bloeiendonkruid

We zijn een dagje UIT geweest, met vrienden. Getreind! Uiteindelijk heb je de keuzedagkaarten niet voor niets bij je voordeelabonnement, gebruiken die dingen! In onderling overleg besloten we naar NIJMEGEN te gaan. Voor mij vanzelfsprekend een plaats met een rijk verleden, niet alleen vanwege Karel de Grote, Frederik Barbarossa en Petrus Canisius, maar ook de verschillende deelnames aan dat grootse wandelgebeuren met de keizerstad als vitaal centrum. Voor gade Gé iets minder relevant, zij liép destijds niet mee, heeft wel enkele keren de immense drukte getrotseerd om mij vrijdags met bloemen te belonen. (Hetgeen overigens niet eens altijd lukte…) Onze metgezellen waren al meer dan 25 jaar niet in de oudste stad van Nederland geweest, tijd voor een hernieuwde kennismaking.
Nee, mijn Canon liet ik thuis, anders ben ik te snel geneigd louter foto's te nemen, zeker in een stad als Noviomagus. Tegen enen wandelden we naar het stadshart na een geriefelijke reis per NS. Heerlijk, al is een middag natuurlijk te kort: Een bezoekje aan de katholieke centrumkerk'van de Canisius Parochie, het Valkhof niét overgeslagen ondanks de kermis, de Waalkade wél om die reden, zelfs nog de keurige kringloopwinkel van "Het Goed" bezocht. (En ik kon het vanzelf wederom niet laten een stapeltje grammofoonplaatjes mee te nemen, inclusief "Het Volkslied van Breda….") Vanzelfsprekend ook de inwendige mens versterkt en de Grote of Stevenskerk met een bezoek vereerd. Dat bleek genoeg voor onze moede hoofden en lamme benen…
NIJMEGEN, dank voor de gastvrijheid, we komen zeker nog eens!

Enkele foto's heb ik toch nog gemaakt met mijn GSM (LG GM205). Ik ben daar nog niet zo bedreven in en de kwaliteit haalt het niet bij die van de Canon, maar toch…. Enkele leuke herinneringen:
 
Een opname van de Waalbrug vanaf Valkhofhoogte. Ja, daar liepen we, de eerste dag van de Vierdaagse…

 
Metgezel Henk op Valkhofhoogte, tevergeefs trapaf uitkijkend naar de 'verdwenen vrouwen'…..

 
Die kwamen dus, slap van het lachen, vanaf een onverwachte kant…. Vrouwen en mannenlogica sporen niet altijd….

 
Nee, we hebben geen stoute schoenen aangetrokken, zijn niét in het reuzenrad gestapt…

 
En die hypermoderne zweefmolen aan de Kelfkensboskant hebben we ook alleen vanuit de Valkhofverte gezien…

 
Tja, versterking van de inwendige mens is af en toe nodig en dan bezondigen we ons wel eens aan een lekkere hap, en lekker was het zeker, op het terras van café Driessen (?) in het centrum. Bovendien zag het geheel er aantrekkelijk uit, een tien met een griffel! Heerlijk!!!

xa9foto's: jan blaauw, oktober 2010 
 

Citaat:
"Een boek, pas gekocht, breek ik in de rug om het te lezen.
Een kind, pas geboren, breek je in de rug zodat het zich in zijn latere leven makkelijk bewegen zal.
Schxf6ne vertel ik het verhaal van mijn moeder die, toen ik strompelend, met de schaatsjes nog aan de voeten, was thuisgekomen, jankend omdat ik zulke koude handen had, de schaatsen van mijn voeten kieperde, me meenam naar de keuken, alwaar zij mijn handen toch wel zeker tien minuten vasthield onder de kouwe kraan, hoe ik ook blèrde en gilde…. En toen kreeg ik nog een draai om de oren bovendien.
'Een Fries huilt niet.'

Uit: "Een Fries huilt niet" – GERRIT KROL – bladzij 72 – Em. Querido's Uitgeverij – SALAMANDER 572 – 3e druk 1983
 
Voorplat Salamander 572 – 3e druk 1983

Ter afsluiting van de SCHIER-serie, een blog over VREDENHOF. Het rustieke, kleine kerkhof aan de oostkant van de Reddingsweg, duidelijk gerelateerd aan bos en duinen. Intrigerend…. De plék natuurlijk, een eind buiten het dorp. De stichter, Van der Werff, die geen nadere introductie behoeft. Maar vooral de doden zelf, in eerste instantie alleen drenkelingen, later ook verongelukte bemanningsleden van oorlogvoerende vliegtuigen. (Voor precieze gegevens kunt u elders terecht). VREDENHOF…. Friedhof…. Laatste rustplaats, van wélke nationaliteit dan ook… On-Nederlands Schier!
 
