bloeiendonkruid

Het nieuwe nummer van ZOZ tijdschrift voor doen-denkers is uit! Nummer 93, september/oktober 2009. Vele wetenswaardigheden uit de wereld van de duurzame ontwikkeling.
Nieuws over:
– TRansition Towns
– ‘Sloop de muur’ (op Palestijns gebied)
– Festival Seeds of Change
– Vlag wappert op vredesdag
– Verwarring in het doolhof van goede bedoelingen
– De Hobbitstee: veertig jaar vooruit
– Earthship in Zwolle geopend
– Zonvogel wekt energie op
– Zelf compost maken (oude ideeën worden nieuw….)
– Vergeten groenten (zoals eeuwige moes en aardpeer)

En nog veel meer informatie, waard om te weten! Méér weten???? Kijk op www.omslag.nl!

De eerste dag

Als ’s morgens het licht
door de gordijnen dringt
smelten je laatste dromen.

Er klinken geluiden
uit de achtertuinen
een buurman stapelt stenen
een rammelende kettingkast.

Het is vandaag de eerste dag
om met iets te beginnen
waar niemand aan begon.

Fetze Pijlman

Uit: ZOZ 93, september/oktober 2009, blz.49

Citaat:
‘De hedendaagse sportvisser is wel zo ongeveer de armoedigste en zieligste doorsnee Hollander in of nabij een boerensloot. Hij plakt, om te mogen vissen, zegeltjes en krijgt stempeltjes; koopt visvergunningen die hem het recht geven dood kroos opzij te schuiven of in andermans troebel water te vissen. Hij betaalt huur voor zogenaamde visboten, schaft zich kostbaar visgerei aan van glasvezel, roestvrij staal en geavanceerd nylon, maar hij heeft nooit eens beet. Sterker nog: hij wxf2rdt beetgenomen. Pochen over de afmetingen van verschalkte exemplaren is zichzelf blameren. Zijn kollega’s zouden niet weten waar hij het over had. Visserslatijn is niet eens meer een dode taal; het is koeterwaals.’

Uit: "Bomen die te mooi zijn moeten worden omgezaagd"- L.H.WIENER – blz.119/120 – Uitg. De Bezige Bij, Amsterdam, 1980

Citaat:
De twintigste eeuw ziet neer op een wereld zonder geheimen. Alle landen zijn doorvorst, de verste zeeën doorkliefd. Landstreken, die een mensenleeftijd geleden nog heerlijk vrij in het naamloze schemerden, dienen reeds slaafs Europa’s behoefte, tot aan de bronnen van de Nijl, de langgezochte, streven de stoomschepen; de Victoria-watervallen, eerst een halve eeuw geleden door de eerste Europeaan aanschouwd, malen gehoorzaam electrische energie, de laatste wildernis, de wouden van de Amazonerivier, is gedund, de gordel van het enige maagdelijke land, Tibet, verbroken. Het woord "Terra incognita" der oude landkaarten en wereldbollen is door wetende handen weggewist, de mens van de twintigste eeuw kent zijn levensster. Reeds zoekt zich de vorsende wil nieuwe baan, omlaag naar de fantastische fauna der diepzee moet hij afdalen en omhoog stijgen in de oneindige lucht. Want onbetreden baan is nog slechts aan de hemel te vinden, en reeds schieten in wedloop de stalen zwaluwen der aeroplanen omhoog, om nieuwe hoogten en nieuwe verten te bereiken, sinds de aarde braak werd en zonder geheim voor de aardse nieuwsgierigheid.
(:)

Uit: STEFAN ZWEIG – "Noodlotsuren der mensheid" – blz.53 – ‘De strijd om de Zuidpool’ – Uitg.Wereldbibliotheek – 4e druk – zonder jaartal – Wereldboog nummer 12

Citaat:

‘Wat waren uw gevoelens, toen u het dagboek van Anne las?’
(..)
‘Ik vond het jammer dat ik zo weinig over uw andere dochter te weten ben gekomen. Ik bedoel’, zei Regina ontzet, toen ze zichzelf hoorde spreken, ‘zij was toch ook een kind van u.’
Ze had niet verwacht dat Otto Frank zo spontaan zou reageren en overeind zou springen; ze wilde hem vertellen dat ze hem niet had willen krenken en hem geen pijn had willen doen, dat ze, toen ze "Het Achterhuis" van Anne Frank had gelezen, zelf nog een onwetend, nieuwsgierig kind was geweest. Maar ze kon de verklarende woorden die in haar hoofd rondwoelden niet uitspreken. Otto Frank schoof zijn stoel naar achteren, liep snel om het tafeltje heen, ging achter Regina staan en boog voorover. Daarna drukte hij haar tegen zich aan en gaf haar een kus. Ze, voelde, toen er tranen in haar opwelden, ook de zijne.
‘Dank je wel, Regina, dat je dat hebt gezegd’, fluisterde hij. ‘Ik heb er zo lang op gewacht om dat eindelijk eens te horen zeggen. Ik lijd er zeer onder dat iedereen het over Anne heeft en niemand ooit Margot noemt. Margot was een fantastische meid. Zo ruimdenkend, zo vol begrip en bescheiden. Ik heb haar die hele tijd nooit horen klagen. We konden zo goed met elkaar opschieten. Ze was een echte dochter van haar vader.’
Nadat hij weer was gaan zitten, vertelde hij met de bezetenheid van iemand die de vloed van zijn herinneringen te lang heeft tegengehouden over zijn andere, zijn oudste, vergeten dochter, over wie hij alleen nog met de paar mensen wilde praten die zijn beide kinderen hadden gekend. Hij gaf Regina toegang tot alle hoekjes van het Amsterdamse achterhuis waarin de dingen zich hadden afgespeeld waarvan de mensen weet meenden te hebben, en hij sprak met een rust alsof de tijd een vader vertroosting en inzicht kon schenken.’

Uit: "Ergens in Duitsland" – STEFANIE ZWEIG – blz.182/183 – uitg. Atlas, 1998 – ISBN 9025422888