bloeiendonkruid

Met Schiermonnikoog hebben we een unieke relatie, maar een zwak hebben we ook voor dat veel grotere Texel. Toen de kinderen nog klein waren, lang, lang geleden, toen brachten we menige vakantie door op het 'schapeneiland' met die vreemde schuurtjes. Later verkasten we naar Schier vanwege de verkeersveiligheid voor spelende kinderen. Op Texel kwamen we dankzij goede vrienden pas in de zomer van 2002 weer terug, toen de eigen nood in Noordhorn hoog was (overlijden moeder, uitdijend conflict met bevoegd gezag), een toevluchtsoord. In 2007 kregen we de kans van dezelfde vrienden nog eens vier weken te genieten van de Texelse gastvrijheid. En nu? Zo maar een dagje in februari 2011, de rustigste vakantiemaand wat toeristen betreft. Goede vriend M., niet alleen een kei in het verzamelen van AH-voetbalplaatjes, gaat op werkbezoek naar Den Burg. "Ga je mee?" Dat is niet aan dovemansoren gezegd. Een dagje uit, een welkome 'break'! Bijpraten in de auto, sneller als ooit tevoren met de boot over, eerste Texel-halte: DEN BURG!
 
Terwijl M. zijn werkopdracht uitvoert, slenter ik door de hoofdplaats die me in de loop der jaren vertrouwd is geworden. Weinig toeristen in februari, maar druk is het er wel. In het centrum bijvoorbeeld waar de slopers van Jager (Midwolde) geen steen op elkaar laten van het 'oude' gemeentehuis. (Nee, geen flauwe grappen over het ontbreken van treinen op Texel…)
 
Sloopwerk is altijd indrukwekkend, wat dat betreft kan ik nog steeds met kinderlijke belangstelling kijken naar deze klussen, waarbij de slopers met enig (verondersteld…) welbehagen de grond gelijk maken met welk gebouw dan ook. Van het gemeentehuis is alleen een hoop puin over, en verwrongen staal. Ik hoop dat er iets moois, iets intrigerends voor terug komt. Gelukkig, het openbaar toilet staat er nog, een uitkomst!
 
Al lanterfantend kom ik op de Keesomlaan, waar oud-Scheemter Jan Heethuis woont, niet meer werkzaam in het onderwijs, al heel wat fysieke aanslagen overleefd hebbend. Even kijken hoe het met hem is? Geen reactie op herhaald aanbellen, helaas. Jan heeft geen spreekuur en ik ben zo stom geweest zijn telefoonnummer thuis te laten liggen… Volgende keer dan maar, zo mogelijk.
Eens kijken of M. klaar is met zijn werkbezoek. Juist als hij mij probeert te bellen, zet ik hem op de kiek… We gaan een HEMA-hapje eten en kiezen dan voor Oudeschild, de haven.
 
In de haven, hoe betrekkelijk rustig dan ook, is altijd iets te beleven. Bootjes en boten bekijken, zoals hier de TX 24, waar nettenonderhoud wordt gepleegd.
 
En aandacht voor de huismeeuwen van de haven die ten gerieve van de onregelmatig verschijnende fotografen zo lang mogelijk op hun paal of kaderand blijven zitten. Je moet ze met enig misbaar wegsturen om de meeuwenwiekslag vast te leggen…
 
M. kent het verhaal van de opstandige Georgiërs niet, we gaan derhalve een bezoekje afleggen aan de erebegraafplaats op het mooiste deel van het eiland. Er liggen verse bloemen bij het gedenkteken, de Georgiërs worden gelukkig niet vergeten. Wat een tragedie in die laatste oorlogsmaand, april 1945. Voor eilanders, voor Georgiërs, voor Duitsers… En zelfs op 5 mei was er nog geen eind aan de oorlogshandelingen. Stil stappen we in en rijden langs de oostkant naar De Cocksdorp, het vuurtorengebied met dat brede strand.
 
