bloeiendonkruid

Ervaringen uit de nazikampen, o.a. tijdens martelende voettochten tegen het einde van de oorlog.

Citaat:
"Het gezicht van een Oekraxefense boer die zich voortsleept op kapotte voeten. Een gezicht als een bietenveld, bruin en gelooid, met diepe groeven en twee lichtblauwe ogen, helder, licht en open als de hemel boven het veld. Het zal wel nooit die gladheid van ledige dagen hebben gekend, dat gezicht. Het was door arbeid gehard. Geen spier uitsluitend gemaakt om te misleiden, en toch ook listigheid. (Zoals Tolstoi zei: ze houden zich van den domme, daarin ligt hun kracht!) Maar nu sprak er alleen angst uit het gezicht, het brandde van levenswil. God mag weten aan wie hij die te danken had, voor zichzelf had hij het niet opgebracht. Ik zag hoe dat gezicht verlamde en een sterke wil werd gebroken. Rust spreidde zich erover uit, een ongewone rust. Op de avond van de eerste dag van dit transport, toen hij allang wist – veel verder kom ik niet (en ieder van ons had dat drama vaak gezien: een man geeft het op, gaat naar de kant van de weg, dan een schot), verloren zijn ogen alle kleur. Ze werden wit en keken vanuit een angstaanjagende verte. Ik wist wat er nu ging gebeuren. Zijn tred werd slepender. Over zijn gestalte die steeds dieper vooroverboog, over zijn gezicht waarvan de spanning verslapte, lag de matheid van de verlossing. Alles valt weg uit zo'n gezicht. Alles wat is aangeleerd, wat gewenning is, valt af als een schil. En wat blijft over? Ik sloeg de verandering gade, ik had dat proces van vergeestelijking tot dusverre alleen bij doden gezien: een wonderlijke glans ligt plotseling over dat gezicht en je herkent zelfs je vriend niet meer. Zoveel ernst, inkeer en waardigheid heb je nooit eerder bij hem gezien. Hoe had hij dat verborgen kunnen houden? Maar dan begrijp je: het gezicht van de mens is duizenden jaren oud. Die paar jaar van zijn eigen leven zijn weggevallen, al het ongerijmde en zwakke. Wat overblijft is het gezicht van de voorvaderen. De uitdrukking van de grote inspanning mens te zijn."

Uit: "De zevende bron" – FRED WANDER – Uitgeverij Goossens – 1985 – ISBN 906551161X

Citaat:
Het enige goede dat de moffen ooit gedaan hadden, behalve het afschaffen van het belastingplaatje voor fietsen, was het instellen van de dubbele zomertijd. Een uur extra, waardoor het tot elf uur licht bleef en we iedere avond tot laat in het prieel lindethee en limonade konden drinken, terwijl meneer me attent maakte op het gezang van de verschillende soorten vogels en mevrouw me passages voorlas uit mooie boeken. Het was de absolute topper uit mijn onderduiktijd.
Totdat mijn vader een meer permanent adres voor me had gevonden. In Ede, bij een fijn-gereformeerde leraar en zijn gezin. Ze waren Friezen, 'heit' en 'mem', en ongetwijfeld helden, die hun leven voor me op het spel zetten. Niettemin had ik vanaf het begin een hekel aan ze. Ik had nog nooit zulke religieuze fanatiekelingen meegemaakt. Voor en na elke maaltijd moest ik het Onze Vader meebidden. Niet alleen bij hen thuis, maar ook in een propvolle trein, waarin heit me een keer meenam naar IJlst en waarin hij halverwege de meegenomen boterhammen uitpakte. Ik schaamde me dood voor de medereizigers. Iedere zondag moest ik twee maal met ze mee naar de kerk om naar eindeloze, vervelende preken te luisteren, waarna we thuis bij het huisorgel gezamenlijk psalmen galmden.
De reden waarom ze me lieten onderduiken en hun leven riskeerden was niet mensenliefde, zoals ze zichzelf voorhielden, maar was dat ze verwachtten dat het zou bijdragen hen van een plaatsje in de hemel te verzekeren. Zoals heit het eens fijntjes uitdrukte, waren de joden zijn vijanden, maar de bijbel gebood hem zijn vijanden lief te hebben. Mij zag hij als een heiden, een soort Arabisch schoffie uit de kasba.
'Jongen, word toch westerling!' voegde hij mij eens toe."

Uit: "Mazzel" – A.A.DE VRIES – blz.47/48 – Uitgeverij Sua 1991 – ISBN 90 6222 206 4

WIELRENNEN, een prachtige sport! En dan bedoel ik niet persé de grote etapperitten zoals de Giro d'Italia of de Tour de France…. (Al hoop ik wel dat 'onze' Mollema groots presteert…) De kleinere wedstrijden, de criteria, de omlopen, de rondjes om de kerk, het wielergebeuren vlak voor je neus (en bijna over je tenen…) waarbij de coureurs mensen van vlees en bloed blijken, maar desondanks de strijd aangaan, van de eerste tot de laatste minuut! Neem nou de 5e Ronde van Noordhorn, verreden op zaterdag 15 mei jongstleden, een lustrumgebeuren met spektakel én bij de Mannen (Amateurs A) en bij de Vrouwen (Elite/Vrouwen B).
 
