bloeiendonkruid

Al eerder heb ik verteld over de meerdaagse schoolreizen die we in de vijftiger jaren maakten met een Deiman-bus (?). "We", daarmee bedoel ik de gecombineerde klassen 5 en 6 van de O.L.S. in Midwolda onder strikte leiding van hoofdmeester Zonderman. Het ene jaar werd er koers gezet naar de noordelijke helft van de Randstad, het daaropvolgende jaar was Arnhem het centrum van diverse activiteiten. Bekostiging vanuit de goedgevulde oudpapierkas, er hoefde NIETS te worden bijbetaald! (Kom daar nu nog maar eens om…) De reis naar het westen betekende logies in de jeugdherbergen van Broek in Waterland en Schoorl. Als bezienswaardigheden (een hele rij!) golden Schokland, het Muiderslot, het Rijksmuseum, de sluizen bij IJmuiden, de kaasmarkt te Alkmaar…… Oók SCHIPHOL werd met een bezoek vereerd. (Laten we wel wezen: het waren de jaren vijftig, niet gewend aan televisie, computer, glossy’s, GSM’s…..) Van die reis heb ik de schoolreisschriften (I, II en III…) nog steeds bewaard. Zelf geschreven verslagen met wetenswaardigheden en divers illustratiemateriaal, zelf bij elkaar gescharreld….
Wat ik toen in juni 1956 in mijn schrift schreef?
"Toen we een eindje van het Muiderslot af waren, kregen we nog bijna een botsing. Een wagen stond op de weg. We konden er ternauwernood langs. Als we een botsing gehad hadden, dan was het onze eigen schuld geweest. We mochten daar niet in rijden. Onderweg naar Schiphol hebben we niet veel meer beleefd. Toen we te Schiphol aankwamen, zag ik direct al een vliegtuig, hoog in de lucht. Er was een groot plein waar we de bus stalden.
Toen we uit de bus stapten, hoorden we het geronk van de vliegtuigen. We liepen een eindje, en daar kwam een fotostalletje in zicht. We mochten direct geen foto’s kopen. We kwamen toen bij een plat huis. Daar moest meester in. Hij kon de deur eerst niet open krijgen. Daarna marcheerden we naar het vliegtuighangar. We kwamen ook voorbij het standbeeld van dr. Plesman. Daar kregen we een gids. Voor een Douglas zijn we gefotografeerd. In het vliegtuighangar stond ook een heel klein vliegtuig. Het was een Auster. Toen zijn we naar het landingsterrein gegaan. Er steeg ook net een vliegtuig op. Het was een Dakota. Die bergt 15000 liter benzine. Een Super Constellation 30.000. Er was ook een vliegtuig uit Engeland. Toen we verder liepen, kwamen we bij een hokje waar met een toestel verbinding was gemaakt met een vliegtuig. Er was ook een windzak. Daar kunnen ze de stand van de wind mee zien. Er zijn een heleboel banen voor het opstijgen. Even later kwam er een vliegtuig in zicht. Hij wou dalen.
Het was één uit Tokio. Er kwam direct een man aan die op een bepaald stuk staan bleef. Hij hief een bord omhoog. Daar moest het vliegtuig stoppen. Er kwam ook direct een man aanrijden met een trap. Die zette hij tegen de deur van het vliegtuig. Het duurde nog een poosje voor er mensen uit kwamen…. Er was ook een radarscherm. Ik weet niet meer op welk gebouw het stond. Er gierde ook al een straaljager boven ons hoofd. Hij landde ook nog. We waren net bij een groot vliegtuig toen een hevig gebrul ons opschrikte. Toen we omkeken, zagen we het straaljagertje stijgen. Wat was dat een gebrul! Toen we voor een vliegtuig stonden, vertelde de gids ons ook er nog wat van. Bij zo’n propeller laten ze ook alcohol bij langs lopen om bevriezing te voorkomen. Daarna bracht de gids ons naar een geverfde paal. Daar stonden de banen van Schiphol op.  Toen ging de gids weg. Maar wij nog niet. Wij gingen op een terras zitten. Daar kon je de banen overzien. Als je achter je keek, zag je glas. En als je daar door keek, zag je uit in het vrachtgebouw van de KLM. Even later mochten we een foto kopen en toen gingen we weer naar de bus."

Schoon genoeg!

Schoonmakers behoren tot de laagst betaalde en minst gerespecteerde werkenden van Nederland. Hun wortels zijn verspreid over de hele wereld. Ze werken hard en dragen hun steentje bij aan de economie. In hun Vakbond van Schoonmakers- FNV Bondgenoten- spannen schoonmakers zich samen met hun gemeenschap in om hun positie te verbeteren.
Aanbestedingen zorgen voor een felle concurrentiestrijd tussen schoonmaakbedrijven. De dure en rijke opdrachtgevers willen immers altijd voor een dubbeltje op de eerste rang. De (te) lage prijs wordt door de schoonmaakbedrijven terugverdiend over de ruggen van de schoonmakers. Hun werkdruk is fors gestegen, de cao-naleving naar een dieptepunt gezakt en de behandeling van schoonmakers door bedrijven vaak beneden elke fatsoensnorm. DAT MOET ANDERS! Schoonmakers willen hun levensstandaard en die van hun gezinnen verbeteren.