Het informatiebord, voordat je het toegangshek bereikt, als je tenminste uit de Reddingswegrichting komt. Geen horde toeristen, de sfeer blijft kenmerkend voor een dodenakker.

 
In de dood is iedereen gelijk, deze graven ook. Gewóón, met simpele, duidelijke grafstenen.

 
Het gebouwtje met een informerende tekst, allemaal een zelfde soberheid uitstralend, daardoor des te indrukwekkender.

 
Het nieuwere, achterste gedeelte met een centraal kruis als bindend element. De grillige schaduwen geven een uitzonderlijk cachet aan deze unieke begraafplaats.

 
Een willekeurig voorbeeld van een van de grafstenen op deze begraafplaats, relevante informatie vermeldend. Vredenhof, een dodenrustplaats, een bijkomplek voor levenden…

xa9foto's: jan blaauw, augustus 2010

Restantjes, liflafjes, nagerechten van een geslaagde veertiendaagse. Over Schiermonnikoog raak ik toch niet uitgepraat, niet uitgeschreven, niet 'uitgenoten'…..
ONTMOETING MET EEN HOND

Wat voor hond? Ik ben niet zo thuis op het terrein van de hondenrassen, al kan ik wel een herder van een keeshondje onderscheiden. Is het afgebeelde dier een terrier? Een schnautzer? In ieder geval was het een bijzonder exemplaar, zich hier schurkend in het duinzand aan het eind van de Reddingsweg. Of ligt het beest me gewoon uit te lachen? Ligt het de hele wereld uit te lachen, zo van: Waar maken jullie je nou eigenlijk druk om? Wat maakt het uit, zo'n CDA-congres in de fijne (mot)regen… Wat kan mij nou zo'n grootgebekte, witgekuifde superego in net pak schelen…. Wat maken jullie je nou druk om dat stomme voetbal dat al te veelvuldig het scherm vult…. Lach toch! Wentel je in dit heerlijke zand! Laat het kriebelen…. We lopen door, maar eigenlijk had ik wel willen blijven kijken, nooit te oud om te leren…
 
Als ik naar "de zee, de zee klotst voort in eindeloze deining" ben gelopen en iets opraap van de strandgrond, komt 'het dier' nieuwsgierig aangelopen. 'War heb je daar? Laat eens zien!'

xa9 foto's: jan blaauw, september 2010 (camerawerk: gé blaauw-van dijk)

Hoe zien ze eruit, de werkelijke kenmerken
van een topeiland, de krenten in de pap?
Het stadion van een voetbalclub waar leden
schaarser zijn dan euro’s? De camping
in de duinen, uitzonderlijk fraai gelegen?
De vuurtoren als permanente vuurpijl,
die niet losraakt van de geliefde grond?
Het superieure Van der Werff, een graaf
(Bentsdorff) in zijn schaduw? Vredenhof?
Bunker? Of toch de vele eetgelegenheden
met familiemalen tot en met exquise hap?
Noderstraun, ontevreden liggend aan
die banale Badweg? Het gemeentehuis,
vernieuwd, al blijft dat dichtbij vernieling,
volgens notoire mopperaars. Zo werkt het
niét, ook kenschetsers houden de tekst
op het bordje bij de haven in de gaten:
“Pas op, drijfzandx85!”

 
De voetbalclub 'De Monnik', 5e klas zaterdagvoetbal KNVB, heeft een accomodatie om je vingers bij af te likken. Helaas heb ik ze deze keer niet zien spelen, ook niet de (verloren) wedstrijd tegen FC Grootegast, vergist in aanvangstijd. Wellicht kan er bij het 'aantrekken' van kandidaat-Schiermonnikogers rekening worden gehouden met voetbalinteresse en -vaardigheid….

 
De befaamde camping 'Seedune', tussen dorp, bos en duingebied. Een unieke plek om te vertoeven, maar ja, je moet wel enigszins Hollands-weerbestendig zijn…

 
Een schitterend kleinood tussen de Schiere winkels, dit peperhuisje, waar lekker werkelijk overheerlijk is… Middenin de Middenstreek, zie het niet over het hoofd….

