met anderen te delen, ze te beschermen en zich ervan te vergewissen dat hun pagina’s, net als onze herinneringen en verlangens, nooit verloren zouden gaan. Hij geloofde, en dat leerde hij mij ook, dat zolang er nog een enkel mens in staat was boeken te lezen en ze te ervaren, er op de wereld ook nog een deel van God of leven aanwezig zou zijn.’
bloeiendonkruid 