bloeiendonkruid

Het blijft een vreemde zaak voor mij, dezer dagen…. Ik ben meer in het Rijk van Nijmegen dan in mijn woonplaats Noordhorn, hoewel ik gewoon thuis ben en slechts in gedachten meeloop. Gisteren gebeurde dat al tijdens die warme eerste dag van Elst, vandaag is het niet anders op die nauwelijks minder warme dag van Wijchen. Ik kom nog steeds niet los van die vierdaagse wandelhappening, ook al heb ik daar sinds 2004 nog nauwelijks een voet gezet. In 1987 liep ik mijn eerste Nijmeegse Vierdaagse, redelijk goed voorbereid, al wist ik nauwelijks wat me stond te wachten. Ik kende het gebied niet, de routes evenmin, je moest uitvinden waar je het beste kon pauzeren, etcetera. Ik was destijds in goede wandelconditie, zodat ik telkens vlot binnenkwam. De derde dag zelfs al om half twaalf in het bekende FLAL-tempo, grotendeels meegewandeld met een dóórlopende Fin… Dat ik toen echt genoot, kan ik niet zeggen. Later werd dat anders. Je liep meer met collega-wandelaars, het werd socialer, je wist waar je langs kwam, je overzag het beter. Tot en met 2003 ging het goed (al liep ik in 2002 niet vanwege het overlijden van mijn moeder), in 2004 werd het een desastreuze Driédaagse. Ik moest na een pijnlijke derde dag afhaken met een ernstige blaasontsteking. Koorts, kon niet of nauwelijks meer plassen, over en uit. In 2005 ging deelname door persoonlijke omstandigheden op het laatste moment niet door. Daarna heb ik de pijp aan Maarten gegeven wat het wandelen betreft (al zei ik er meteen bij: Zeg nooit 'nooit'….)
Nu eerst deze dagen maar meewandelen, in gedachten… De duizenden deelnemers in stilte en op afstand ondersteunen, hopen dat het een feest blijft tot en met vrijdag, tot en met de intocht op de Via Gladiola… En dan?




Verdiende pauze tijdens de eerste wandeldag in het Wapen van Elst, samen met Jacob Klompien. Met hem heb ik vele Vierdaagsen en andere wandeltochten gelopen. In 2003 onze laatste gezamenlijke Nijmeegse Vierdaagse. Jacob werd niet lang daarna (opnieuw) ernstig ziek, belandde in het ziekenhuis en overleed begin november aan kanker. Een onvoorstelbaar verlies, vooral voor zijn vrouw Joke en dochter Esther. In 2004 miste ik hem natuurlijk, zeker ook in Nijmegen en eigenlijk "komt Jacob nog regelmatig langs". Onmisbare herinneringen!   

Half juni, om precies te zijn op de zeventiende, was ik in Elst (Gld.) per trein. Doel: bezoek aan een vroegere inwoonster van Noordhorn, nu woonachtig aan de Korte Elster, voor het maken van een interview. (Zie ook: www.noordhorntoenennu.wordpress.com). Met de trein was ik tot dan toe alleen maar lángs Elst gereden, nooit stapte ik er uit…. Wel was ik op die zeventiende juni eerder al 17 keer in Elst, telkens lopend. Telkens op de eerste dag van de Vierdaagse van Nijmegen, "de dag van Elst". Zestien keer ging het prima, al verliep de ene vierdaagse wel eens anders dan de andere… De zeventiende keer, in 2004, ging het mis. De eerste dag verliep probleemloos, Elst zonder moeilijkheden gehaald, al was het een groot deel van de wandeldag regenachtig en dat is mijn favoriete omstandigheid niét. De tweede dag kwam de klad erin, tijdens de dag van Wijchen; het werd een benauwde dag, ineens veel hogere temperaturen. De derde dag, de dag van Groesbeek, liep ik als een zombie de 40 kilometer en kwam daarna ziek thuis. Hoge koorts, dokter erbij, fikse blaasontsteking en ik mocht blij zijn als het daarbij bleef. Maar die vierde wandeldag kon ik vergeten, al vergat ik de Vierdaagse nooit…. In 2005 zou ik desondanks mijn revanche krijgen, maar ging het vlak voor het wandelevenement mis door persoonlijke omstandigheden. Afgemeld voor ik ook maar een kilometer had gelopen…. Sindsdien geen inschrijvingen meer, al komt Nijmegen af en toe oprispen en denk ik: "Eigenlijk zou ik…."

