bloeiendonkruid

De balans was zoek. Te veel tijd bracht ik in zitstand door voor de computer of bij de leestafel. Ik ben aan het corrigeren. Meer wandelen, minder zitten… (Heb zelfs een paar nieuwe wandelschoenen gekocht…) Vrijdag 6 mei heb ik me wederom bezondigd aan een verse wandeltest. Lopend van Noordhorn via het betonpad, Spanjaardsdijk Noord, Lageweg, naar Aduard. Vanwege de TNT…. Toelichting: in Zuidhorn verandert Super de Boer in Poiesz en die verandering wordt gemarkeerd door een verhuizing van de Dorpsvenne naar de noodwinkel aan de Rijksstraatweg. In Super de Boer had TNT een postagentschap ingericht, geen oogstrelende voorziening, maar goed, beter iets dan niets. Nu is er even niets…. Dacht ik op 5 mei nog dat het postagentschap gesloten was vanwege de Bevrijdingsdag, een dag later kon ik weer resultaatloos naar huis, toen was het agentschap al grotendeels gesloopt. Maar, als je dan (zoals ik) een pakket wilt versturen, of een brief wilt aantekenen, of… "Dan kunt u naar Grootegast of naar Niekerk…." Toen ik opmerkte dat ik het een schrijnend voorbeeld van gebrek aan service vond, werd er schouderophalend gereageerd. "TNT is een grote jongen, die gaat zijn eigen gang!" Een lotgenoot die ook enig verhaal kwam halen, zei nog dat "vroeger eerst iets werd opgebouwd en daarna pas afgebroken…", maar ook die opmerking werd genegeerd. Is het een mooie, zonnige dag en loop je je desondanks al vroeg te ergeren…
Toen dacht ik "dan ga ik toch lopend naar Aduard, daar is ook een postagentschap!". Zo geschiedde! IK welgemoed op pad, op het betonpad aan de oostkant van Noordhorn. Heerlijk! (Ondanks alles wat er door de lucht vloog…) De graswagens reden af en aan, druk druk druk!
 
Op de Spanjaardsdijk was het warm, maar heerlijk rustig. Dan heb je tijd om eens te letten op de uitgebloeide meidoorns, gekenmerkt door wollige plukken. Het lijkt me niet zo gunstig, zal wel door het droge, warme weer komen. Een ziekte? Spint? Of is het wat anders?
 
Nog peinzend over de meidoornproblemen, sla ik linksaf de Lageweg in (met links het agrarisch bedrijf van de familie Bekkering). Niet al te veel sluiprouteverkeer, het valt mee deze keer! Aan het eind het bord "Tolhek", zal wel het Aduarder Tolhek zijn, of 't Hamster Tolhek. Noordhorner Tolhek ligt immers ten westen van het dorp Noordhorn, richting Grijpskerk.
 
Weg oversteken, rechtsaf op het fietspad richting brug over het Van Starkenborghkanaal. Zinderende warmte, weinig lawaai in de lucht, meestal alleen van voortrazende landbouwtractoren. Brug over, winkelstraat in en ja, daar links is "De Spar" mxc3xa9t het postagentschap!
 
Zo, pakket verzonden, vlot en kundig geregeld, 'goed volk' daar in Auwerd! Vervolgens doorgelopen naar de Rijksstraatweg, naar de N355. Even zitten? Ja, maar wxc3¡xc3¡r….. Abri bij de straatweg? Zit geen zitplaats in….. Doorlopen dan maar,  met aan de overkant het uitgebreide hotel-restaurant "Aduard".
 
(Mooi plaatje, knappe prestatie van die kleine Canon Powershot, je hebt bijna oogcontact met de inzittenden van de hardrijdende auto!)
Even verder aan de rechterkant ook nog maar even een kiekje genomen, vanwege het speciale bord, en de vlag van "Middag Humsterland"… IK bedoel, boerenmelk, boerenkarnemelk, boerenyoghurt, kennen we allemaal! Maar BOERENGOLF????!!
 
Doorlopen, Jan, ook al is het warm! Aha, paarden… De boerderij van Kingma, met manege. Laten we maar met de prachtige paarden besluiten! (De rest van de wandeling via de Oostergast naar Noordhorn heb ik eerder beschreven). Een goede test: de schoenen zijn voortreffelijk, mijn rechtervoet en enkel houden zich heel goed, het vertrouwen in een "wandeltoekomst" groeit! Op naar…..
 
