bloeiendonkruid

Het rondlopen met je camera, het maken van foto’s, het is eigenlijk voortdurend verwonderen! Je gaat ‘anders kijken’, preciezer waarnemen, ogen in je rug creëren, etc. Niet alleen grootse beelden, juist ook het kleine verbaast, dat ene bloemetje dat nieuwsgierig aan de noordkant van de schutting een kijkje komt nemen, de wesp op de aster, heen en weer zwiepend in de harde wind, dan weer tot rust komend, maar steeds onbeweeglijk zitten blijvend…. De kleur die afwijkt van de omringende tinten, of juist daarmee overeenstemt… De vorm die eigenzinnigheid verbeeldt, léven in talloze varianten, als je ze maar wilt zien. Ik geef het toe, meestal ga ik er ‘in gedachten’ aan voorbij. Een heel enkele keer gebruik ik mijn ogen waarvoor ze toch óók zijn bedoeld: nauwkeurig kijken naar de ‘little things’. Dan geniet ik, en verwonder me….

Citaat:
"Het is een algemene regel dat als het korreltje waarheid niet te vinden is, de mensen grote porties bedrog slikken. De waarheid zelf is dikwijls zo verborgen dat hoe harder je ernaar zoekt, des te moeilijker zij te vinden is."

Uit: "VROEGE SABBAT – Isaac Bashevis Singer – verhaal: ‘Jentl, de jesjiewa-jongen’ – blz.161 – Uitg. A.W.Bruna & Zoon – 1969

De zomer is niet mijn favoriet seizoen, wat het fotograferen betreft. Als het dan ook nog dagenlang on-nederlands warm is of, zoals vandaag, benauwd vochtig, vergaat me de lust de Canon te pakken en er op uit te trekken… Soms is ‘schoonheid’ overigens dichterbij dan je denkt. Zoals de afgelopen zondag, toen een libelle vastgeplakt leek aan onze wingerd in de achtertuin. Een speciale lens heb ik niet op het toestel (de dubfase is nog steeds niet voorbij….), maar met de ‘gewone’ kitlens kon ik aardig in de buurt komen. Dit is het resultaat:

Een dag eerder had ik toch een slenterommetje door een deel van het dorp gemaakt. Even gekeken bij de nieuwbouw aan de Meidoornstraat, aan de oostkant van het dorp waar je sowieso een prachtig uitzicht hebt over de landerijen. Iets meer aan de zuidkant, in de luwte van het dorp, trof me de rust van de grazende koeien en de grillige mooiheid van de wolkenlucht. Een beetje tegenlicht versterkt het effect (vind ik…)

xa9foto’s: jan blaauw, augustus 2009

CITAAT:
"De essentie van het leven is de individualiteit, het volstrekt persoonlijke, het unieke. Iedere mens die menselijke hoedanigheden, taken, opgaven, omstandigheden wil generaliseren, is een leugenaar en een vijand van de mens."

Uit: ANDREAS BURNIER – ‘De verschrikkingen van het noorden’ – blz.122 – Uitg.: Em.Querido – 5e druk 1980 – ISBN 9021430649

Een overweldigende leeservaring! Dat is de conclusie na het uitlezen van het boek "Het Spel van de Engel" van Carlos Ruiz Safón. Zijn eersteling "De Schaduw van de Wind" vond ik geweldig, onovertrefbaar. De herinnering daaraan speelde te lang mee tijdens het lezen van "Het spel van de engel". Daardoor duurde het even voor de eerste paar honderd bladzijden waren geconsumeerd. Ik had moeite om greep op het verhaal te krijgen en het was ook net of ik het boek niet de kans gaf mij te boeien. Ineens was dat over, was ‘het’ er wél! Overrompelend, ontroerend en soms niet alles doorgrondend. Een tweede leesbeurt staat gepland, maar dat geldt ook "Schaduw in de wind". Prachtig dat er zulke boeken zijn!

Citaat:
Blz. 410: (:) Zodra de congregatie zich om het graf had verzameld, keek de pastoor met een glimlach op.
‘Bijna veertig jaar lang waren de heer Sempere en ik bevriend. In al die tijd hebben we slechts één keer over God en de mysteries van het leven gesproken. Bijna niemand weet het, maar vriend Sempere heeft geen kerk meer betreden sinds de dood van zijn vrouw Diana, aan wier zijde we hem vandaag zullen neerleggen, opdat ze voor altijd naast elkaar rusten. Misschien dat hij om deze reden bekend stond als athexefst, maar toch was hij een man van geloof. Hij geloofde in zijn vrienden, in de waarheid en in iets wat hij naam noch gezicht waagde te geven – dat was volgens hem het werk van ons, geestelijken. De heer Sempere geloofde dat wij allen deel zijn van iets hogers en dat onze herinneringen en verlangens bij het verlaten van deze wereld niet verloren gaan, maar zich mengen met herinneringen en verlangens van hen die na ons komen. Hij vroeg zich af of wij God naar onze gelijkenis hadden geschapen of dat God ons had geschapen zonder goed te weten wat hij deed. Hij geloofde dat God, of wat ons hier ook had gebracht, tot leven kwam in onze handelingen, in onze woorden en zich manifesteerde in alles wat ons tot méér maakte dan simpele figuren van leem. De heer Sempere geloofde dat God ook voor een deel – of juist – leeft in boeken en daarom beschouwde hij het als zijn levenstaak ze met anderen te delen, ze te beschermen en zich ervan te vergewissen dat hun pagina’s, net als onze herinneringen en verlangens, nooit verloren zouden gaan. Hij geloofde, en dat leerde hij mij ook, dat zolang er nog een enkel mens in staat was boeken te lezen en ze te ervaren, er op de wereld ook nog een deel van God of leven aanwezig zou zijn.’