Nu dus, op de 17e juni, een weerzien met Elst… Wat een leegte, is het eerste wat je denkt! Gewend aan het beeld van een passage door straten met veel publiek, zelfs als het regende. Nu kon ik een blik werpen op "Het Wapen van Elst" in al zijn alledaagse schoonheid, onze vaste pleisterplaats vanwege het feit dat wandelmaatje Meilo Miedema hier logeerde tijdens de Vierdaagse. Meestal lukte het een geriefelijke zitplaats te krijgen, even de benen te strekken, op ons gemak een kop soep naar binnen te werken… Nu zitten er verscheidene gasten op het terras buiten, maar de volheid vanuit de herinnering is geenszins te bespeuren. En ik zie nu pas dat er aan de overkant ook een hotel is met uitgebreid terras…. Is me toén, in al die jaren, niét opgevallen!
Op de terugweg vanaf de Korte Elster, langs de Grote Molenstraat, maak ik wat foto's, iets wat ik tijdens de Vierdaagsen nooit heb gedaan. Enkele actuele beelden:

Elst in ontwikkeling, ook daar vooruitgang via straatvernieuwing

De Grote of Sint Maartenskerk met een 'besteigerde' toren. Werk in uitvoering… Geen katholieke kerk meer, de Hervormden namen bezit van deze historische plek.

Standbeeld met paard, maar de betekenis ken ik nog steeds onvoldoende. Dat zoeken we (alsnog) op….

Hier liepen we achter de toeschouwers langs naar de ingang van "Het Wapen van Elst", dorstig en vaak met hoge nood…

"Het Wapen van Elst", vanaf de westkant (als ik het goed heb) op de kiek gezet. Dierbare herinneringen…

Het station van Elst, een bruikbare halteplaats, zeker ook voor Vierdaagselopers die op korte afstand van de Keizerstad hun bivak hebben opgeslagen. Morgen (maandag 19 juli) is het "melddag", dinsdag "De Dag van Elst", traditioneel! Alle Vierdaagselopers, veel succes, maar vooral ook veel wandelplezier gewenst!

