Citaat:
"Nu hadden wij buren, een zekere heer en mevrouw Bauer, die twee dochtertjes hadden van vier en zeven jaar oud, en een zoon van twaalf. Ik kende hen niet erg goed – de kinderen waren voor mij altijd te jong geweest om mee te spelen – maar ik kende ze van gezicht en had vaak gemerkt, niet zonder afgunst, dat ouders en kinderen samen in de tuin aan het ravotten waren. Ik herinner me nog levendig hoe de vader een van de meisjes, die op een schommel zat, hoger en hoger duwde en hoe het wit van haar jurk en haar rossige haar leken op een brandende kaars die snel tussen de frisse, bleekgroene bladeren van de appelbomen bewoog.
Op een avond, toen de ouders uit waren en de meid om een boodschap was gegaan, vloog het houten huis zo onbarmhartig snel in brand dat de kinderen levend verbrand waren voordat de brandweerauto ter plaatse had kunnen komen. Ik heb de brand niet gezien of het gegil van de meid en de moeder gehoord. Ik hoorde er pas de volgende dag van toen ik de geblakerde muren zag, de verbrande poppen en de verkoolde touwen van de schommel die als slangen van de verteerde boom hingen.
Het gaf me een schok zoals nog nooit iets mij geschokt had. Ik had gehoord over aardbevingen die duizenden verzwolgen, over stromen brandend lava die dorpen bedolven, over oceanen die eilanden opslokten. Ik had gelezen dat er een miljoen mensen in de Gele Rivier verdronken waren, twee miljoen mensen in de Jang-tse. Ik wist dat er een miljoen soldaten bij Verdun gesneuveld waren. Maar dat waren slechts abstracties – getallen, statistieken, informatie. Voor een miljoen mensen kon je niet lijden.
Maar deze drie kinderen kende ik, ik had met eigen ogen gezien – dit was totaal anders. Wat hadden zij gedaan, wat hadden de arme moeder en vader gedaan om dit te verdienen?
Het kwam mij voor dat er slechts twee mogelijkheden waren – óf er bestond geen God, óf er bestond een godheid die monsterlijk was indien machtig, en nietig indien hulpeloos. Voor eens en voor al wierp ik alle geloof in een goedertieren meesterbrein overboord."
Uit: "Rexfcnie" – FRED UHLMAN – blz.38/39, serie Modern Classics, uitg.Meulenhoff (Amsterdam) 3e druk 1987
bloeiendonkruid 