Om uiteenlopende redenen (o.a. een creatieve echtgenote en juttersdrang…) vergaart M. op dat onbevolkte strand diverse resten van touw, garens etc. Uit solidariteit blijf ik niet achter, altijd bereid waar en hoe dan ook de creativiteit te stimuleren.
 
Nieuw voor mij is de LOVE ROCK aan de rand van het Cocksdorps
trand. Origineel of niet, in de buurt van Valentijnsdag verdient deze steen een plekje in de eregalerij van Texelbeelden. Bij deze!
We gaan terug langs de westkant, kijken nog even in Den Hoorn met het bijzondere, witte kerkje en gaan dan naar de boot. Dag Texel, bedankt en graag tot een volgende keer!

xa9foto's: jan blaauw, 15 februari 2011 

 
De vorige keer heb ik reeds verteld over de nieuwsgierigmakende inhoud van diverse plastic tasjes die de grote opruiming na het overlijden van mijn moeder overleefden. In het schoolschrift waarin ze niet alleen liedjes e.d. opschreef, maar ook knipsels bewaarde (over Potze in Winschoten bijvoorbeeld, de man die bezweek na gruwelijk te zijn mishandeld, in 1993), staat ook het lied van "Klein Moederke". Ook hiervan het eerste couplet:

Klein Moederke

Moeder zit te driegen
Aan een mantelzoom
Zusje die moet wiegen
Zoeteke slaap en droom
Broederke, broederke, broederkemijn
Laat mij laat mij uw moederke zijn

Of de tekst helemaal correct is, weet ik niet. Wellicht zijn er lezers ('van oudere datum…') die dit kunnen vaststellen.
Nog eentje? Een lied over huiswerk, 4 coupletten lang.

Huiswerk

Die nare sommen wat verdriet
Ik kan ze niet ik maak ze niet
Ze denken maar dat je alles weet
En nooit een snars vergeet…

Je hebt tienduizend kapitaal
Dat lees ik nu al twintig maal
Tienduizend gulden? Ik? Dat is lak
Ik heb geen duit op zak!

De auteurs van de liedjes staan niet vermeld, kende mijn moeder ook niet, neem ik aan. (Ik evenmin…)

Overigens schreef ze ook andere teksten, zoals:

1928 getrouwd
Eerst gewoond naast café Brouwer aan de Hoofdweg (Midwolda). Daar zijn Henk (1928) en Gepke (1931) geboren. Een paar jaar gewoond. Toen werd dat huis verkocht, zijn we verhuisd naar de Olgerslaan in een huis van Hazekamp. Van daar naar het oosteinde, daar is Hemmo geboren (1943). Het huis bij Van Anken werd voor ons toen te klein, zijn we naar de oude Woningbouw gegaan. Hadden we steeds water in de kelder onder de slaapkamer. Zijn we naar de Niesoordlaan gegaan (1953), daar werden nieuwe huizen gezet. Daar vandaan zijn we naar Hoogeveen gegaan (1967).
Och, dat ze mijn geboorte (1945) niet memoreert, het zij haar vergeven…..
 
 Een oude foto van mijn moeder met de jonge Gepke op de arm en Henk, de oudste, op klompen naast haar. De foto is waarschijnlijk genomen bij het huis aan de Hoofdweg, aan de oostkant van café Brouwer (later café Siemens). Het moet in 1931 of 1932 zijn geweest, moeke was toen 25, hooguit 26 jaar. Zo'n foto is toch een prachtig tijdsdocument: de gezichten, de kleding, het huis…. Dat geldt ook voor de foto aan het begin, moeke en pa samen op de kiek. Begin augustus 1928 trouwden ze, ze haalden net niet de 50 jaar, mijn vader overleed in 1977, in het ziekenhuis in Hoogeveen. Hij, zelden ziek, was "versleten", schoon op…. Moeke hield het solo nog vol tot begin juli 2002, gestorven 'van ouderdom'.

