Ik weet het, de 94ste Wandelvierdaagse van Nijmegen is inmiddels achter de rug, bijgeschreven in de annalen van dit grootse wandelevenement. Na 2004 heb ik niet meer meegelopen en ook de regio niet bezocht tijdens de Vierdaagsefeesten, maar toch heb ik het wandelgebeuren intens meebeleefd. Telkens herbeleef ik de sfeer tijdens de start, de eerste kilometers, de diverse routes, de onverwachte gesprekken onderweg of tijdens pauzes, de 'vaste' haltes, de terugkeer in de Keizer Karelstad…. De TV is op afstand een uitkomst, zelfs de uitzendingen van SBS6 heb ik (gedeeltelijk) bekeken, hoewel ik anders nooit naar commerciële zenders kijk. Favoriet is en blijft KRO's "Het gevoel van de Vierdaagse", waar de sfeer uitstekend wordt getroffen en de happening geen al te carnavaleske allures krijgt. Al die blije mensen, soms ontroerd, de pijn verbijtend, een loopje nemend met zichzelf en/of het gezag en toch respectvol, vermoeid, overmoedig, sociaal, branieachtig, lief, sportief: heerlijk! Volgend jaar de 95ste editie, wie weet doe ik toch weer een poging een startkaart te bemachtigen!
Ik kan het niet laten, ik haal toch nog weer een wandelboekje erbij, nummer 10, met herinneringen aan de Nijmeegse Vierdaagse van 1993! Toen viel de laatste dag op vrijdag de 23ste juli:
"De vierde dag, ook wel de dag van Cuyk genoemd. De temperatuur is 's morgens beduidend hoger dan op de voorgaande donderdag. In recordtijd komen we deze keer door de controle, om 4.12 uur! Toch moeizamer wandelend dan op de eerste dagen, al gaat na verloop van tijd het lopen weer 'lekker'… De route is eerst bijna een kopie van die van dinsdag, toen we naar Wijchen gingen. Nu gaan we uiteindelijk naar Over- en Nederasselt. Dan hebben we al een theestop gehad (hoewel, theestop, Jakob gooit zijn bekertje om en heeft geen zin een nieuwe te halen, ik ook niet….) Via het tamme Nederasselt de brug over naar Grave. Daar is het altijd gezellig en kijkt de drummer van de band weer herkennend op als hij mijn Pats-Boem-Paukenshirt in het vizier krijgt. We rusten tamelijk uitgebreid in een soort wijkgebouw, vroeger gasthuis. Heerlijk rustig, schoon en goedkoop. Verkwikt kunnen we d'r weer even tegenaan! We hebben dan al enige gesprekken gehad, over het weer, over de schoenen en over Santiago de Compostella… Via Grave uiteindelijk naar Gassel en Beers waar het als vanouds rumoerig gezellig is. Rusten, komt me goed uit, moet ook even naar de WC. (Geduld is daarbij een schone zaak…) Jakob krijgt iets meer haast, Joke en Esther wachten aan de eindstreep. Het weer is en blijft ideaal, allerminst koud en géén regen! De beruchte lus valt mee, we lopen stevig op, gexefnspireerd door 'Alouette', 'Ketelbinkie' en andere gereputeerde songs. Voor Cuyk tref ik de jongen uit Wijchen die inmiddels voor de 8ste keer loopt (Begon op 11-jarige leeftijd). In de trein, beter gezegd wachtend op de trein hadden we daarover een uitvoerig gesprek. Nu loopt hij moeilijk, scheef, maar wel doorzettend. Al pratend Cuyk binnen, dat helpt. Ik neem op de voor mij traditionele rustplaats even vrijaf, aan een tafel met twee wandelgenoten bekend van de Zuurdijktocht. Dan het drukke Cuyk door (mudvol!), de pontonbrug over en dan richting Mook, Molenhoek en Malden. Daar neem ik nog een aan-de-kant-van-de-wegstop, even de schare een laatste keer bewonderen. Dan op naar de laatste knip, bij de scheidingsweg. De intocht verloopt massaal, ik loop een onverwachte blaar kapot en ben blij tegen drieën mijn nummer 7 te hebben…."
Foto op de eerste dag van de Vierdaagse, Elst verlatend, in 1997
Een uitsnede uit bovenstaande foto: Links de wuivende Meilo Miedema uit Dokkum; in het midden Jakob Klompien uit Baflo, helaas overleden in 2003, en rechts,buiten beeld, schrijver dezes…
bloeiendonkruid 