 
De onherkenbaar verbouwde boerderij bij bungalowpark 'De Monnik', een eldorado voor ponyliefhebbers, vooral de kinderen krijgen hier volop rijkansen!

 
De immense bunker aan de Reddingsweg, symbool van een onprettige periode (zie ook het boek "Schiermonnikoog 1940-1945 De oorlog in beeld"). Nee, met onprettig bedoel ik niet de valkans van avontuurlijke prinsjes, de aangebrachte hekken spreken…… Uniek uitzicht naar noord en zuid, oost en west…

 
Natuurlijk, 'De Berkenplas' moet niet worden vergeten, bij mooi weer een extra gelegenheid voor genieters! Wordt het weer slechter, kan er aangenaam worden geschuild. Alhoewel, kom niet op maandag, want dan sta je voor een gesloten deur….

 
Het indrukwekkende gebouw van Hotel Van der Werff, still going strong, net als eigenaar Fischer. (Hoe lang ligt zijn Groninger verleden al achter hem?) Aan de westkant uitgebreid, opgeknapt, ontsteigerd inmiddels. Van der Werff, niet weg te denken uit het dorpscentrum…

 
Jeugdcentrum 'Kittiwake' aan de Badweg, vertrouwde gevel, al weet ik als vakantieganger niet precies wat er achter schuil gaat. Ook wat dit betreft mis ik de aloude "Dorpsbode". Internet? Website? Ongetwijfeld een uitkomst, maar toch…

 
Ooit zat hier de slager en de kruidenier, haalden we de sleutel van de gehuurde bungalow of stonden de boodschappen al achter de gastvrij geopende deur…. Nu huur je hier tegen een concurrerende prijs een goede fiets, en kun je verrassende cadeautjes kopen, of een broodje halen. The times they are always a'changin'…..

 
Met een goed gevulde portemonnee kun je op Schier aardig uit de voeten, zoals hier. Zelfs peper- en zoutstelletjes in de vorm van water- en/of vuurtoren, méé naar Rottevalle, Raamsdonkveer of Rockhampton…

 
In de schaduw van Hotel van der Werff het uitgebreide, sjieke (?) Graaf Bentsdorff, eveneens met eigen busvervoer naar en van de aankomstpier. Hier een huwelijk op Schier, waarbij het gelukkige paar per fietskar (d.w.z. de bruidegom karrend en de bruid natuurlijk zittend) bij de receptie arriveerde. Een drukte van belang, zonnige weersomstandigheden, een (h)echtverbintenis met een 'vliegende' start…

 
Ja, je kunt wel om Schut heen, dat moét verkeerstechnisch gesproken, maar voor de rest (supermarktwaren en zo) kun je beter even naar binnen gaan. Pas op, uitkijken in de (soms) overbevolkte gangetjes waar hele familie zich beraden op de aankoop van zuivelprodukten en vleeswaren. De supermarkt, de enige, de echte, de overgeblevene…. Je kunt er werkelijk alles krijgen! (Nou ja, krijgen… Kópen!)

 
De vuurtoren met zijn opvallende kleur, niet over het hoofd te zien, het wissellicht komt van boven. Een imposante reus, vooral als je aan zijn voet staat met je camera, nederigheid belijdend, en nekpijn…

 
En vlakbij de toren de bijbehorende behuizingen, zonovergoten! Een plaatje!

 
Schiermonnikoog, het mooiste plekje van Nederland. Jaren geleden een succesvol NCRV-programma met de hoofdprijs voor Schier. Het gewonnen geldbedrag werd besteed aan de vogelkijkhut bij de Westerplas, een goede bestemming (lijkt mij…) Verborgen voor al te veel toeristisch geweld en (gelukkig) niet schreeuwend aangegeven, aan de zuidkant van dit unieke water. We maakten tegen de avond de aalscholvershow mee, pure natuur!

 
De avond valt, ook op het strand aan het eind van de Badweg. Enkele late vliegeraars en kitesurfers kunnen maar niet genoeg krijgen van hun avontuurlijke bezigheid. O Schiermonnikoog, blijf jezelf, en laat de massa maar elders verblijven…

xa9foto's: jan blaauw, augustus/september 2010