Eldert Ameling (0596 551608) en Francien Braaksma (braeckxma@hetnet.nl) organiseren de eerstvolgende bijeenkomst van de Eeerste Groninger Voorlees- en Vertelsalon (21ste jaargang) op vrijdag 4 februari 2011 in 't Oude Raedthuys, Hoofdstraat 15, STEDUM. De ontvangst is vanaf 20.00 uur, aanvang 20.30 uur. De toegang is gratis. Programma? Voorlezen, vertellen en muziek maken! IN het Nederlands, Gronings of elke andere taal of streektaal.
Bezoekers worden nadrukkelijk uitgenodigd om in de pauzes eigen werk te verkopen en daarvoor reclame te maken! Tweedehands boeken, tijdschriften en folders worden weggegeven.
Voor wie graag wil roken, dat kan in Stedum, beneden in de voormalige gelagkamer van de familie Noorbergen, tegenwoordig hun huiskamer (met bar). Het zaaltje bovenm waar de optredens plaatsvinden, is ROOKVRIJ! (Het bevat tevens een bar!)
 
"LIBRARY", project van 900 kunstenaars (Foto: blogspot van Bas van Houwelingen)

Speciale gast op de VERTELSALON van komende vrijdag 4 februari is Rik Andrae, die zijn nieuwe dichtbundel komt presenteren!

Opruimen, ik heb het vaker naar voren gebracht, behoort niet tot mijn sterke kant… Ik begin er manmoedig aan, pak hier wat op, zet daar wat neer, kijk in een plastic tasje, keus genoeg. En begin te bladeren, te lezen.. Wég opruimwoede, weg 'time is money', een duik(je) in het verleden. In dit geval het verleden van mijn moeder: Boelwijna Blaauw-de Groot. (Zij werd geboren op 23 juni 1906 in Nieuw Beerta en overleed op 2 juli 2002 in Zuidhorn) In een tasje die een voorlopige eindbestemming had gevonden op de vliering, tref ik oude zakagenda's aan, een heus huishoudboek, enkele schriften met diverse aantekeningen en losse krantenknipsels. Na haar overlijden is alles bij langs gelopen, vond er een herverdeling plaats en verdween er ook veel naar de kringloop en de oud-papiercontainer. De inhoud van dit tasje heeft die dadendrang kennelijk overleefd. Net als diverse foto-albums, gelukkig maar. Een van de mooiste foto's vind ik nog altijd die van mijn moeder achter de wringer bij de wastobbe, in de periode dat we woonden aan de Niesoordlaan (nummer 59) in Midwolda (1953-1967). Mijn moeder was jarenlang gewend de was 'gewoon' handmatig uit te wringen. Ze kreeg last van een reumatische aandoening, mijn vader kocht een inklapbare houten 'bok' waarop een wringer was bevestigd. Als kinderen vonden wij het geweldig dit 'nijmoodse' apparaat te bedienen. We draaiden graag, het schoonspoelen van bijvoorbeeld de zwemkleding vormde geen probleem, "draaien maar!"
 
Later kwam er een heuse wasmachine met een losse centrifuge, werd de wringer na een betrekkelijk korte glorietijd als 'ouderwets' beschouwd en tot non-activiteit veroordeeld.

Mijn vader overleed op 14 september 1977. Moeke verhuisde van Hoogeveen naar Winschoten om dichter bij haar (zieke) zus Riekje te zijn. Later, in 1986, kwam ze in Noordhorn wonen, zes jaar lang, in een van de nieuwe appartementen van Paluno, linksonder vóór, de mooiste! In die jaren in Winschoten en later ook nog in Noordhorn, begon ze allerlei dingen op te schrijven. Zoals oude liedjes. Of ze die nou uit haar geheugen opschreef om "het vergeten" voor te zijn, of dat ze die in een krant of tijdschrift tegenkwam, ik weet het niet. Maar herkenning roept zo'n vers wel op, moeke zong en ze had een flink repertoire. Zoals "Het Zigeunerlied":

(En zo nog vier verdere coupletten…) Nog steeds ken ik de melodie, nog steeds hoor ik die stem, uniek, onvergankelijk.