  Het voorgerecht in de vorm van een Dikke Banden Race voor de jeugd van Noordhorn was deze keer ietsje minder smakelijk (verdient extra vitaminen), maar vanaf het moment dat zanger Sijtse Scheeringa het startschot loste voor de mannen-amateurs gebeurde er wat! Spektakel! Spanning! Sleúren! Aanhaken, als het kon…. Geweldig! En dan zie je kopgroepen ontstaan, je voelt dat die "nummer 62" hoge ogen gaat gooien (ja, de goedgebekte speaker heeft beslist verstand van wielrennen…), je weet dat de tweede groep, ondanks heftige pogingen, er niet meer bij komt…. Bij de Vrouwen idem dito! Natuurlijk, Daniëlle Bekkering blijft mijn favoriet met een geweldige staat van dienst, maar al vroeg merkte je deze keer dat ze het bijzonder moeilijk zou krijgen. Net of ze vanaf het begin niet lekker in haar vel zat, moeite had vóórin te koersen.

En toen ze zich wel een keer op kop nestelde, kreeg ze meteen vijf- of tiendubbele 'bewaking'…. Háár dag werd het niet, wel de grote dag van twee 'jonkies' en met name die ene uit Hasselt: Laura van der Kamp, 17 jaar, wat een klasbak! Niks verstoppen, niks eerst maar eens meerijden… De Nieuwelinge/Juniore bepaalde vanaf het begin nadrukkelijk het strijdverloop, sleurde aan de kop, pakte halverwege even een rustig moment en kwam toen haast spelenderwijs op kop met twee andere vluchters, de meer ervaren Esra Tromp (Coevorden) en dat andere 'jonkie', Jacobien Kanis. (Wat een wielerfamilie!) Ondanks het verweer van de speaker die de spanning extra opvoerde, kwam het leidende trio geen moment serieus in gevaar en wist Laura van der Kamp naar de winst te sprinten. Grandioos!

Prachtig dat het wielerfestijn eigenlijk probleemloos kon worden afgewerkt in dit Groninger dorp met het aantrekkelijke stratenparcours (verschillende soorten plaveisel, diverse bochten etc.). Met dank aan de vele deelnemers die de weg naar Noordhorn wisten te vinden, ik hoop dat ze nog vaker kangs komen! Met heel veel waardering voor de organisatie, met name Digna Achterhof als 'spil', ook een KLASBAK! (In samenwerking met de Noordelijke Wielervereniging Groningen!) Prachtig dat er zovele vrijwilligers beschikbaar waren om twee oogjes in het zeil te houden en om voor en na het evenement de handen te laten wapperen. Geweldig dat de publieke belangstelling langzaam maar zeker groeit, al kunnen er nog veel meer enthousiaste mensen bij!
Ja, ik ben een wielrenfan, dat klopt. Sport 'in het echie', daar kan niets anders tegenop!

Kijk ook op:
http://www.rondevannoordhorn.nl
http://www.wielerland.nl
www.noordhorntoenennu.wordpress.com

Nee, het wil nog niet 'zomeren' in dit gevorderde voorjaar, de kou is nog lang niet uit de lucht, jammer. Of wordt al die behaaglijke warmte opgespaard en kunnen we daar in de naderende zomervakantietijd dag in dag uit ruimschoots van genieten? Vol verwachting klopt ons hart….. Enkele foto-impressies van dichtbij huis, waarvoor niet al te veel kippenvel hoeft te worden getrotseerd:

De prunus volop in bloei? Die bloemenweelde hebben we gehád…. Inmiddels zijn de bloemblaadjes verbleekt, vervlogen, als een al of niet gewenst tapijt op de paden, in de tuin beland… Maar mooi was het!

Ach kom, hoe heet ie nou al weer…. (Het onthouden wordt er niet beter op…) Welkome kleur in de voorjaarstuin!

Een van mijn favorieten, de gele dovenetel, al wordt ie vaak tot het onkruid gerekend. De kleur is aantrekkelijk, de vorm ook, zelfs van elk bloempje apart… Bovendien, insecten stellen de aanwezigheid van deze netelachtigen zeer op prijs!

Nog zo'n kenmerkende voorjaarsplant, waarvan de naam mij is ontschoten. Staat ie daar mooi te wezen, kan ik hem alleen maar aanduiden als "anonymus"…..

Juist die regendruppels lijken wat extra's te geven, in combinatie met de kroonblaadjes van de Japanse kers, geland op deze breedbladerige plant…

Ja hoor, poes Minoes van de overburen, jij hoort er ook bij, ik vergeet je niet. Klaaglijk miauwend, al het onrecht, en dat is nogal wat vandaag de dag, vertolkend via jouw stemgeluid. Even aanhalen, een schrale troost… 

xa9foto's: jan blaauw, april/mei 2010

Citaat:
'Vroeger als kind nam ik mij voor tijdens de dienst op Grote Verzoendag zes miljoen joden te herdenken. Gefixeerd staarde ik naar de rijen lege banken in de synagoge, door de jaren heen verkleurd, en dan ineens zag ik hen. De mensen van de foto's die eens de Amsterdamse jodenbuurt bevolkt hadden, altijd in zwart-wit, nooit in kleur.
Ze stonden als op de foto's in boeken en bezetten elke plaats in de bijna lege synagoge. Ze bewogen niet. Ze prevelden de gebeden niet mee met de voorzanger. Dat moest ik doen voor hen allemaal. Bij het kaddiesjgebed sprong ik op. Ik wist dat alle ogen op mij gericht waren en dan herhaalde ik met tranen in mijn ogen het gebed woord voor woord. Voor hen. Zes miljoen? Nee, mijn voorstellingsvermogen reikte niet verder dan het vullen van die lege plaatsen in de synagoge.'

Uit: "Hotel Moledeth"- MIRIAM DUBI – blz.90 – 1987 – Bosch & Keuning – ISBN 9024645913