Uit het leven van Boelwijna Blaauw-de Groot (1906-2002)

Opruimen, ik heb het vaker naar voren gebracht, behoort niet tot mijn sterke kant… Ik begin er manmoedig aan, pak hier wat op, zet daar wat neer, kijk in een plastic tasje, keus genoeg. En begin te bladeren, te lezen.. Wxc3xa9g opruimwoede, weg 'time is money', een duik(je) in het verleden. In dit geval het verleden van mijn moeder: Boelwijna Blaauw-de Groot. (Zij werd geboren op 23 juni 1906 in Nieuw Beerta en overleed op 2 juli 2002 in Zuidhorn) In een tasje die een voorlopige eindbestemming had gevonden op de vliering, tref ik oude zakagenda's aan, een heus huishoudboek, enkele schriften met diverse aantekeningen en losse krantenknipsels. Na haar overlijden is alles bij langs gelopen, vond er een herverdeling plaats en verdween er ook veel naar de kringloop en de oud-papiercontainer. De inhoud van dit tasje heeft die dadendrang kennelijk overleefd. Net als diverse foto-albums, gelukkig maar. Een van de mooiste foto's vind ik nog altijd die van mijn moeder achter de wringer bij de wastobbe, in de periode dat we woonden aan de Niesoordlaan (nummer 59) in Midwolda (1953-1967). Mijn moeder was jarenlang gewend de was 'gewoon' handmatig uit te wringen. Ze kreeg last van een reumatische aandoening, mijn vader kocht een inklapbare houten 'bok' waarop een wringer was bevestigd. Als kinderen vonden wij het geweldig dit 'nijmoodse' apparaat te bedienen. We draaiden graag, het schoonspoelen van bijvoorbeeld de zwemkleding vormde geen probleem, "draaien maar!"
Resize of MoeBlaauw met wringer 1960 
Later kwam er een heuse wasmachine met een losse centrifuge, werd de wringer na een betrekkelijk korte glorietijd als 'ouderwets' beschouwd en tot non-activiteit veroordeeld.

Mijn vader overleed op 14 september 1977. Moeke verhuisde van Hoogeveen naar Winschoten om dichter bij haar (zieke) zus Riekje te zijn. Later, in 1986, kwam ze in Noordhorn wonen, zes jaar lang, in een van de nieuwe appartementen van Paluno, linksonder vxc3xb3xc3xb3r, de mooiste! In die jaren in Winschoten en later ook nog in Noordhorn, begon ze allerlei dingen op te schrijven. Zoals oude liedjes. Of ze die nou uit haar geheugen opschreef om "het vergeten" voor te zijn, of dat ze die in een krant of tijdschrift tegenkwam, ik weet het niet. Maar herkenning roept zo'n vers wel op, moeke zong en ze had een flink repertoire. Zoals "Het Zigeunerlied":

Ver in 't zuiden ligt mijn Spanje,
Spanje is mijn vaderland.
Waar de bloeiende kastanje
prijkt aan Ebro's lachend strand.
Waar de zoete amandelen groeien
waar de druif u tegenlonkt.
Waar de rozen schoner bloeien
En de maan in goudgloed pronkt.

(En zo nog vier verdere coupletten…) Nog steeds ken ik de melodie, nog steeds hoor ik die stem, uniek, onvergankelijk.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Familie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.