Foto's: xa9jan blaauw, 17 juni 2010   

Citaat:
'In zijn jeugd had Bobby Ouelette een theorie ontwikkeld over de vele daklozen in Amerika. De theorie was erop gebaseerd dat ieder mens in zijn leven minstens eenmaal door een dakloze zou worden benaderd voor een aalmoes, iets te eten, een paar dollar, of wat dan ook. Zelf had Ouelette het meerdere malen meegemaakt. Soms gaf hij niets, soms wel, maar nooit verplaatste hij zich in de situatie van de dakloze. Tot hij op een avond in december stomdronken door de vrieskou naar huis liep. Hij moest zijn best doen om in een rechte lijn te lopen en dacht aan het warme bed dat thuis op hem wachtte. Hij was er bijna, toen hij rechts van hem, vanuit een portiek, iemand hoorde kreunen. Het bleek een man te zijn die, met een oude deken om zich heen en een kartonnen beker in zijn hand, zittend tegen de muur leunde. De priemende ogen van de man keken Ouelette smekend aan. De hand waarmee de dakloze de beker vasthield, zag er blauw uit en de man had moeite de beker stil te houden.
Ouelette wendde zijn blik af en versnelde zijn pas.
'Alstublieft meneer', hoorde hij de man achter zich zeggen. 'God zou u dankbaar zijn.'
En dat was het moment waarop de theorie in hem opkwam. Stel – dacht de dronken Ouelette – dat alle daklozen op deze wereld in werkelijkheid door God waren uitgezonden om de goede mensen van de slechte te scheiden? Om te controleren wie er wel en wie niet om zijn naasten gaf?
Ouelette bleef staan en keek naar de warme lucht die aan zijn neus ontsnapte en opsteeg de vrieskou in. Toen draaide hij zich om naar de portiek waar hij de dakloze had zien zitten. Hoewel hij wist dat hij dronken was, begon hij opeens bang te worden. Stel dat het de Heer zelve was die hem daarnet om hulp had gevraagd? Ouelette was niet gelovig en begreep dan ook niet waar de theorie vandaan was gekomen, maar toch voelde hij zich plotseling allerminst op zijn gemak. Hij graaide in zijn zak, en vond het laatste beetje geld dat hij na de lange avond had overgehouden. Een biljet van tien dollar.
Langzaam en met ingehouden adem liep hij terug naar de portiek.
Maar daar aangekomen zag hij dat de dakloze in slaap was gevallen. Zijn hoofd was opzij gezakt en de kartonnen beker hing losjes in zijn half bevroren hand. Even dacht Ouelette erover om door te lopen. Op de een of andere manier was het makkelijker nu de dakloze hem niet meer met zijn priemende ogen aankeek. Maar alsof de dakloze zijn gedachte had geraden, sperde de man zijn ogen plotseling wijd open en keek hem recht aan.
Ouelette schrok er zo van dat hij achterover in de sneeuw viel.
De man bleef hem stoxefcijns aankijken.
'Ik… eh…' prevelde Ouelette. Hij kwam overeind, stak de tien dollar uit naar de man en zei: 'Hier, dit is voor u.'
De dakloze bewoog niet, en dus liep Ouelette op hem af en stak het geld in de beker.
'God bless,' fluisterde de man. Hij viste het biljet uit de beker, stopte het weg onder zijn kleding en sloot toen zijn ogen weer.
Ouelette stond doodstil naar de man te kijken. En besloot het er op te wagen. 'Ik vroeg me iets af', zei hij zo nonchalant mogelijk.
De dakloze opende zijn ogen weer en Ouelette stelde zijn vraag.
"Bent u God?"

Uit:
"Vals beeld" – ELVIN POST – bladzijde 161/162 – uitgeverij Anthos (Amsterdam) – 2e druk 2006 – Literaire thriller

Wie verre reizen doet, kan veel verhalen, maar dichtbij huis is het vaak ook genieten geblazen! In eigen tuin bijvoorbeeld, waar elk seizoen bekoringen kent. Die bekoorlijkheden op het netvlies krijgen (en daarbij de smaakpapillen en het trommelvlies niet uitschakelend…) is de uitdaging voor de goedwillende huis-, tuin- en keukenfotograaf. Voorbeelden?

Zo'n prachtige papaver, slechts enkele dagen bloeiend, indrukwekkend. En de bloem van dichtbij?

De stamper, de meeldraden, de insecten trekkende kroonblaadjes. Een meesterwerk van welke 'creator' dan ook…

Of deze spirea… Een 'astilbe'??? Ook goed, in plantennamen ben ik niet bijster goed, maar genieten kan ik er wel van!

En dit is een niet helemaal volgroeide teunisbloem, die ook een eigen plek in de achtertuin heeft, met ere!

De waterbak in de achtertuin is bijna zelf een wonderlijke creatie. De vallende krentenstruikblaadjes geven het geheel een extra dimensie; diverse vliegen vermaken zich vlak boven de oppervlakte. Mussen en merels badderen dat het een lieve lust is en ook de zanglijster zoekt af en toe vochtige verkoeling.

De klimroos tegen het schuurtje en langs de pergola is in het derde seizoen mooier dan ooit! Een rijkdom aan bloemen en bovendien lijkt de heester minder aangetast door welke schimmelziekte of luizenvolk dan ook… Of komen die nog?