 

xc2xa9foto's: jan blaauw, 6 mei 2011 (Canon Powershot A495) 

Aan de vooravond van Pasen bereikte mij het overlijdensbericht van Gerrit Kuipers, via zijn dochter Wirna. En dan gaat er niet alleen een schok door je heen, maar ook een schatkamer vol herinneringen open….
Gerrit Kuipers is jarenlang "jeugdherbergvader" geweest in het Oost-Groninger Scheemda. Vader van dorpshuis annex jeugdherberg "Esbxc3xb6rg" aan de Winschoterweg, later omgedoopt tot Esbxc3xb6rgstraat (in een tijdfase toen er verkoeling optrad tussen Scheemda en Winschoten, en er van een gezamenlijke gemeente "Oldambt" nog geen sprake was). Bovendien was Gerrit Kuipers bijzonder gexc3xafnteresseerd in de politiek, vooral de lokale. Als 'jonge hond' flirtte hij met de toen pas opgerichte PSP, maar hij bleef toch de sociaal-democratische PvdA trouw, werd gekozen als gemeenteraadslid en kwam uiteindelijk als kundige wethouder in het College van B. en W.  Een werkzaam leven, tijdens welke zijn voetbalvoorliefde maar mondjesmaat aan haar trekken kwam. Als veteraan mocht hij nog graag een balletje trappen in het derde van geelzwart 'Scheemda', waar ik me een wedstrijd herinner in Winschoten tegen W.V.V. Ik stond linksbuiten, tegen mijn zin, kreeg aanvankelijk geen bal en ging daarna, volgens Gerrit, veel te veel op de solotoer. Dan kon hij je ongenadig op je donder geven, terwijl je er later in de gezellige huiskamer achter de grote zaal van de Esbxc3xb6rg smakelijk om kon lachen…
 
De kaart kreeg ik van zoon Jan Jannes toegestuurd in 1964, toen ik door bemiddeling van de familie Kuipers assistent was geworden in de jeugdherberg "Oer 't Hout" in Grou!

Gerrit Kuipers overleden, 82 jaar….. Van mij had hij best wat extra-jaren mogen hebben, in goede gezondheid, die zou hij hebben verdiend. Vooral als rots in de branding van de Esbxc3xb6rg, waar hij samen met zijn vrouw Binie de Groot met verve de scepter zwaaide. Voor ons, rondhangende bungels, een ideale plek om vorderingen te maken richting volwassenheid. Al bij de familie Van Gerwen (of was het Van Gerven?) kwamen we schoorvoetend over de vloer, gek op tafeltennissen en met een hoofd vol ideexc3xabn die "alleen nog maar even moesten worden uitgewerkt"…. Veel ervan werd nog gerealiseerd ook, begripvol terzijde gestaan door het duo-Kuipers. De grote ruimtes onder het gebouw werden gebruiksklaar gemaakt, inclusief een discussieruimte en een plek om handvaardig bezig te zijn. Daar ook maakte ik kennis met de draaischijf en met mijn latere levensgezellin. (Met de klei is het niks geworden, met Gxc3xa9 ben ik al meer dan 40 jaar samen…) Helaas was dit ondergrondse bestaan geen lang leven beschoren, maar op de begane grond hebben we ook van alles en nog wat gedaan, zoals het organiseren van tafeltennistoernooien en het houden van dans- en spelavonden. De dansavonden waren een groot succes, eerst met de dixielandband van Adolf Robertus, later als disco-avonden waarbij we o.a. grammofoonplaatjes leenden van muziekhandel Kuipers en van Jan Groenbroek (Rzn). Overigens hielpen we ook vaak een handje, als er werk aan de winkel was, zoals bij de ontvangst van bussenvol Scandinavische gasten. Tafels dekken (inclusief het correct neerleggen van het bestek), toetjes rondbrengen….
Trouwens, in die wankelmoedige tienerjaren, kon even bijpraten bij de familie Kuipers een heilzame uitwerking hebben. Alles onder het motto "t Het nog nooit zo donker west, of t wer aaltied wel weer licht…" (nog voor Ede Staal hiermee scoorde). Altijd welkom, ik kan me niet herinneren ooit voor een dichte deur te hebben gestaan!
Later, toen de pubertijd en adolescentieperiode erop zaten, je 'elders' de kost ging verdienen, verdween de "Esbxc3xb6rg" met de familie Kuipers (inclusief zoon Jan, veel te vroeg overleden) buiten (je) beeld, je had andere dingen aan je hoofd, "de strijd om het bestaan". Je zou immers later nog wel eens….. en het plan was dat……
Nu, anno 2011, is Gerrit Kuipers "oet tied kommen", worden herinneringen helderder, geeft het terugdenken een warm gevoel. Gerrit Kuipers? Een unieke man!
 
De ansichtkaart die ik, ook in 1964, toegestuurd kreeg, in Grou, van de familie Kuipers