Wat wil de vakbond van Schoonmakers?
– een professionele schoonmaker, die in werktijd een vakopleiding en indien nodig een opleiding Nederlandse taal gevolgd heeft;
– een schoonmaker met een loon dat genoeg is om z’n familie te onderhouden
– een reiskostenvergoeding zodat schoonmakers niet een baan nodig hebben alleen om bij de andere banen te kunnen komen;
– Verlaging van de werkdruk en een fatsoenlijke behandeling van zieke schoonmakers
– de vrijheid om te organiseren in hun vakbond- zonder bedreigingen en intimidatie
– een werkgever die alle regels naleeft en georganiseerd is in de werkgeversvereniging;
– de afspraken gelden voor álle professionele schoonmakers- ook die bij particulieren thuis.

Wij vragen u deze oproep te ondertekenen en wij nodigen u uit om aanwezig te zijn bij de acties die komende tijd door de Vakbond van Schoonmakers worden georganiseerd.

Stuur de e-card via onderstaande website.

http://www.fnvbondgenoten.nl/fnvbondgenoten/e-cards/schoongenoeg/

Citaat:
(:)
Heel in de verte op de weg, zover als we konden zien, waren twee zwarte stipjes, er midden op, net als wij, maar dat waren twee Duitsers, die al ruim een kwartier druk aan het schieten waren.
Onze kolonel wist misschien waarom die twee mensen schoten, de Duitsers wisten het misschien ook, maar ik, echt, ik wist het niet. Voor zover ik me kon herinneren, had ik de Duitsers nooit iets misdaan. Ik was altijd heel aardig en beleefd tegen ze geweest. Ik kende de Duitsers wel een beetje, ik had zelfs samen met ze op school gezeten, toen ik klein was, in de buurt van Hannover. Ik had hun taal gesproken. Ik vond het toen een stelletje kleine lawaaierige imbecielen, met de lichte, ontwijkende ogen van wolven; we gingen met z’n allen de meisjes onder hun rokken grijpen, na school, in de bossen in de omgeving, en ook schoten we met pijl en boog, en met pistolen, die we voor niet minder dan vier mark kochten. We dronken zoet bier. Maar om ons daarvoor nou een kogel in onze donder te jagen, midden op de weg, zonder eerst met ons te komen praten, dat was me nogal een verschil, een hemelsbreed verschil. Dat woog niet tegen elkaar op. Feitelijk was de oorlog alles wat je niet begreep. (:)

Uit: "De eeuwige oorlog" – Oorlogsverhalen van o.a. Ambrose Bierce, Isaak Babel, Primo Levi en Adriaan van Dis – blz. 31/32 – Uitg. Meulenhoff 1993
Citaat uit "De oorlog was nog niet voorbij"- LOUIS-FERDINAND Cxc9LINE (uit "Voyage au bout de la nuit")

Voor mij zelf had ik de verzamelsessie van de voetbalplaatjes bij grootgrutter Albert Heyn (of is het nou toch Albert Heijn?) al afgesloten, maar van diverse zijden wordt er nog even op teruggekomen. Vanuit Druten bijvoorbeeld, waar de plaatselijke, getalenteerde voetbalpupillen Wouter en Tijs (zonder h) voor mij nog de allerlaatste plaatjes regelden, op twee na. Dank daarvoor! Nee, zij wisten nog niet dat ik dankzij twee minibijeenkomsten in de koffiehoek van de Zuidhorner nood-AH mijn plaatjesboek al had volgeplakt en inmiddels ook een representatief sterrenelftal op de been kan brengen. Of nicht Janne en haar vriend Ricardo al zijn opgeschoten, blijft even onduidelijk. Zij hebben het al te druk met colleges en kersverse werkzaamheden, de Grote Dingen des Dagelijksen Levens zullen we maar zeggen, het bord NIET STOREN hangt in de onmiddellijke nabijheid. Vanmiddag kreeg ik van Zuidhorner vrijetijdshistoricus Nico Attema enkele foto’s toegestuurd, waarop ik figureer als plaatjessorteerder én verzamelaar, met een bijzonder blij gemoed. Zeer ontspannen met de hele koekjesafdeling van de AH op de achtergrond, alleen de entourage al doet menigeen watertanden! De sfeer van de foto’s, die kan ik niet evenaren, vandaar dat ik er het zwijgen toe doe. Met dank aan Nico!

foto’s: Nico Attema, Zuidhorn