Het bovenste gedeelte van de klimroos tegen een blauwe zomerlucht. Uitbundigheid troef. En hoe het verder gaat? Dat zal ik met grote interesse blijven volgen, óók met de camera! (Begeleidend motto: Er is ook in deze periode méér dan alleen maar ORANJE….)

xa9foto's: jan blaauw    

Citaat:
"UIteraard begon op onze Groen van Prinstererschool de dag bij meester Splunter met een gebed waarbij zegen over onze reken- en taallessen werd afgesmeekt. En zowel aan het einde van de morgen als aan het eind van de middag werden de lessen afgesloten met een dankgebed voor de rijke weldaden van breuken en dictees, alsmede van de nuttige handwerken van de meisjes. Het spreekt vanzelf dat wij, als meester Splunter aankondigde dat hij zich rechtstreeks tot de Allerhoogste ging richten, gedwee onze handen vouwden en onze ogen sloten. Wie zijn ogen openhield, liep evenwel nauwelijks risico betrapt te worden. Zou meester Splunter ooit gezegd hebben: `Voddebaal, waarom vouwde jij je handen niet en deed jij je ogen niet dicht?', dan had hij daarmee impliciet toegegeven dat hij zelf tijdens het gebed evenmin zijn ogen sloot. Alleen een onderwijzer die met open ogen een gebed uitspreekt, kan een leerling betrappen die zijn ogen niet sluit.
Zelfs aan de adelaarsblik van meester Splunter ontging derhalve dat Jouri zijn handen nimmer vouwde en zijn ogen nimmer sloot als hij voorging in gebed. Op een doodgewone, zonnige septemberschooldag drentelde bovenmeester Koevoet evenwel langs ons lokaal, juist toen meester Splunter de Allerhoogste aanriep. Bovenmeester Koevoet verhief zich op zijn tenen en tuurde door het bovenlicht van de klasdeur ons lokaal in. Hij keek recht in de wijd opengesperde ogen van Jouri.
Hij wachtte tot hij meester Splunter met stemverheffing 'Amen' had horen zeggen, klopte toen aan, kwam naar binnen en donderde: 'Er is hier een jongen die zijn handen niet vouwt en zijn ogen niet sluit.'
'Welke jongen?' brulde meester Splunter.
'Die jongen', schreeuwde meester Koevoet, en hij wees met een uitgestrekte Jerobeam-arm naar Jouri.
Meester Splunter greep zijn lange liniaaltje alsof hij het wilde wetten, legde het weer neer, stapte toen van de vlonder af waarop zijn lessenaar prijkte, en schreed dreigend naar onze bank.
Mijn hart klopte in mijn keel. Het leek alsof het mijn handen en mijn ogen waren die tijdens het afsmeekgebed zwaar hadden gezondigd.
Jouri glimlachte, keek onbekommerd naar de sluipende Splunter, vouwde zijn handen en stutte toen zijn kin met zijn twee duimen. Het was alsof hij daarmee wilde aangeven dat je je handen veeleer om andere dan religieuze redenen samenknijpt.
In ieder geval werd het zo begrepen, want meester Koevoet siste: 'De brutaliteit.' Meester Splunter had onze bank bereikt.
'Jouri Kerkmeester, waarom had jij je handen niet gevouwen en je ogen niet gesloten toen ik bad? ' bulderde hij.
'Ik vouw m'n handen nooit en sluit m'n ogen nooit, meester,' zei Jouri uiterst vriendelijk en zonder enige stemverheffing.
Noch bovenmeester Koevoet, noch meester Splunter was blijkbaar voorbereid op zo'n verbijsterende bekentenis. Gedurende enige tijd bleken zij  niet in staat om daar adequaat op te reageren. Beiden ademden zwaar en raspend, maar er kwam geen woord uit.
'De hele Bijbel heb ik erop doorgekeken,' zei Jouri, 'en ik heb geen tekst kunnen vinden waarin staat dat je als je bidt je handen moet vouwen en je ogen moet sluiten. Dat staat nergens, dus zie ik geen reden waarom ik mijn ogen zou moeten sluiten en mijn handen zou moeten vouwen als we bidden. Vouwen en sluiten zijn onbijbels, het is traditie, net als de Mariaverering bij de katholieken.'

Uit: 'Verlovingstijd' – MAARTEN 'T HART – bladzijde 58 en 59 – Uitgeverij 'De Arbeiderspers', 2e druk augustus 2009